Οδηγώ και σε Σκέφτομαι

Οδηγώντας από το αεροδρόμιο προς το σπίτι, 3.00 τα ξημερώματα, πολλές σκέψεις περάσαν από το μυαλό μου. Πώς σκατά γίνεται αυτό? Ο εαυτός σου, ένα αμάξι και κατάλληλη μουσική είναι το κοκτέιλ για να σκεφτείς και να αναπολήσεις τα πάντα-και να θυμηθείς τα πάντα. Θυμήθηκα περασμένα μεθύσια και καταστροφές, ταξίδια και παρέες, πάρτυ με φίλους και γνωστούς, καφέδες 10ωρους με μεροκάματα και ένσημα, άσκοπες βραδυνές βόλτες, άσκοπες απογευματινές βόλτες, άσκοπες μεταμεσονύχτιες βόλτες. Όλα αυτά που σου λείπουν και τα σκέφτεσαι όταν είσαι μακριά, κάπως ζωντανεύουν όταν τα 'χεις συνδυάσει με τις αντίστοιχες μουσικές. Πόσο μάλλον όταν τις ακούς. Έρχονται στη θύμησή σου κατευθείαν τα αντίστοιχα σκηνικά.

Σκέφτηκα ότι μου΄χει λείψει να κάνω ένα από αυτά τα πάρτυ, της καταστροφής. Με refill από ποτοπωλεία στα Σεπόλια σε πλαστικά μπουκάλια Αύρα. 78 μπουκάλια αλκοόλ και 312 μπύρες καταναλωσης σε έξι ώρες. Θυμήθηκα επίσης, που ήμουν τόσο κωλότρυπα που κατούρησα στη μεσαία λωρίδα της Βασιλίσσης Σοφίας και μετά, μπήκα στον Γονίδη και έριξα μια ζεμπεκιά και έφυγα. Το άλλο πρωί αναρωτιόμουνα γιατί είναι κόκκινο το τζήν στα γόνατα μου (από τα γαρύφαλλα). Εεε το έμαθα πριν λίγες μέρες:

- Σταμάτα τώρα να κατέβω για μια ζεμπεκιά.

- Που ρε μαλάκα? Στον δρόμο?

- Όχι, εδώ στον Γονίδη

Και τινάχτηκες από το αμάξι ενώ ήταν εν κινήσει (λόγια ΜiKaPo)....

Αυτό είναι το εκπληκτικό με τα μεθύσια. Δεν τελειώνουν την επόμενη ημέρα. Κρατάνε για αρκετές μέρες. Μέχρι να ξεδιπλωθεί όλη η ιστορία για το που πήγες , τι έκανες κ.λ.π. περνάει καιρός και συζήτηση. Τι λέω τώρα?