Platanos Productions

Τελικά πόσοι είναι αυτοι που έιναι κάμμενοι? Πρέπει να αναλογιστεί κανείς οτι είναι αρκετοί, αφού ανακαλύπτουμε κάθε μέρα καινούρια αποκαίδια...δεν υπάρχουν τα τυπάκια...

A poem for the playgirls of the universe

I like women who haven’t lived with too many men.

I don’t expect virginity but I simply prefer women
who haven’t been rubbed raw by experience.

there is a quality about women who choose
men sparingly;
it appears in their walk
in their eyes
in their laughter and in their
gentle hearts.

women who have had too many men
seem to choose the next one
out of revenge rather than with
feeling.

when you play the field selfishly everything
works against you:
one can’t insist on love or
demand affection.
you’re finally left with whatever
you have been willing to give
which often is:
nothing.

some women are delicate things
some women are delicious and
wondrous.

if you want to piss on the sun
go ahead
but please leave them
alone

~Charles Bukowski

Τυροπιτάδικο

Πας σε έναν φούρνο, πας 3μιση χρόνια κάθε μέρα. Ψωνίζεις τυρόπιτα, και ένα τύπου μπριοσάκι με σάπια πιπεριά και στα βάζει σε χάρτινο πακετάκι. Κάθε μέρα στα βάζει μια κυρία, που είναι στον πάγκο, σε πακέτο, χάρτινο (γαμώ τη πουτάνα μου). Κάθε μέρα. Κάθε μέρα όμως. Και πάς μια Τρίτη, ξέρει το όνομά σουκαιρό τώρα, και σου λέει καλημέρα σας (στο πληθυντικό). Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι οτι παίρνει πρωτοβουλία, μετά από τρία γαμημένα πουτανιασμένα χρόνια, και σου κόβει την τυρόπιτα σε κομμάτια και στα πετάει μέσα στο πακετάκι σαν σούπα. Γαμώ τη τρέλα μου... τι να πώ?

Τελικά ήταν το ίδιο νόστιμη. Αλλά γιατί? Γιατί για κανέναν λόγο?

Αυτά μου τη δίνουν....