Θέλω να μεγαλώσω

Ύστερα από κατανάλωση τεράστιας ποσότητας σκέψης, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:

Όσο και να μεγαλώνεις, δεν συνεπάγεται και αυτόματη εγκεφαλική ανάπτυξη.

Βλέπω τον κόσμο γύρω μου και λέω, ρε μαλάκα!?Τι στο πούτσο γίνεται?

Δε μπορεί να είναι κάποιος 40 ετών και να ασχολείται με πράγματα που είναι εκτός της ηλικιακής του γκάμας. Τι να πω? Ο κόσμος κάνει τις επιλογές του. Παντρεύεται, μένει ανύπαντρος, τεκνοποιεί, δεν τεκνοποιεί, δουλεύει, δεν δουλεύει, ακολουθεί τα όνειρά του, δεν ακολουθεί τα όνειρά του. Δεν έχει να κάνει με τις επιλογές. Έχει να κάνει με την σωστή διαχείριση της παιδείας, που τυχόν έχει λάβει ο καθένας.

Δεν μπορώ να ασχολούμαι με τις μαλακισμένες teenage κάβλες 40άρηδων και να τους κάνω babysitting. Oχι, αρνούμαι κατηγορηματικά να το κάνω. Αυτοί θα μου κάνουν babysitting (εάν χρειαστεί).

Πρέπει να καταλάβουνε (όσοι δεν το ξέρουν- και είναι και πολλοί) ότι:

1. Οι φοιτήτριες δε γαμιούνται με ένα κλείσιμο του ματιού. Δεν είμαστε στα 70s που μαζευόμαστε όλοι σε ένα χωράφι με τα γεννητικά μας όργανα σε κοινή θέα, και διαλέγει η καθεμία ποιόν πούτσο-ες θα φάει χώρια, ή και όλες μαζί.
2. Δεν έχουμε την όρεξη να ακούμε όλη τη μέρα ιστορίες από τα 90s που όλα ήταν καλύτερα και πιο απελευθερωμένα. *Χ/μας
3. Δεν υπήρχαν καλύτερα αυτοκίνητα το 1990. Είναι σαν να λέω εγώ σε 15 χρόνια ότι το audi A3 θα είναι καλύτερο από το αντίστοιχο του 2025. Μην ακούω αρχιδιές.
4. Η γκρίνια είναι σπουδαία ανακάλυψη αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται όπως η αναπνοή (ως μόνιμη ανάγκη). Εάν δεν γκρινιάξεις μια μέρα δε θα πεθάνεις. Αν πρέπει κάτι να κάνεις και δεν μπορείς να το αποφύγεις απόλαυσε το. Παρεπιμπτόντως το κωλοκλισέ ''Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω'', δεν ισχύει.

Η κοινωνική μόρφωση και η πανεπιστημιακή μόρφωση είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα.

Αυτά, από την ελάχιστη πείρα μου ως 25άρης....

ΥΓ: Να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα-Όταν είσαι 25 δεν είσαι μικρός! Πάρτε το χαμπάρι, υπάρχουν 25άρηδες που δεν το έχουν...