When one person suffers from a delusion it is called insanity. When many people suffer from a delusion it is called religion............... JUST BE GLAD TO FEEL
The yacht was purchased on 10 October 1956 for the amount of MX$50,000 (US$15,000) from the U.S.-based Schuylkill Products Company, Inc. by a Mexican citizen said to be Mexico City gun dealer Antonio "The Friend" del Conde secretly representing Fidel Castro. Castro's 26th of July movement had attempted to purchase a Catalina flying boat or a US naval crash boat for the purpose of crossing the Gulf of Mexico to Cuba, but had been thwarted by lack of funds. The money to purchase the Granma had been raised in the U.S. state of Florida by former President of Cuba Carlos Prío Socarrás.
Shortly after midnight on 25 November 1956 in the Mexican port of Tuxpan, Veracruz, the Granma was surreptitiously boarded by 82 members of the 26th of July movement including their leader, Fidel Castro, his brother, Raúl Castro, Che Guevara and Camilo Cienfuegos. The group who later came to be known collectively as los expedicionarios del yate Granma set out from Tuxpan at 1 a.m. and, after a series of vicissitudes and misadventures, including the near foundering of their heavily overladen and leaking craft, disembarked on the shores of what is now Granma Province on 2 December. The Granma was piloted by Norberto Collado Abreu, a Cuban Navy veteran and ally of Castro. The location was chosen to emulate the voyage of national hero José Martí, who had landed in the same region 61 years earlier during the wars of independence from Spanish colonial rule.
After the revolution
Soon after the revolutionary forces triumphed on 1 January 1959, the cabin cruiser was transferred to Havana Bay. Norberto Collado Abreu, who had served as main helmsman for the 1956 voyage, was given the responsibility of guarding and preserving the yacht.
Since 1976, the yacht has been on permanent display in a glass enclosure at the Granma Memorial adjacent to the Museum of the Revolution in Havana. A portion of old Oriente Province, where the expedition made landfall, was renamed Granma Province in honor of the vessel and the Landing of the Granma National Park established at the location (Playa Las Coloradas) has been declared a World Heritage Site by UNESCO. Every year on 25 November a group of Cuban youths sets out from Tuxpan aboard a replica of the Granma to re-trace hour by hour the voyage of the original Granma to its landing spot at Playa Las Coloradas a week later.
The date 2 December is celebrated as the "Day of the Cuban Armed Forces",and the replica has also been paraded at state functions to commemorate the original voyage.In further tribute, the official newspaper of the Central Committee of the Cuban Communist Party has been called Granma. The name of this vessel became an icon for Cuban communism. Although the name is sometimes described as having been misspelt, the Shorter Oxford English Dictionary lists granma as a variant of grandma. Not every Cuban realizes that the name would translate as abuela, although all can name the "mothership" of the revolution.
Αλλοι το ειπαν συνεχεια του low bap, αλλοι τους χαρακτηρισανε ως προδοσία του low bap αλλα εμεις τους γνωρισαμε ως ροδες και τα υπολοιπα ειναι περιττα κοτσομπολια. Τεταρτη μεσημέρι στο μετρο. Με κουστούμι, αγουροξυπνημένος, πας για interview στον Πειραιά. Για μια στιγμη τρως ενα dejavou, σου θυμίζει τα καλοκαιρια που δούλευες στο κεντρο, μα τοτε ηταν αλλιως και τωρα εισαι ενα χρονο γηραιότερος. Ξεκόλλα, συγκεντρώσου. Τι ωρα είναι... 8.30... κυριλε προλαβαίνω. Είμαι παλι πατρίδα, ακομα και αυτη η δυσαρεστη καθημερινότητα του μετρο μου φαίνεται σαν μια ανάμνηση παιδικών χρόνων που έχω την τύχη να ξαναζήσω. Εθνική ‘Αμυνα. Ανετα προλαβαίνω, θα προλάβω και εναν καφε πριν παω. Τι ωραιο εκεινο το καλοκαίρι, να ξερεις οτι δουλεύεις για 3 μήνες και οτι σε περιμενουν διακοπές μετά, ενω τωρα τι παω να κανω... Ο Κλιντ. Δε παιζει, στο διπλανο βαγονι. Και μολις ελεγα να βαλω Ροδες στο mp3. Χα, λίγδα κοντό μαλλι, εφημεριδούλα, φουτεράκι. Να του μιλήσω, και τι να του πώ. Μαλακιες θα λεμε τωρα. Ε τον Κλιντ! Βγαζεις ακουστικα και ακους. Διπλα του μια παρεα. Κατι σχολιαζουνε για τα αποτελέσματα του show you think you can dance και κατι αρχιδια. Εχει στήσει αυτι και ακούει. Τι αστειο σκηνικο. Αμα σε ηξερε αυτη η γκόμενα πραγματικα θα εσκαγε. Θα καταλάβαινε την ματαιότητα της υπαρξης της, ποσο ανούσια και χωρις σκοπό είναι η ζωή της και θα έπεφτε στις ράγες και το τρένο θα ησύχαζε και εσυ θα συνέχιζες να διαβάζεις την εφημερίδα σου . Και όμως αυτος εχει στήσει αυτι και ακούει σχεδόν με βουδιστική συγκέντρωση και αφοσίωση. Κι όμως κοπελιά αν ηξερες ποιος στέκεται δίπλα σου εκείνη τη στιγμή στο μετρό... δε θα μίλαγες ετσι, θα πρόσεχες τις λέξεις σου. Θα καταλάβαινες οτι η απάντηση στα περισσοτερα πραγματα ειναι η σιωπή. Θα ήξερες οτι το παιδι δίπλα σου που ακουει με τόση αφοσίωση είναι ο εμπνευστής ενός μουσικού κινήματος που για πολλους εγινε και τρόπος ζωής...ειναι ενας συγχονος ποιητης και μουσικος που κατάφερε να παντρεψει τη hip hop με την ελληνικη μουσικη και να μας μαθει οτι οποιος και αν ειναι ο τρόπος μιξης της μουσικης... του ηλεκτρονικου, του δημοτικου, του ρεμπετικου η του τζαμικανου τρόπου, ειναι ο δρόμος καθε ανθρώπου... και εχει ρόδες και κυλάει.
Η μουσική των 22 με 25. Η μοναδική μουσική που ακούγεται αυτη τη στιγμή στην Ελλάδα, χωρίς να θέλω να γίνω υπερβολικός, αλλα είμαι, και χωρίς πρόθεση να προσβάλλω,αλλα οι μουσικές των άλλων προσβάλλουν τα αύτιά μου. Είναι μουσική για πρωινό που είσαι κομμάτια και σηκώνεσαι παλι αργα, πρησμένα μάτια. Είσαι 22-3-4 και στα ρχίδια σου και ολη μέρα σκέφτεσαι λόγια που δε θυμάσαι το πρωι. Ακους Ροδες γιατι εισαι μαγκάκος και σου παει και ωραίο παιδι, τα δοκίμασες όλα... γήπεδο και ΚΝΕ και αναρχία και τα παρατάς νωρίς γιατι μπορεις και χωρίς. Δεν έχεις facebook και διαδυκτιακούς φίλους, έχεις 3 φίλους ολους και όλους, μα πραγματικού, και αυτούς πολλες φορές μόνο εξ αποστάσεως, αλλα σου κρατάνε παρέα ακόμα και όταν δεν είναι εκεί. Είναι και μουσική για βράδυ, με Πεντελική θέα και μπύροσυζήτηση για τα ταξίδια που θα κάνουμε, τα οποια είναι πάντα και τα καλύτερα γιατι μπορείς να πας παντού με τη σκέψη και την Αθηναικό θέαμα στα πόδια σου. Επίσης ακούγεται δίπλα στη θάλασσα εκει που οι Αφροδίτες λαξεύονται απο τον αφρό μέρες και νύχτες. Ακούγονται στο καψιμί της Λημνου,ενας φαντάρος ψήνει ελληνικό με μεράκι και βουντου και ας προορίζεται για τον παπάρα διοικητή. Ακούγεται απο ένα σπίτι του Λονδίνου, μεσοκατακαλόκαιρο με primo gusto makaroni, για να δροσίσεις λίγο την ξενέρα σου και να ταξιδέψεις για λίγο μεχρι την Αθήνα. Γιατι, εν τέλει, οι Ρόδες δεν είναι τιποτα παρα η Αθήνα η ίδια, δηλαδή οτι αγαπήσαμε στην πόλη μας τα στέκια, οι βρώμικες γωνίες της, τα βουνά της , τα μονοπάτια της και ο κόσμος της.
Τις Κυριακές τα μεσημέρια μαζευόμαστε για βόλτες. Οι καλλύτερες ειναι αυτες που δε πήγαμε ακόμη, στο πέραμα, στην Λεωφώρο ΝΑΤΟ, να δουμε ολα τα τροχοφoρα συντεταγμένα σίδερα και συμπαντικα μηνύματα να εκπέμπουν ρυθμικά. Καυσαέρια και μαγαζια κατάμεστα με τρυπαριστά μυαλά αλλα εμείς συμπλεουμε με τη θετική μεριά της πόλης και την αφήνουμε στην ησυχία της όσο πιο συχνά γίνεται. Ολα είναι δρόμος και ο κάθε δρόμος δεν βγάζει πουθενά εκτός αν έχεις ενα στόχο κολλημενο σε φωτογραφία στον κεντρικό καθρέφτη και πας στην Πύλο, μια ευλογημένη γη απο τον Δία, πραγματικά.
Χωρις πολλα πολλα είναι η μουσική του Κλιντ που σου κρατάει συντροφιά 10 ώρες πριν μπείς φαντάρος και μας συντροφεύει σε μια χώρα που ζούμε επικύνδινα μα δε πειραζει γιατι την αγαπάμε.
Δευτέρα 12 Μαιου 2008 1.44 (to be continued γιατι η Ρόδα μου κυλάει αργα αυτη τη στιγμή)
Μετά τον Τσάβες στη Βενεζουέλα, τους Κίρτσνερ στην Αργεντινή, τον Λούλα στη Βραζιλία, τον Μοράλες στη Βολιβία, τον Βάσκες στην Ουρουγουάη, τον Κορέα στον Ισημερινό, την Μπατσελέτ στη Χιλή και τον Ορτέγα στη Νικαράγουα, ήρθε η σειρά του Φερνάντο Λούγο. Το κλαμπ των αριστερών ηγετών της Λατινικής Αμερικής δέχθηκε άλλο ένα μέλος, τον «κόκκινο επίσκοπο» της Παραγουάης, αφήνοντας μόνο το Μεξικό και την Κολομβία ως σημαντικά, απόρθητα φρούρια της Δεξιάς. Είναι γεγονός ότι πάρα πολλά πράγματα χωρίζουν τη μετριοπαθή πολιτική του Λούλα και της Μπατσελέτ από τη ριζοσπαστική γραμμή του Τσάβες και του Μοράλες. Εξίσου αλήθεια είναι ότι η κυβερνώσα Αριστερά της ηπείρου αντιμετωπίζει δύσκολες προκλήσεις, οξύτατες αντιδράσεις και απέχει πολύ από το να έχει διαμορφώσει βιώσιμο, εναλλακτικό μοντέλο. Σε κάθε περίπτωση, η ριζοσπαστικοποίηση της Λατινικής Αμερικής, που διαρκεί ήδη μία δεκαετία, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί ως εφήμερη μόδα. Κάτι πιο βαθύ πρέπει να υπάρχει. Και καθώς δεν υπάρχουν σήμερα οι εξωτερικοί καταλύτες που επέδρασαν στο προηγούμενο ριζοσπαστικό κύμα των δεκαετιών του '60 και του '70 -κουβανέζικη επανάσταση, επιρροή της ΕΣΣΔ και της Κίνας, έξαρση του αντιιμπεριαλισμού στον Τρίτο Κόσμο- αυτό το κάτι θα πρέπει να αναζητηθεί στη σφαίρα της οικονομίας. Πραγματικά, το τέλος της δεκαετίας του '90 βρήκε τις ισχυρότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής να μετατρέπονται ξαφνικά από θριαμβευτικά παραδείγματα της παγκόσμιας, οικονομικής ορθοδοξίας σε τραγικές διαψεύσεις της, πυροδοτώντας μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές. Δεν ήταν η πρώτη φορά.
Την περίοδο 1870-1914, τα ανεξάρτητα κράτη της Λατινικής Αμερικής συμμετέχουν ενεργά στο πρώτο, ιστορικό κύμα της παγκοσμιοποίησης ανοίγοντας τις αγορές τους στο διεθνές εμπόριο. Ακολουθώντας τη θεωρία των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του Ντέιβιντ Ρικάρντο, εκ των πατριαρχών του κλασικού φιλελευθερισμού, ρίχνουν το βάρος στην αγροτική οικονομία και τον ορυκτό πλούτο, απ' όπου προέρχονται τα βασικά εξαγώγιμα προϊόντα τους.
Το 1913, Μεξικό και Αργεντινή βρίσκονται στα ίδια επίπεδα κατά κεφαλήν παραγωγής με την Πορτογαλία και την Ιαπωνία. Ωστόσο, η στρεβλή ανάπτυξη στερεί την περιοχή από ισχυρή βιομηχανία, προκαλεί ένα φαύλο κύκλο ανάπτυξης της υπανάπτυξης, θρέφει την ολιγαρχία της γης και τους vendepatrias, που ξεπουλούν γη και ορυχεία σε ξένους, έναντι εξευτελιστικά χαμηλών τιμών. Η μεξικάνικη επανάσταση του Πάντσο Βίλα και του Εμιλιάνο Ζαπάτα υπήρξε μία από τις κορυφαίες εκφράσεις του κοινωνικού ριζοσπαστισμού που γέννησε αυτή η πραγματικότητα.
Με τη Μεγάλη Υφεση του 1929-32 στην παγκόσμια οικονομία, η Λατινική Αμερική πραγματοποιεί στροφή 180 μοιρών. Τη δεκαετία του '30, ο προοδευτικός Λάζαρο Κάρντενας στο Μεξικό, ο δικτάτορας Ζετούλιο Βάργκας στη Βραζιλία και το Λαϊκό Μέτωπο στη Χιλή στρέφονται από το φιλελεύθερο μοντέλο που στηρίζεται στις εξαγωγές του πρωτογενούς τομέα, στη στρατηγική της εκβιομηχάνισης κάτω από την ομπρέλα του εθνικού προστατευτισμού. Την επόμενη δεκαετία, η Αργεντινή του Περόν προσχωρεί στο ρεύμα.
Ανεμος αισιοδοξίας
Αρχικά, η στροφή ήταν σχεδόν αναγκαστική, καθώς η ύφεση των μεγάλων, δυτικών οικονομιών μείωσε κατακόρυφα τη ζήτηση για τα τρόφιμα και τις πρώτες ύλες της Λατινικής Αμερικής. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όμως, η επιλογή ήταν εντελώς συνειδητή. Κάτι η ενθάρρυνση από τις πρώτες επιτυχίες της εκβιομηχάνισης, κάτι η επίδραση από το πρότυπο της Σοβιετικής Ενωσης, κάτι ο άνεμος αισιοδοξίας στον Τρίτο Κόσμο από την κατάρρευση της αποικιοκρατίας, δίνουν φτερά στα πόδια των οπαδών της «αυτοδύναμης ανάπτυξης».
Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Στις αρχές της δεκαετίας του '60, η Βραζιλία ήταν αυτοδύναμη κατά 99% σε καταναλωτικά αγαθά και κατά 87% σε κεφαλαιουχικά. Το 1973, οι ισχυρότερες χώρες της περιοχής ήταν εξίσου βιομηχανικές και αστικοποιημένες με τη Δυτική Ευρώπη. Η Λατινική Αμερική έγινε, για μια περίοδο, πρότυπο ανάπτυξης- χειραφέτησης για το σύνολο των πρώην αποικιών.
Ωστόσο, ο υψηλός πληθωρισμός και η διόγκωση του εξωτερικού χρέους λόγω υπερβολικού δανεισμού άρχισαν, από τα μέσα της δεκαετίας του '60 να ασκούν ασφυκτικές πιέσεις. Η αποσταθεροποίηση οδήγησε σε σκληρή πόλωση, ανάμεσα σ' αυτούς που πρότειναν ως λύση την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση, το ανοιχτό πέρασμα στο σοσιαλισμό και αυτούς που επεδίωκαν την οικονομική εξυγίανση με κάθε κόστος. Η στρατηγική μάχη δόθηκε στη Χιλή, ανάμεσα στη Λαϊκή Ενότητα σοσιαλιστών - κομμουνιστών υπό τον δημοκρατικά εκλεγμένο Σαλβαρόδ Αλιέντε και στα τανκς του Αουγκούστο Πινοτσέτ. Τελικά, το χουντικό καθεστώς μετέτρεψε τη Χιλή στο πρώτο πειραματικό εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού, πολύ πριν από τη Θάτσερ και τον Ρέιγκαν.
Οι «θεραπείες»
Μετά τη «χαμένη δεκαετία» του '80, τα υπέρογκα χρέη υποχρεώνουν τις χώρες της περιοχής να υπαχθούν στις νεοφιλελεύθερες θεραπείες - σοκ που υπαγορεύει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το Μεξικό του Σαλίνας αποτελεί τυπικό παράδειγμα: Ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις από το δημόσιο, κατάργηση του συστήματος συλλογικής καλλιέργειας της γης (ejido), προσέλκυση αμερικανικών κεφαλαίων σε επιχειρήσεις - πραγματικά κολαστήρια (maquiladoras), ακρωτηριασμός των δημοσίων δαπανών. Το 1994, έξι χρόνια μετά την έναρξη της «σταθεροποίησης», το Μεξικό είχε ήδη 24 δισεκατομμυριούχους (σε δολάρια) στη λίστα του περιοδικού Forbes, περισσότερους από τη Σαουδική Αραβία.
Σήμερα, αποτελεί κοινό τόπο ότι η Λατινική Αμερική αποτελεί μία από τις περιοχές του πλανήτη που υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές από την παγκοσμιοποίηση. Ξεκινώντας από την «κρίση της τεκίλας» που έπληξε το Μεξικό, το 1995, οι περισσότερες χώρες της περιοχής υπέστησαν οδυνηρές νομισματικές και χρηματοπιστωτικές καταρρεύσεις. Αποκορύφωμα ήταν η εφιαλτική διετία 2001-2002 στην Αργεντινή, όπου τρεις πρόεδροι ανετράπησαν από λαϊκές εξεγέρσεις, που έφεραν τη χώρα στο χείλος του εμφυλίου πολέμου.
Κεϊνσιανισμός
Οπως ο Ρούζβελτ μετά τη Μεγάλη Υφεση, έτσι και πολλές λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις που αντιμετωπίζουν την κρίση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, υποχρεώθηκαν να προσφύγουν σε κάποιου είδους Κεϊνσιανισμό, όχι γιατί είχαν στόχο τον σοσιαλισμό, αλλά για να γλιτώσουν τον καπιταλισμό από τον ίδιο τον εαυτό του. Αν η κυβερνώσα αριστερά αποτύχει, δεν αποκλείεται να τροφοδοτηθούν ακόμη περισσότερο ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές τάσεις της Αριστεράς, που σήμερα καταδικάζουν τον Λούγο, τον Ορτέγα, τον Λούλα ή ακόμη και τον Τσάβες ως άτολμους και ενδοτικούς.
Βραζιλία - Αργεντινή, όπως Γερμανία - Γαλλία
Ασφαλώς, απέναντι στην κρίση του νεοφιλελευθερισμού, η απλή επιστροφή στον παλιό, λατινοαμερικάνικο Κεϊνσιανισμό του «αναπτυξιακού κράτους» δεν αποτελεί σοβαρή εναλλακτική λύση σε μια εποχή όπου ο κόσμος όλος είναι καπιταλιστικός και ο καπιταλισμός είναι παγκόσμιος. Αν η σοσιαλιστική επανάσταση σε μια χώρα απέτυχε στον εικοστό αιώνα, η μεταρρύθμιση σε μια χώρα φαίνεται εξίσου δύσκολη στον 21ο. Οι πιο διορατικοί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να έρθει όσο η ήπειρος μένει στην κατάσταση της «βαλκανοποίησης» που της κληροδότησαν οι Ισπανοί κονκισταδόρες και συντήρησαν οι ΗΠΑ: Του κατακερματισμού της, δηλαδή, σε πολλά, ασθενή, ανταγωνιστικά κράτη.
Αντιθέτως, η χειραφέτηση προϋποθέτει την περιφερειακή ενοποίηση, σύμφωνα με το παλιό όραμα του μεγάλου Ελευθερωτή, Σιμόν Μπολίβαρ. Κάτι που έχει προτείνει από καιρό ο Τσάβες και υιοθέτησε, αμέσως μετά την εκλογή του ο Λούγκο. Για να αρχίσει, όμως, να γίνεται πράξη, θα πρέπει οι δύο μεγάλες δυνάμεις της νότιας Αμερικής, Βραζιλία και Αργεντινή, να ξεπεράσουν τον παραδοσιακό ανταγωνισμό τους και να γίνουν ο ισχυρός κινητήρας της ενοποίησης, κατά το γαλλογερμανικό πρότυπο. Η ύπαρξη, για πρώτη φορά, αριστερών κυβερνήσεων σε Παραγουάη και Ουρουγουάη, δύο «ενδιάμεσων» κρατών μεταξύ των δύο μεγάλων, μπορεί να παίξει θετικό, καταλυτικό ρόλο, όπως έπαιξαν οι χώρες της Μπενελούξ και η Ιταλία για τη σταθεροποίηση της γαλλογερμανικής συμφιλίωσης. Ιδωμεν...
.jpg)
