Τυροπιτάδικο

Πας σε έναν φούρνο, πας 3μιση χρόνια κάθε μέρα. Ψωνίζεις τυρόπιτα, και ένα τύπου μπριοσάκι με σάπια πιπεριά και στα βάζει σε χάρτινο πακετάκι. Κάθε μέρα στα βάζει μια κυρία, που είναι στον πάγκο, σε πακέτο, χάρτινο (γαμώ τη πουτάνα μου). Κάθε μέρα. Κάθε μέρα όμως. Και πάς μια Τρίτη, ξέρει το όνομά σουκαιρό τώρα, και σου λέει καλημέρα σας (στο πληθυντικό). Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι οτι παίρνει πρωτοβουλία, μετά από τρία γαμημένα πουτανιασμένα χρόνια, και σου κόβει την τυρόπιτα σε κομμάτια και στα πετάει μέσα στο πακετάκι σαν σούπα. Γαμώ τη τρέλα μου... τι να πώ?

Τελικά ήταν το ίδιο νόστιμη. Αλλά γιατί? Γιατί για κανέναν λόγο?

Αυτά μου τη δίνουν....