Just be glad to feel.....

Τι γίνεται??

2011-12-23T09:53:00.004+02:00

Πως αλλάζουν τα πραγματα ρε φιλε... πόσο γρήγορα και υπό ποιες διεργασίες περνάμε. Θυμάμαι όταν είχαμε πάει στο live στο rodeo, είχαμε τελειώσει στρατό, εγώ ζούσα το όνειρο στην Αθήνα, με δουλειά, εξάρχια, μπάντα, βόλτες... και τώρα άλλο στάδιο, η νέα γενιά ψάχνεται να κινηθεί από την ακινησία της. Μέσα σ'αυτους και εγώ και εσύ. Απλά μου φαίνεται ότι έχω πιάσει ένα πολύ ισχυρό ρεύμα της ιστορίας του κόσμου όπου όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα ή μάλλον τα πάντα αλλάζουν και το έβλεπα να έρχεται και έβλεπα που πήγαινε και από τότε που με παρέσυρε δεν ξέρω που πάει. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν ότι ήθελα να με παρασύρει και η τελευταία συμβουλή που μου έδωσα ήταν μην ταυτιστείς με ότι πρόκειται να γίνει από εδώ και πέρα γιατί θα παιξεί πολύ νταρκίλα μέχρι να δούμε φως. Απλά στο σκοτάδι της ύφεσης θα δείς πολύ ενδιαφέροντα και αληθινά πράγματα. Και αυτό συμβαίνει... λες και βλέπω τον εαυτό μου σαν ταινία εποχής που παίζεται στο μέλλον. Γάμησε τα βραδυατικα. Τέλοσπάντων, η αναρχία έκανε την δουλειά της και την αφήνω ήσυχη. Μπορεί να μην έριξε τις τράπεζες αλλά έριξε τις μάσκες. Και μπορεί να μη το έχεις προσέξει αλλά όλο το κίνημα του ξεσπάσματος των λαών, σε Ευρώπη, Αφρική, Αμερική κτλ ξεκίνησε από εδώ το 2008 έστω και συμβολικά. Η εικόνα των κουκουλοφόρων νέων και μη κουκουλοφόρων να τα κάνουν γυαλιά, καρφιά είχε πολύ καιρό να εμφανιστεί. Αλλά πάντα ένας συμβολισμός κάνει την αρχή, όπως το κάψιμο του διαβατηρίου ή το low bap. Ένα είναι σίγουρο, ότι οι τράπεζες πρέπει να πέσουν και θα το κάνουν μόνες τους. Το να είσαι αναρχικός δεν είναι κάν πια ταμπέλα για μένα, είναι να είσαι άνθρωπος, δηλάδη ο εαυτός σου. Και ο μεγαλύτερος αναρχικός όλων ήταν ο Βούδας και ο Χριστός. Τώρα ήρθε η ώρα για το δύσκολο part, η ώρα να δημιουργήσουμε, αλλά και η ώρα να κάνουμε ένα ταξίδι της προκοπής.

Deep down in the underground, i met a 47 year old woman naked
I licked her tits and her neck
And all she wanted was a lover for the night
I am not a stray wonderer but when i become one
I get lost in the darkest paths and alleys
I talk with the beggars and madmen and drunk men who piss in the sewers
When i return to the light i prefer the long walk in the forest, discussing poetry with untouched fairies
Having a midnight summer dream, camping under olive trees, lying on searocks and staring at distant mountains
I am neither an angel though, nor a demon I am, because both light and shade share the same sun
One place is the one i can't stand on and that is the street with the shops and expensive plazzas, where women wear ridiculous outfits pretending spending dollars, where men look like pork sausages smoking pork cigars
It is the place where i go to work everyday and neither the sun nor the moon can hide the shame of that place.

Βιλι δε κιδ

Ο χαμένος λόγος - Fidel Castro 4.1.1959

2011-12-14T12:00:00.001+02:00

Μουσικάρες

2011-12-11T00:04:00.004+02:00

Listening now......

2011-12-10T23:43:00.000+02:00

Kal's Cartoon

2011-12-10T22:36:00.001+02:00

Διάλυση όλα μέσα

2011-12-10T12:05:00.005+02:00

Πολλά έγιναν από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, μέχρι και πρωθυπουργό άλλαξε η χώρα. Ένα πράγμα δεν άλλαξε... η μηδενιστική προσέγγιση και ο απόλυτος αφορισμός των καθημερινών πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας.

Αυτό που λένε ισχύει: ο ξενιτεμένος Έλληνας νιώθει πιο πολύ Έλληνας... Έτσι τα βλέπει πιο ψύχραιμα και με μια νότα αισιοδοξίας παραπάνω. Συμβαίνει παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον κόσμο - η κατάρρευση.

Περάσαμε κατοχή γαμώ την πουτάνα μου.

Έτσι για να γελάσουμε....

2011-08-15T16:49:00.001+03:00

Τα μαλλιά ενός ανθρώπου σηκώνουν βάρος έως 3 Kg.
Το μήκος ενός πέους είναι 3 φορές μεγαλύτερο από τον αντίχειρα.
Ο μηριαίος είναι σκληρός σαν τσιμέντο.
Η καρδιά της γυναίκας χτυπάει γρηγορότερα από του άνδρα.
Η γυναίκα ανοιγοκλείνει τα μάτια διπλές φορές από τον άνδρα.
...Χρησιμοποιούμε 300 μυς για να κρατάμε σε ισορροπία το σώμα μας.
Η γυναίκα έχει διαβάσει όλο αυτό το κείμενο.
Ο άνδρας μετράει ακόμα τον αντίχειρά του..

29.6.2011

2011-08-15T11:03:00.003+03:00

Από Billythekid

Έφυγα από τη δουλειά κατά τις 4. Με το που βγήκα στην Λυκαβηττού η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Με δάκρυα και κάψιμο στη μύτη περπάτησα τη Σόλωνος γιατί φαινόταν ότι γινόντουσαν φασαρίες στην Ακαδημίας. Κατεβαίνω την Ασκληπιού. Μια κοπέλα δίνει νερό σε ένα περιστέρι το οποίο είναι ετοιμοθάνατο από τα χημικά. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων κλαίει από τα χημικά. Η γριά βήχει άσχημα. Κατευθύνομαι από τα στενά προς την Αθηνάς και φτάνω Μοναστηράκι. Φτάνω στο στούντιο. Βγάζω τα ρούχα της δουλειά, ντύνομαι και βρίσκω μια μάσκα. Κατευθύνομαι πάλι από τα στενά προς Σταδίου. ¨Εχει στηθεί οδόφραγμα στο ύψος του σταθμού Πανεπιστήμιο. Οι κάδοι παντού γύρω είναι καμένοι. Το οδόφραγμα έχει κολώνες φωτισμού, κάδους πλαστικά και καμένα σκουπίδια. Κάποιοι έχουν πάρει καρέκλες και έχουν κάτσει πίσω από το οδόφραγμα. Υπάρχει κόσμος διάσπαρτος μέχρι την ΚoΚολοκοτρώνη. Ένας κείτεται στο έδαφος και κόσμος κάθεται από πάνω του. Λίγο πιο κάτω υπάρχει μια ομάδα συγκεντρωμένη που κοιτάει προς την πλατεία και μπροστά τους σε μικρή απόσταση υπάρχει διμοιρία ΜΑΤ. Περνάω από την Κολοκοτρώνη στην Καραγιώργη Σερβίας. Λιγότερο κόσμο και μια διμοιρία να εμποδίζει τη πρόσβαση στην πλατεία. Πέφτουν βρισίδια για μάνες. Μια γυναίκα πετάγεται και λέει «τι σας φταίνε οι μάνες αν αυτά είναι βλαμμένα;» . Πάω στην Ερμού. Εδώ έχει περισσότερο κόσμο που δείχνει να απομακρύνεται. Ανάμεικτος. Παιδιά, έφηβοι, μεγάλοι. Ανεβαίνω στο σιντριβάνι να δω τι γίνεται. Πολύς κόσμος κατευθύνεται προς Μοναστηράκι. Το κάτω μέρος της πλατείας έχει εκκενωθεί και έχουν στριμώξει όσους έμειναν στην πλατεία. Κάποιοι μάλιστα με κρέμες στα μάτια ξεκουράζονται στις καφετέριες και πίνουν κάτι. Πάω μπροστά. Υπάρχουν αντιεξουσιαστές. Οι ματατζήδες διώχνουν το πλήθος από την πλατεία. Καταλαβαίνω τι γίνετε. Οι μπάτσοι σπάσανε τη συγκέντρωση με χημικά και οι διαδηλωτές διασκορπίστηκαν περιμετρικά της πλατείας. Κάποιοι μείνανε στην πλατεία και φάγανε μεγάλο πακέτο. Στην πλατεία γινόταν μεγάλη μάχη και κάθε πέντε λεπτά πέφτανε χημικά. Κάθομαι για κανένα μισάωρο εκεί. Οι αντιεξουσιαστές ρίχνανε πέτρες, οι μπάτσοι απαντούσαν με δακρυγόνα. Πηγαίναμε μια πίσω μια μπροστά προσπαθώντας να κρατήσουμε τη γραμμή. Κάποια στιγμή κάνανε ένα μεγάλο ντου και ο κόσμος άρχισε να τρέχει προς τα πίσω και μέσα στα στενά της Ερμού. Πάω πάλι προς Καραγιώργη βρίσκω ένα φίλο και μου δίνει βαζελίνη για να βάλω στο πρόσωπο. Μια γυναίκα με δείχνει και λέει «Αυτός ο νεαρός φοράει μπλούζα του Bob Dylan”. Μητροπόλεως είχε λιγότερο κόσμο που απλώς παρακολουθούσε. Συνεχίζω περιμετρικά. Σε κάθε στενό μπάτσοι και κόσμος να τους φωνάζει. Σε ένα από τα στενά, έξω από το κέντρο εκπαιδευτικών, φτάνουν ΕΚΑΜιτες με τα χέρια ψηλά, φοβούμενοι μήπως τους περάσουν για μπάτσους. Κάποιος είχε προβλήματα μέσα στο κτίριο. Λίγο μετά ήρθε κάποιος και άρχισε να σπάει μάρμαρα τα οποία ήταν ήδη σπασμένα για να τα πετάξει στους μπάτσους. Κάποιοι μαγαζάτορες τους την πέσανε, άρχισαν να τους σπρώχνουν και να τους φωνάζουν. «Γιατί σπάτε τα μαγαζιά ρε και δε πάτε να σπάσετε τη Βουλή;”. Ενας κοντός χοντρός μάλιστα ήθελε να πλακωθεί αλλά δε το είχε. Μπήκα στη μέση. «Είστε τρελοί ρε, σε λάθος κόσμο βγάζετε τα νεύρα σας.» Τελικά χωρίστηκαν. Πάω προς Αμαλίας. Εδώ έχει πολύ κόσμο. Φαίνεται ότι διώχθηκαν και αποκόπηκαν από την πλατεία. Είναι κάποιος πιο οργανωμένα τα πράγματα. Παίρνω μια μπύρα. Κάποιος πετάει μια πέτρα στη βιτρίνα του ξενοδοχείου αλλά του φωνάζουν και σταματάει. Οι τουρίστες κοιτάζουν από τα παράθυρα. Υπάρχει κόσμος με μπουκάλια ψεκάσματος με αντισηπτικό. Σηκώνουν τα μπουκάλια ψηλά για να παράσχουν βοήθεια. Υπάρχει πολύς κόσμος που κοιτάει προς την πλατεία και ματατζίδες ακριβώς μπροστά τους για να μη τους επιτραπεί υποστήριξη στους εναπομείναντες στην πλατεία. Στην πλατεία η μάχη συνεχίζεται. Πετροπόλεμος, χημικά κάθε 5 λεπτά, μετακινήσεις των διμοιριών και κάποιοι απλοί διαδηλωτές να περιφέρονται βασανιστικά εδώ και εκεί χωρίς έξοδο διαφυγής. Ένας τύπος με τη σημαία περιφέρεται μόνος του μπροστά από τη Βουλή αλλοπαρμένος. Μπροστά από τη Βουλή μια σειρά ματατζίδων. Κάποιοι μιλάνε στους ματατζίδες που μπλοκάρουν την Αμαλίας νομίζοντας ότι θα μιλήσουν στο φιλότιμό τους. Αυτοί προσποιούνται ότι ακούνε, από την μεριά του μπλόκου τους βρίζουν, αυτοί τους αγνοούν. Γενικότερα όλη αυτή τη διάρκεια του κινήματος των αγανακτισμένων λόγω της ειρηνικής συνύπαρξης με τα ματ πολύ πίστευαν ότι θα εκλογικεύσουν τα ματ. Δεν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει ποτέ καμία επικοινωνία. Κάθομαι σε ένα πεζούλι να πιώ τη μπύρα. Σκάνε πέντε τύποι , χωρίς μπλούζες καλογυμνασμένοι, με καλυμμένα πρόσωπα. Φαίνονται 25αρηδες. Ο κόσμος τους περικυκλώνει και τους αναγκάζει να βγάλουνε την κάλυψη. «Γιατί πετάτε πέτρες ρε;» «Γιατί δε γουστάρω τους μπάτσους». Τα ελληνικά του ήταν σπαστά. Και των άλλων. Ο ένας δεν έβγαλε καθόλου την κάλυψη. Κάποιος τον άρπαξε και του έλεγε ότι γαμάνε όλη τη συγκέντρωση εκατό χιλιάδων και ότι όλοι εδώ έχουν ακάλυπτα πρόσωπα και ότι θέλει να δεί το πρόσωπό του. Ο φίλος του πήγε να τον υπερασπιστεί. «Ποιος είσαι εσύ που θα του βγάλεις τη μπλούζα από το πρόσωπο; Όλοι μαζί είμαστε εδώ δε θα μας πείς εσύ τι θα κάνει και τι δε θα κάνει ο καθένας». Τελικά φύγανε γιατί είχε συγκεντρωθεί πολύ κόσμος γύρω τους. Φύγανε αυτοί και ήρθανε άλλοι πιτσιρικάδες. Κατευθύνθηκαν προς τους ματατζίδες του κάτω δρόμου και πετάξανε ένα κάδο και μετά πέτρες. Κάποιος λέει πως τελικά μόνο οι αναρχικοί το έχουν. Ηπιαμε 4 δακρυγόνα στη σειρά. Ευτυχώς είχαμε βγάλει το λάστιχο ποτισμού δίπλα από το τράμ και ρίξαμε πολύ νερό. Επιστρέψαμε πίσω τα δωράκια τους και γρήγορα ηρεμήσαμε πάλι. Πήγα να βοηθήσω κάποιον που είχε ανοίξει το κεφάλι του. Μόλις είχε έρθει από την πλατεία. Βάλαμε νικοτίνη στις πληγές και πήγε να βρεί εκαμίτη. Φεύγω και πάλι κατευθυνόμενος περιμετρικά βγαίνω Ακαδημίας. Περνάω από τη στάση του πανεπιστημίου. Εδώ περισσότεροι αντιεξουσιαστές σπάνε τζαμαρίες τραπεζών και κάμερες. Πάω προς νομική για να δω μήπως γίνεται κάποια συνέλευση. Τίποτα. Πάω προς Εξάρχεια. Είναι άδεια. Κάποια μαγαζιά ανοικτά με πιτσιρίκια. Κάποιοι διαδηλωτές με κρέμες και μάσκες που ησυχάζουν. Πάω στην αρχιτεκτονική. Κλειστή και τρεις ασφαλίτες απ’ έξω. Παίρνω μια μπύρα και πάω προς πλατεία Κάνιγκος. Νέκρα, μόνο μετανάστες, άστεγοι και πρεζάκια περιφέρονται σα ζόμπι. Καμιά 30αριά παπάκια με ματατζίδες περνάνε και κατευθύνονται προς Ακαδημίας. Διασχίζω την Ακαδημίας και με κοιτάνε. Περνάω από τη Στοά του βιβλίου και βγαίνω Σταδίου. Έχει λιγότερο κόσμο αλλά αρκετό και αρκετούς αντιεξουσιαστές. ¨Εχουν βάλει μεγάλη φωτιά στη μέση του δρόμου. Κάθομαι λίγο. Ξεσπάνε συγκρούσεις και πέφτουν δακρυγόνα. Φεύγω προς Ευρυπίδου και βλέπω έναν άστεγο με πρησμένο πόδι. Αφήνω 10 Ευρώ στο ποτήρι του. Παω Μοναστηράκι προς στούντιο. Φτάνω στην εκκλησία Αγίων Αναργύρων. Στην ταράτσα της γωνιακής πολυκατοικίας παίζουν δυνατά Πανούση κάτι καυλάντιδες. Τους χαιρετάω. Μπαίνω στούντιο, κάθομαι στο μπαλκόνι να τελειώσω τη μπύρα.

Είναι 29.06.2011, από τις πιο σημαντικές ημέρες της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε και μια ευκαιρίας χάθηκε να χτυπηθεί η παγκόσμια οικονομία. Το κίνημα παρ΄όλο που ήταν μαζικό, δε φάνηκε να έχει τη δυναμική και την οργή που προέβαλε παρόλο που εντυπωσιάστηκα από την επιμονή και το πείσμα του κόσμου να παραμένει γύρω από το Σύνταγμα παρόλο που βομβαρδιζόταν με χημικά. Σχετικά με τους κουκουλοφόρους, κάποιοι μάλλον ήταν προβοκάτορες, όπως οι μετανάστες ή απλώς ήταν μετανάστες που ξεσπάγανε. Κάποιοι αντιεξουσιαστές και κάποιοι αναρχικοί χωρίς κάλυψη. Το συγκεκριμένο θέμα είναι μπερδεμένο. Πολλοί υποστηρίζουν ότι σπάσανε τη διαδήλωση δίνοντας αφορμή για ρίψη χημικών. Άλλοι καταλαβαίνουν ότι χωρίς βία δε γίνεται να μπεις στη Βουλή ούτε να αντισταθείς. Αλλά αυτοί που είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν βια είναι λίγοι. Από την άλλη η σημερινή συγκέντρωση δεν αποσκοπούσε σε ειρηνική έκβαση της, δεδομένου ότι ο στόχος ήταν η αποτροπή των βουλευτών να εισέλθουν στη Βουλή για να ψηφίσουν. Είτε ειρηνική, είτε μη ειρηνική, χημικά και ξύλο θα πέφτανε στο τέλος.

Φτάσαμε

2011-07-04T08:17:00.003+03:00

Πρέπει να καταλάβουνε κάποιοι ότι όταν βγαίνεις στους δρόμους να εναντιωθείς σε ένα σάπιο κατεστημένο, δεν το κάνεις από χόμπυ. Βγαίνεις γιατί πραγματικά δεν αντέχεις την λεηλασία των δικαιωμάτων σου.

Ε λοιπόν, ναι υπάρχουν οικογένειες που πραγματικά δεν βγαίνουν, ούτε να πληρώσουν ρεύμα, σουπερμάρκετ. Το κίνημα ΔΕ ΠΛΗΡΩΝΩ δεν έχει να κάνει με το νταβατζιλίκι των διοδίων ή των πλάζ (τώρα το καλοκαίρι) αλλά με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές εκατοντάδων οικογενειών απλά δεν μπορούν να πληρώσουν.

Προσπαθώ να καταλάβω, εδώ και περίπου ένα μήνα (ενώ συμβαίνουν όλα αυτά) τι στο διάολο φταίει. Δεν καταφέρνω να κατατάξω τις σκέψεις μου (ποτέ δε μπορούσα-πόσο μάλλον τώρα).

Επεισόδια, σπασίματα, συνδικαλιστές, πολιτικοί κλπ. είναι οι λέξεις που γυροφέρνουν στο κεφάλι μου. Αυτό που μου τη δίνει είναι ότι μόνοι μας ήρθαμε εδώ. Οι ίδιοι που φωνάζανε ''ψωμί παιδεία ελευθερία'' είναι οι ένοχοι για την κατάσταση σήμερα...

Τα βλέπεις πιο ρομαντικά και στενοχωριέσαι για όλα αυτά που συμβαίνουν όταν είσαι μακριά. Άλλο μάτι έχει ο ξενιτεμένος....

Karadeniz

Temmuz 2011

Άντε ρε γαμηθείτε

2011-06-23T21:42:00.002+03:00

Ζήτω

2011-06-23T17:28:00.003+03:00

Δε μπορώ να καταλάβω από που πηγάζει τόση μαλακία. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Τα πανεπιστήμια για τα σκουπίδια. Η εξωτερική πολιτική για τα μπάζα. Το οικονομικό....άσε καλύτερα. Οι αντιπρόσωποι που έχουμε και μοστράρουμε προς τα έξω σκατά. Αλλά όπως λέγεται τώρα τελευταία: '' Τον κώλο σου βάζεις μάγειρα? Σκατά θα μαγειρέψει.''......

Πρώτα απ' όλα βάζω τη παιδεία. Τα πανεπιστήμια στα οποία οι πολιτικά εμπλεκόμενοι νομίζουν ότι θα βγάλουν πρωθυπουργούς (οι οποίοι πλακώνονται στα μπουνίδια με άλλες κωλοπαρατάξεις για το που θα μπεί η γαμημένη κωλο-αφίσα τους). Θα είναι υποκινούμενοι. Ζήτω η ολιγαρχία. Γαμώ τη παναγία τους. Αυτοί είναι που βρίσκονται στη βουλή....

Οικονομία. Δε μιλάω. ΦΠΑ κάθε 3μηνο. Γιατί? Γιατί έτσι. CNN, NBC Al Jazeera INTL live from Athens Parliament. Από Τουρκία. Μας έχουν πάρει στη πλάκα χοντρά (και καλά κάνουν).

Έτσι είμαστε οι Έλληνες, όλα δικά μας και στον άλλο τίποτα. Γκρέμι σπίτι αλλά η μερσέντα μερσέντα (βλ. photo). Η γενιά του πολυτεχνείου με την ελευθερία της (πούτσες) μας έφερε εδώ. Θυμήσου τους πρωταγωνιστές και δες πόσο δίκιο έχω.

Δεν έχω λόγια να πώ. Πήγαμε στο διάολο....(δεν έχω σύνταξη στον γραπτό λόγο αλλά νομίζω ότι κατάλαβες για τι πράγμα μιλάω).

Άντε γειά

Platanos Productions

2011-05-29T12:09:00.004+03:00

Τελικά πόσοι είναι αυτοι που έιναι κάμμενοι? Πρέπει να αναλογιστεί κανείς οτι είναι αρκετοί, αφού ανακαλύπτουμε κάθε μέρα καινούρια αποκαίδια...δεν υπάρχουν τα τυπάκια...

A poem for the playgirls of the universe

2011-05-26T16:38:00.001+03:00

I like women who haven’t lived with too many men.
I don’t expect virginity but I simply prefer women
who haven’t been rubbed raw by experience.
there is a quality about women who choose
men sparingly;
it appears in their walk
in their eyes
in their laughter and in their
gentle hearts.
women who have had too many men
seem to choose the next one
out of revenge rather than with
feeling.
when you play the field selfishly everything
works against you:
one can’t insist on love or
demand affection.
you’re finally left with whatever
you have been willing to give
which often is:
nothing.
some women are delicate things
some women are delicious and
wondrous.
if you want to piss on the sun
go ahead
but please leave them
alone
~Charles Bukowski

Τυροπιτάδικο

2011-05-25T18:20:00.003+03:00

Πας σε έναν φούρνο, πας 3μιση χρόνια κάθε μέρα. Ψωνίζεις τυρόπιτα, και ένα τύπου μπριοσάκι με σάπια πιπεριά και στα βάζει σε χάρτινο πακετάκι. Κάθε μέρα στα βάζει μια κυρία, που είναι στον πάγκο, σε πακέτο, χάρτινο (γαμώ τη πουτάνα μου). Κάθε μέρα. Κάθε μέρα όμως. Και πάς μια Τρίτη, ξέρει το όνομά σουκαιρό τώρα, και σου λέει καλημέρα σας (στο πληθυντικό). Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι οτι παίρνει πρωτοβουλία, μετά από τρία γαμημένα πουτανιασμένα χρόνια, και σου κόβει την τυρόπιτα σε κομμάτια και στα πετάει μέσα στο πακετάκι σαν σούπα. Γαμώ τη τρέλα μου... τι να πώ?

Τελικά ήταν το ίδιο νόστιμη. Αλλά γιατί? Γιατί για κανέναν λόγο?

Αυτά μου τη δίνουν....

2011-04-29T10:53:00.004+03:00

Λίγη μουσικούλα για mooding up...

Στίβω και Αναρωτιέμαι

2011-04-12T08:41:00.003+03:00

Πώς λέγεται αυτός που στίβει και αναρωτιέται?

Η απάντηση στη φωτό.............

Freeestyling-Revolutioning (it's in Fashion)

2011-04-11T08:32:00.001+03:00

Λιβύη 5-0

2011-04-07T16:27:00.006+03:00

Πηγή: Το Βήμα

Τελικά πόσο κοστίζει ένας πόλεμος? Σκεφτείτε το μακροχρόνιο κέρδος των εμπλεκομένων....

«Σύμφωνα με πλήρως ελεγμένους υπολογισμούς (...),η συμμετοχή των ΗΠΑ στις επιχειρήσεις του συνασπισμού του ΟΗΕ για τη Λιβύη μπορεί να κοστίσει πολλά δισεκατομμύρια δολάρια.Και αν θα πρέπει να εμπλακούμε σε κάποιας μορφής χερσαίες επιχειρήσεις, το κόστος θα εκτοξευθεί σε τρομακτικά ύψη». Η προειδοποίηση για το «κόστος του πολέμου στη Λιβύη» υπογράφεται από 13 επώνυμους Αμερικανούς και έφθασε στο Κογκρέσο την περασμένη Δευτέρα με αποδέκτη και τον Λευκό Οίκο.Πανεπιστημιακοί,τραπεζίτες καιπολιτικοί και από τα δύο κόμματα «εκφράζουν ζωηρή ανησυχία», όπως σημειώνουν,για την εμπλοκή της Αμερικής σε «μια νέα πολεμική σύγκρουση,το τέρμα της οποίας είναι άγνωστο».

Την περασμένη Κυριακή ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Ρίτσαρντ Λούγκαρ μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή πρόβαλε το ζήτημα του κόστους της «λιβυκής εκστρατείας (...) σε μιαεποχή που κάνουμε δύσκολες περικοπές στον προϋπολογισμό» και εξέφρασε την«αγωνία όλων όσοι αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα» για το γεγονός ότι η Αμερική«βρίσκεται σε μια εξαιρετικά πολυέξοδη επιχείρηση,έστω και αν παίρνει μέρος σχεδόν συμβολικά».

Το Αμερικανικό Κέντρο Στρατηγικών Εκτιμήσεων (CSΒΑ) υπολόγισε ότι αυτή η «συμβολική» συμμετοχή θα κοστίσει στις ΗΠΑ «τουλάχιστον 1 δισ.δολάρια», δεδομένου ότι η διατήρηση των «κλειστών ουρανών» κοστίζει 30-100 εκατ. δολάρια την εβδομάδα, ανάλογα με τις ώρες εναέριας περιπολίας. Αν αυτές συνεχιστούν ως τον Δεκέμβριο, το συνολικό κόστος θα φθάσει τα 23 δισ. δολάρια, τα οποία θα πρέπει να αφαιρεθούν από το ψαλιδισμένο ήδη κονδύλι των 708 δισ. δολαρίων του Πενταγώνου, πράγμα που δικαιολογημένα ανησυχεί τους αρμοδίους.

Μία εβδομάδα νωρίτερα βρετανοί και γάλλοι σχολιαστές έφεραν στη δημοσιότητα το ζήτημα του κόστους της «νέας πολεμικής περιπέτειας» («Daily Τelegraph») με μουσουλμανικό κράτος. Με αφορμή την απόφαση του Πενταγώνου να αντικαταστήσει το αμερικανικό μαχητικό F-15, κόστους 65 εκατ. δολαρίων, που έπεσε στη λιβυκή έρημο με το νεότερης τεχνολογίας F-35, που κοστίζει δυόμισι φορές περισσότερο, ο «Μonde» συμπεραίνει ότι το κόστος της γαλλικής συμμετοχής στις επιχειρήσεις της Λιβύης θα είναι πολλές φορές μεγαλύτερο από εκείνο που αρχικά προβλέφθηκε (1,8 δισ. ευρώ). Ο γάλλος ειδικός και γνωστός φιλοσαρκοζικός Ζαν-Ντομινίκ Μερσέ δεν ανησυχεί για το κόστος της γαλλικής συμμετοχής, παραδέχεται όμως ότι η ώρα πτήσης των μαχητικών Rafaele φθάνει τις 33.000 ευρώ.

Την πρώτη εβδομάδα της επιχείρησης τα γαλλικά αεροσκάφη συμπλήρωσαν 186 ώρες πτήσεων- δηλαδή, σε κόστος, σχεδόν 6 εκατ. ευρώ. Είναι ενδιαφέρον ότι στη Γαλλία άρχισαν να δυσανασχετούν ακόμη και εκείνοι που αρχικά χειροκρότησαν την«αλτρουιστική χειρονομία» (!) του Νικολά Σαρκοζί. Μεταξύ αυτών και ο γνωστόςΝτομινίκ Μουασί, σύμβουλος στο Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων του Παρισιού και καθηγητής στο Χάρβαρντ. Την επομένη της «πρωτοβουλίας Σαρκοζί» χειροκρότησε, αλλά την περασμένη Κυριακή σε ραδιοφωνική συνέντευξη αναγνώρισε ότι «οι θετικές προοπτικές και διαθέσεις μπορεί να ανατραπούν» αν το κόστος της επιχείρησης του ΝΑΤΟ αποδειχθεί «πολύ μεγαλύτερο από ό,τι προϋπολογίστηκε».Και προσέθεσε ότι «τα πάντα» - και το κόστος, φυσικά- εξαρτώνται από τη διάρκεια της επιχείρησης. «Αν πάρει μάκρος, θα είναι επώδυνη για τα οικονομικά» παραδέχθηκε.

Στην Αγγλία, όπου η επιχείρηση στη Λιβύη φαίνεται ότι θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην κυβέρνηση Ντέιβιντ Κάμερον, ο αναλυτής του ΒΒC Φράνσις Τιούζα αποκάλυψε ότι τα δέκα βρετανικά μαχητικά Τyphoon που περιπολούν στους ουρανούς της Λιβύης κοστίζουν 2,3 εκατ. στερλίνες (2,8 εκατ. ευρώ) την ημέρα. Και ο καθηγητής Μάλκολμ Τσάμερς του Ινστιτούτου Βασιλικών Υπηρεσιών υπολόγισε προχθές ότι, «αν οι επιχειρήσεις κρατήσουν λίγες μόνο εβδομάδες (...), το κόστος του πολέμου δεν θα είναι μεγάλο σε σχέση με το κόστος του Αφγανιστάν, θα είναι περίπου 4 δισ. στερλίνες» (4,6 δισ. ευρώ).

Οι «Τimes» του Λονδίνου (2/4) εντυπωσίασαν κάνοντας τον λογαριασμό για «το κόστος μιας ημέρας επιχειρήσεων» στη Λιβύη: 20 εκατ. στερλίνες (21,5 εκατ. ευρώ περίπου). Αυτά τα στοιχεία επιτρέπουν στην «Daily Μirror» (30/3) να διαμαρτυρηθεί επειδή «ένα κράτος που δεν έχει χρήματα για την αστυνομία του ώστε να κρατά ασφαλείς τους δρόμους θέλει να αστυνομεύσει τον κόσμο», σε μια επιχείρηση που «καταβροχθίζει εκατομμύρια(στερλίνες)καθημερινά».

Αρνητική η κοινή γνώμη

Το γερμανικό «Spiegel», με έκδηλη ικανοποίηση επειδή η Γερμανία δεν μετέχει στις επιχειρήσεις, δίνει μερικά στοιχεία για το πώς διαμορφώνεται το κόστος των«επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ στη Λιβύη».Οι μεσαίου βεληνεκούς πύραυλοι Tomahawk που εκτοξεύει το αμερικανικό ναυτικό κοστίζουν 1,5 εκατ. δολάρια έκαστος.Την πρώτη εβδομάδα των επιχειρήσεων εκτόξευσε 188. Η ώρα πτήσης των βομβαρδιστικών Β-2 και των μαχητικών F-15 και F-16 κοστίζει 10.000 δολάρια, αλλά αν προσθέσουμε το κόστος συντήρησης και το λεγόμενο «ποσοστό ρίσκου» το κόστος εκτοξεύεται στις 33.000 δολάρια.

Είναι όμως απλώς ζήτημα κόστους η «επιχείρηση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη»; Αν κρίνουμε από δημοσκοπήσεις σε ευρωπαϊκές χώρες και στην Αμερική, η κοινή γνώμη είναι μάλλον αρνητική και φαίνεται ότι θα υπάρξουν πολιτικές συνέπειες για εκείνους που την προώθησαν. Μόνο στη Δανία και στη Σουηδία δίνεται θετική ψήφος αλλά με προϋποθέσεις.

Αν η κατάσταση εξελιχθεί σε πόλεμο με εμπλοκή του ΝΑΤΟ, η υποστήριξη περιορίζεται στο 55% και, αν αυτή εξελιχθεί σε πολύμηνη εκστρατεία, τότε σχεδόν εκμηδενίζεται- στο 15% στη Δανία και στο 21% στη Σουηδία, όση υποστήριξη δίνουν στον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Στη Βρετανία, στη Γαλλία και στην Ισπανία οι διαθέσεις της κοινής γνώμης είναι σαφείς: ένα ποσοστό κυμαινόμενο από 55% ως 62% δηλώνει«μεγάλη ανησυχία»για το ενδεχόμενο παράτασης της εμπλοκής του ΝΑΤΟ επειδή«πέραν των άλλων συνεπειών αυτή θα κοστίσει πολύ», δικαιολογεί τη στάση του το 71% των Βρετανών, το 55% των Γάλλων και το 52% των Ισπανών. Στις ΗΠΑ μια σχετική δημοσκόπηση του Ιntercorp έδειξε ότι το 67% των Αμερικανών φοβάται πως«η Λιβύη αργά ή γρήγορα θα εξελιχθεί σε Αφγανιστάν»και γι΄ αυτό το 61% ανησυχεί για τις οικονομικές συνέπειες.

Ρε ξαδέρφι? Θες Copyright?

2011-04-05T12:58:00.013+03:00

Είναι αλλού οι photos, πάρτε μια ιδέα... Κωπαίδα-Ελικώνας

Ταξί-Κωνσταντινούπολη

2011-04-05T12:44:00.005+03:00

Ο Curt Kobain ταξιτζής ήταν σημάδι?

Σημάδι να μην μιλάω πολύ και απλά να πετάω κανα δυο μαλακίες σε αυτόν τον χώρο

Ιδρώτας στις παλάμες κλπ.... Σόρυ για το rotation κατά 90 μοίρες του laptop σας..ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!

Τελικά μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε?

2011-03-27T10:02:00.001+03:00

Ελευθερία

2011-03-26T15:36:00.006+02:00

- Τελικά τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος?

- Να μπορώ να λέω, να διαβάζω και να γράφω τις σκέψεις μου ελεύθερα....

Ελευθερία υπάρχει σε πολλές χώρες..... (αρχίδια....)

Athens Zoo

2011-02-14T16:10:00.006+02:00

Από Βillythekid

- Με τις ρόδες είχατε μεγάλη πορεία, όπως και με τα προηγούμενα μουσικά σου side projects (πάντα θεωρώ τις μπάντες κάποιου καλλιτέχνη ως side projects). Το μέλλον που σε βρίσκει τώρα; Υπάρχει κάτι καινούριο;

- Morginal.

Με τις ρόδες συνεχίζουμε κι ας το λες side project. Kι ας συνωμοτούν όλοι στο να μην υπάρχουμε.

Οι ροδες δε διαλύθηκαν, συνεχίζουν...να κυλάνε....

Δείτε τις συνεντεύξεις του Κλίντ εδώ και εδώ.

Can you remain Silent?

2011-02-14T15:27:00.005+02:00

Από Βillythekid

You can either remain silent and ignore anything that bothers, oppresses you and does not feel right and fair for your 80 years of life given to you by some stroke of luck or you can change everything in 18 days and make a fresh beginning by creating new regimes and new hopes for you and your children.

Are there people out there that still believe that Mubarak was a good leader, that Berluskoni, Sarkozy or Bush are good leaders? Are there still people out there who still believe that there is a good thing such as a good leader? Sure they are and as in the little time of existence of human kind only a few realized that everyone is equal, that leaders are unnecessary once the resources are enough, once human intelligence has gone beyond that point of ignorance and deep inside everyone’s conscience is already imprinted that we are one, we are equal, we can live in peace and what we call impossible is just our personal refusal to reach and focus towards what we consider fair, right, a sense of goodness for everyone. Nevertheless, we still remain ignorant voluntarily, repeating mistakes we already committed in the past and we leave the hope of creating an evolved specie to luck. Some Gaudi, Jesus, Buddha, guru, Einstein, Newton, social scientist, Marks, artist will bare the burden to remind us that we are going the wrong way, wasting time in pursuing what? A shadow of what is already there. Pursuing happiness by building a second house when there is already one house for you to live in. Pursuing well being by doing a job you don’t like by creating excuses. Signing contracts to secure deals when there is no security whatsoever. Creating justice when you know that courts, politicians and the market is what creates inequality. Becoming a lawyer to defend the innocent and in the long run turn into a defendant of the guilty party, the one that can pay you. Become a Christian to seek religious truth and ultimately defeating your purpose by cutting yourself out from the non-Christians, just because you labeled yourself. It seems that any of the above actions are sometimes generated by good intentions but turn out to be the giving of birth to bad consequences. These actions which seem innocent in the beginning result to all misfortune and torture of human kind. Unless you think and practice on the principle that any of my action, ANY, has an effect right now to everybody and really believe it without fooling yourself, without letting this thought being dealt with at a later time there can be no permanent happiness for you, no permanent happiness for anybody. This is a message to those people who are introduced into this culture that you can dream to become something (a banker, a businessman, a politician, a man of power, a man of prestige) without having guilt or remorse and worries about the fact that it is a life of exaggeration and lust, that its true essence is to promote a life of oppression towards others, a life that will diminish the participation of others in the society and withdraw any hope for the other to dream, live and remain sane. This is addressed to those people.

Then there is the other people who already got to that stage. Men of power, lust, will to control, they wish they could hold the world in their hand and squeeze it. Then everybody would respect them, fear them, listen to what they are saying. They want to be heard, its only THEM that they know. Men like Mubarak. They don’t care about what others think, they don’t care about this article, it seems like an utopia to them, it seems like a fairytale, that the world is not like that. It is full of hardships. You know these people, you have met them somewhere, you have feared them sometime, you have hated them at some point and you know that most of the time pose like raw models to the generations to come. It is their power moving the strings, creating the jobs, making the rules, some of you wish you become like them and fear you never will, because these people are not you. The truth is that these people willingly, without encountering any bigger hardship than you did became what they are. Since little children they were self infected with the wish to control, oppress, bully others, make them feel smaller, insignificant, powerless. You let them. No excuse, you let them. I let them when I use the bank, I let them when I vote another to represent my opinion, I let them when I refused to stand up when they told me to shut up. There is no such thing as rights, no such thing as job, no such thing as politics. Everything you do is your life and your job, your vote, your illusion of someone giving you rights is what your life is.

Therefore, to return to the significance of now and here. There is no such thing as the future or the past. There is only now and what I do now and what I act now is what is happening. The thought that I will vote in four years, I will become a world leader to save the world, I will make money to become happy is an illusion and if this is what you are doing right now, it is kidding yourself. The right now is the only thing you have, your only happiness and there will never be nothing more than this. The author is not suggesting that by living in now is to act childish or expose any crazy fantasy that you have in one night. To act now is to focus on the real attributes of you and practice them now. Be your own judge, be you own scientist, be your own guru, you own social and political leader. How can you do this? Can you do it alone? Is the human existence operating in loneliness? That would require a very self disciplined and persistent mind. I myself cannot do it but you can join with the people around you to all these debates, it can be through reading, through joining an anonymous spiritual society, through participating to the commons of your neighborhood. Why don’t you attempt to change. Change requires nothing from you. Actually, change is what you are. To give and take is all there is to be in paradise. To feel part of a grater family. That for the human existence is what there is, like it is for the sun to burn itself, like there is for the bird to fly. Try something different, have your own center of gravity but do not exclude others, be part of something and see… do you feel connected?

Do not fall into the trap of comparing situations and eras. This generation is your generation and this generation was destined by nature to change everything and everything is changing already. Do not compare. Do not fall into the trap of diminishing yourself, I am not good enough, the problem of lacking self esteem is not a problem at all, you are already in the ambience of what you are destined to do and what you are destined is to expose yourself and let your thoughts and wills eject right now. What do I want right now? Right now I want to live in a united world. I am united. Right now I want to be a writer, a singer, a professor, a guru, I want to join, be loved, be admired and right now you already are that. Stay with that thought. Repeat the thought. I want to be an author, I want to read a good book. Search a book , get it in your hands and read it. Sit down right your first poem. I want to be an astronaut. Go outside, see the sky, get a book that explains the star complexes. Do it now. Nothing is scientific in this world, forget the word science. Whoever sounds scientific will not resolve much, he will add to the confusion. Science has little meaning if not applied and attached in real life. To know the gravitational theory is one thing but to teach it to the other by building a barometer, flying a model airplane, observing the moon moving through a telescope, that is a true teaching through playing. Why don’t you play with your senses when learning? Then everything is easy and even when you have to struggle for your cause, then life has your own hardships but they are your hardships, not inflicted by somebody else. Then it is you acting. You rebelling, you revolting…

This is a conversation and whatever objections may arise to the reader, the writer is trying to address them beforehand. However, this conversation is an endless one, not because everything may be said and be objected as to the way we should live, this is not a teaching. This is a conversation as to how the writer has experienced joys, worries, depressions, anger, love and at some point realized that many people have gone through the same processes of life and if these are repeated processes experienced by many, then there must be some way out of them to freedom. Then it hit me that all that I am thinking all the others must be thinking and although I am bound by the thought that I am alone, all the others must have the same thought. What would be the way to freedom then? To communicate these thoughts, which in essence are your thoughts too. This conversation will go on to show where the line of communication leads, what a liberating ride it is and how we think, feel and act as one when being honest to each other and where that leads when fear , hesitation and oppression are shaken off both mentally and physically.

This conversation is about one existence and one life, it is about the revolution of the heart and the mind, it is also about the true role models who have gone unnoticed and will be here for anybody who wants to participate and contribute to follow the trails of the unheard opinion, the unheard story, the unheard obviousness of the meaning of existence. We start with one of the many anonymous voices, an Egyptian in UK talking about the incidents that unraveled lately in his own country. One small voice…of such great significance.

GoogleArtProject.com

2011-02-04T07:50:00.005+02:00

H Google και τα μουσεία του κόσμου αποκαλύπτουν το Art Project

Την Τρίτη 1/2 η Google έκανε τα αποκαλυπτήρια του Art Project , μίας μοναδικής συνεργασίας με ορισμένα από τα πλέον φημισμένα μουσεία τέχνης του κόσμου με σκοπό να δώσει τη δυνατότητα στον κόσμο να ανακαλύψει και να δει περισσότερα από χίλια έργα τέχνης στο διαδίκτυο με εξαιρετική λεπτομέρεια.
Για τους τελευταίους 18 μήνες, η Google έχει εργαστεί σε 17 μουσεία τέχνης. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, το οποίο μπορεί κάποιος να εξερευνήσει στο www.googleartproject.com συμπεριλαμβάνει τη συγκέντρωση ορισμένων από τις εξαιρετικά υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες διασήμων έργων τέχνης, καθώς και την αντιπαραβολή περισσότερων από χιλίων άλλων εικόνων σε ένα σημείο. Επιπλέον, η εφαρμογή περιλαμβάνει τη δυνατότητα πανοραμικής περιήγησης σε συγκεκριμένες γκαλερί χρησιμοποιώντας την τεχνολογία Street View εσωτερικού χώρου.
Με αυτό το μοναδικό πρόγραμμα, ο καθένας, οπουδήποτε και αν βρίσκεται, θα έχει τη δυνατότητα να μάθει για την ιστορία αλλά και τους καλλιτέχνες οι οποίοι βρίσκονται πίσω από ένα τεράστιο αριθμό έργων τέχνης με το κλικ ενός ποντικιού.
Κάθε ένα από τα μουσεία έχουν συνεργαστεί εκτενώς με την Google παρέχοντας εμπειρογνωμοσύνη και καθοδήγηση σε κάθε βήμα του έργου, από την επιλογή των συλλογών που θα παρουσιαστούν έως την παροχή συμβουλών για την καλύτερη γωνία λήψης των φωτογραφιών αλλά και το είδος της πληροφορίας που θα συνοδεύει το έργο τέχνης.
Το εύρος των έργων τέχνης που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα της Google είναι τεράστιο και περιλαμβάνει έργα από τη Γέννηση της Αφροδίτης του Botticelli έως και το No Woman, No Cry του Chris Ofili, τα μεταϊμπρεσιονιστικά έργα βυζαντινής εικονογραφίας του Cezanne, τις οροφές των Βερσαλλιών, ναούς της αρχαίας Αιγύπτου, τη συλλογή Whistlers αλλά και έργα του Rembrandt ανά την υφήλιο. Συνολικά, έχουν συμπεριληφθεί 486 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο.

Προετοιμασία
Ένα ειδικά σχεδιασμένο όχημα του Street View τράβηξε φωτογραφίες 360 μοιρών του εσωτερικού επιλεγμένων γκαλερί, οι οποίες στη συνέχεια ενώθηκαν, επιτρέποντας την αρμονική περιήγηση σε περισσότερα από 385 δωμάτια μέσα στα μουσεία. Το εσωτερικό των γκαλερί μπορεί επίσης να εξερευνηθεί από το Street View του Google Maps.
Χαρακτηριστικό ιδιαίτερα υψηλής ανάλυσης στα έργα τέχνης: κάθε ένα από τα 17 μουσεία, επέλεξαν από ένα έργο για να φωτογραφηθεί σε εξαιρετική λεπτομέρεια με τη χρήση τεχνολογίας φωτογραφίας super high resolution ή «gigapixel». Κάθε τέτοια εικόνα περιέχει περίπου 7 δισ. pixels, επιτρέποντας στον θεατή να μελετήσει τις λεπτομέρειες της πινελιάς αλλά και την πατίνα πέρα από τις δυνατότητες του γυμνού οφθαλμού. Λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να δει κανείς όπως το μικροσκοπικό χαρτί με τους λατινικού στίχους στο έργο του Hans Holbein του Νεότερου The Merchant Georg Gisze ή οι άνθρωποι πίσω από το δέντρο στο έργο του Ivanov The Apparition of Christ to the People.
Επιπλέον, τα μουσεία παρείχαν φωτογραφίες για μία συλλογή η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 1.000 έργα τέχνης. Η ανάλυση αυτών των εικόνων, σε συνδυασμό με ένα ειδικά κατασκευασμένο zoom viewer, επιτρέπει στους λάτρεις των έργων τέχνης να ανακαλύψουν μικροσκοπικές πτυχές των έργων τις οποίες μπορεί να μην είχαν ποτέ δει από κοντά, όπως τους ανθρώπους στον ποταμό στο έργο του El Greco View of Toledo ή τις μεμονωμένες κουκίδες στο Grandcamp, Evening του Seurat.

Πηγή: Google

Περιπέτειες στην Οινόη - Μήπως τα έχω χάσει?

2011-01-29T18:36:00.005+02:00

Χθες ονειρεύτηκα ότι ανακάλυψα την τηλεμεταφορά. Αφού έκανα τα απαραίτητα τέστ στο εργαστήριο που είχα και είδα ότι είναι απόλυτα ασφαλές, το προώθησα σε μια διαφημηστική εταιρεία. Το επόμενο που θυμάμαι από το όνειρο ήταν ότι διάβαζα εφημερίδες, που είχαν πρωτοσέλιδα δηλώσεις των CEO των χρεωκοπημένων αεροπορικών εταιριών. Ήταν το πρώτο μπάμ που έγινε στην αγορά. Μετά βρέθηκα δολοφονημένος. Καλή φάση.

Σήμερα κοίταζα τη θάλασσα, στο βάθος της έβλεπα βουνά. Πως σκατά γίνεται αυτό? Αφού δεν έχει βουνά εκεί που κοιτάω, σκέφτηκα. Μαλάκα, τι γίνεται? Μετά από ένα λεπτό έσκασε η πιο απίστευτη μπόρα που έχω δει. Τελικά τα βουνά ήταν κύματα. Και αυτό καλή φάση.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πολλές φορές το μυαλό σε παρασύρει σε παρανοικές καταστάσεις, ιδέες και σκέψεις.

Γύρισα από το εστιατόριο στην παραλία. Ανεβαίνοντας το ανηφορικό δρομάκι, άκουσα φωνές από πίσω μου. Γύρισα και κοίταξα γιατί τόσες τσιριχτές φωνές? Ξαφνικά η μια από τις δυο σκιές σήκωσε κάτι σαν λοστό και κοπάνησε την μια σκιά. Έπεσε μπρούμυτα με τη μύτη στο πλακόστρωτο. Πάει...την τράβηξε (από τις φωνές, γκόμενα πρέπει να ήταν) συρτή με το κεφάλι να σκουπίζει το λασπουριό της πρωινής βροχής, ώσπου χάθηκε πίσω από την γωνία που έκανε το κτίριο.

Μήπως είναι και αυτό ένα από τα πολλά που περνάνε από το μυαλό μου όταν αφαιρούμαι?

Burda Karadeniz

Burda Cikis Yok

Viva Carsamba shoe - Texas of Turkey

Μου έλειψε το φοιτητιλίκι και το Καλοκαίρι

2010-12-24T07:22:00.002+02:00

Αυτή είναι ζωή....

Περιπέτειες στην Οινόη - Η σκουπιδιάρα και τα πετρέλαια του Αιγαίου

2010-12-18T23:23:00.004+02:00

Λοιπόν. Η Ελλάδα δεν θα ξεχρεώσει το ΔΝΤ και το δάνειο μέσα στο 2011. Όποιος το λέει αυτό είναι κατεστραμμένος και μάλλον είναι τρόμπας. Αυτό σκεφτόμουν την ώρα που άκουγα τα λόγια αυτά να φτερουγίζουν από το στόμα αυτού που μοιραζόμαστε τον ίδιο χώρο εστίασης και ύπνου.

- ''Η Ελλάδα έχει τόσα πετρέλαια στο Αιγαίο που θα πλουτίσουμε. Θα μοιράζονται 100ευρα σαν τις καραμέλες ούζου που σου προσφέρει η Aegean στις πτήσεις της, στον απλό κόσμο. Ποια Σαουδική Αραβία και μαλακίες? Ρε μαλάκα δεν έχεις διαβάσει liako.gr? Εεεε είσαι μαλάκας τότε.''

Πες μου τι να απαντήσω σε ένα τέτοιου εύρους μαλακισμένου και επίμονου εγκεφάλου που δεν καταλαβαίνει την διαφορά μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Βρε παπάρα ολικής αλέσεως, διάβασε και καμιά είδηση από αλλού να δεις και τι γίνεται στον αληθινό κόσμο. Δεν έχω πρόβλημα να έχει ο καθένας τις απόψεις του αλλά του απαγορεύω να τις ξεστομίζει απερίσκεπτα και χωρίς απόδειξη. Δε τα καταλαβαίνω αυτά.

- ''Πόσο είναι το Γιούαν? Μήπως να τα κάνουμε γιούαν?''

Στα αρχίδια μου. Αφού θα πλουτίσεις μέσα στο 2011. Γιατί να ψάχνεσαι να σώσεις τα λεφτά της τράπεζας? Αντιφάσκεις ρε πούστη.... Πρώτα θα βάζεις μια τάξη στις σκέψεις σου και μετά θα τις ξεστομίζεις - οι σκέψεις δεν είναι χειροβομβίδες κρότου λάμψης . Το ξέρω είναι επιστήμη. Προσπάθησε όμως. Γαμώ τα χρόνια μου....

Μια συζήτηση στην Τουρκία με έναν Βόρειο ηπειρώτη (?) για τα πετρέλαια της Ελλάδας και το Κινέζικο νόμισμα....Τι κάνουμε εδώ?

Η Βόλτα

Μέτα από την καμένη συζήτηση λέω κάτσε να βγω για μια βόλτα, είχα συφιλιαστεί. Στρίβω στο φανάρι. Τι αντικρίζω? Μια σκουπιδιάρα να είναι σταματημένη με αλαρμ και οι δυο σκουπιδάρηδες να ξεθάβουν έναν τυπά κάτω από δεκάδες σακούλες. Τι άλλο? Πόσο ακόμα?Bill πες μου πόσο ακόμα θα αντέξουν τα μάτια μου να βλέπουν σκηνικά? Τελικά τον ξεθάψαν. Είχε στη μόυρη του σάλτσες ή τονοσαλάτες, δε κατάλαβα... το χειρότερο ήταν ότι ήταν κοστουμαρισμένος με γυαλιστερά παπούτσια, μάλλον για τσιγάρα θα βγήκε (έτσι κάνουν αυτοί εδώ, κοστούμι για να πάνε στο περίπτερο). Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι όλος είχε γίνει σαν σκατά αλλά το παπούτσι πάλι καθρέφτης ήταν, πεντακάθαρο. Είναι λες και έχουν κάνει ειδική συμφωνία με τον Αλλάχ. Στην συνέχεια σηκώθηκε και έφυγε περπατώντας με ένα εκνευριστικό χαμόγελο, σαν μουνί καπέλο, αλλά περήφανος για το σκαρπίνι που άντεξε την δοκιμασία.

Εδώ θέλω τον αγαπημένο μου Τσίρο να δει το πραγματικό American Dream.

Burda Karadeniz

Burda cikis yok

Σκατά, Ψοφίμια και Σκουπίδια

2010-12-02T07:30:00.012+02:00

Ρε μαλάκες σοβαρευτείτε λίγο. Όταν γίνεται ατύχημα στον δρόμο και αντί να στουκάρεις σε κολώνα-μάντρα, στουκάρεις σε αγελάδα και γίνεται splaterιά μαζεύεις τα υπολείμματα από τον περιβάλλοντα χώρο. Δεν τ' αφήνεις να οξειδώνονται επ' αόριστον... Είναι κάτι παρόμοιο με αυτό που περιέγραψε ο ΜiKaPo:

Έχεις φασολάδα από χθες. Τη βγάζεις απ'το ψυγείο κ την βάζεις στο μάτι να τη ζεστάνεις. Αν την αφήσεις 5 λεπτά, είναι οκ. Αν την αφήσεις 10 λεπτά είναι πάλι οκ αλλά καίει (ω καίει δλδ). Αν την αφήσεις 15 λεπτά, αρχίζουν κ κολλάνε τα φασόλια στο μπάτο. Αν την αφήσεις μισή ώρα, τρώς φασολάδα τσιγαριστή-καπνιστή. Αν την αφήσεις...σκέτο...κ πάς για ύπνο, παίρνει φωτιά η κατσαρόλα. Είναι δλδ θέμα αντίληψης το πόσο θα καεί η φασολάδα...

Πραγματικά η βρώμα και η δυσωδία που αναβλύζει ένα 400 κιλών ψοφίμι, 11 ημερών νεκρό και χιλιοπατημένο από τα φορτηγά της εθνικής οδού είναι απερίγραπτη (δε περιγράφονται οι οσμές?). Αλλά τι να πεις? Εδώ είναι φυσιολογικό το να πετάς τα σκατά και ότι άλλο άχρηστο από την καθημερινότητά σου στη θάλασσα και να βγαίνεις στο μπαλκόνι και αντί να αγναντεύεις την θέα, να αγναντεύεις την χωματερή της πόλης (η οποία είναι 300 μέτρα από την κεντρική πλατεία-είσαι στο έλεος των ανέμων δηλαδή). Θεωρείται επίσης φυσιολογικό να πηγαίνεις το καλοκαίρι με το κορίτσι σου ρομαντική βόλτα στην προβλήτα και να βλέπεις να επιπλέει το σκατό που έχεσες μισή ώρα πριν όταν σε έπιασε κόψιμο από το βρωμοκεμπάπ που έφαγες από τον δρόμο...
- Μωρό μου κοίτα τι κουράδα σου έκανα
- Αχ αγάπη μου είναι πολύχρωμη, για μένα το έκανες αυτό? Τι γλυκός που είσαι....

ΡΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΞΥΠΝΗΗΗΗΗΗΗΣΤΤΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!

Βγείτε στους δρόμους, κλείστε εθνικές οδούς, κάντε απεργίες. Μην είστε πρόβατα!! Πραγματικά στην πατρίδα βγαίνουμε και κλείνουμε δρόμους και πυρπολούμε μπατσικά για πολύ καμένους-ασήμαντους λόγους. Μην μπω στην διαδικασία να τους αναφέρω. Η κωλοθρησκεία και η πλύση εγκεφάλου μέσα από αυτήν καθώς και η κοινωνική αμορφωσιά μας κάνει σκλάβους (είναι και παγκόσμια μέρα κατά της δουλείας). Η αντίληψη για το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας έχει πάει στο διάολο.
Σκατά, ψοφίμια και σκουπίδια.....

Ουκ αν λάβoις παρά του μη έχοντος

2010-11-15T21:59:00.005+02:00

Πραγματικά δείτε αυτό.....

Επεισόδια:

http://www.megatv.com/oyk/default.asp?catid=21116&subid=2&pubid=17390777#toppage

Diesel Banned

2010-11-13T07:32:00.003+02:00

Δε πιστεύω να βλέπετε καλαμπόκια και φλογέρες, τρόμπες για φούσκωμα βαρκούλας και ακορντεόν...Ελέγξτε τα μάτια σας.... ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!!!!!!!!!!

Thievery Corporation

2010-10-31T18:57:00.004+02:00

Τα λόγια είναι περιττά όταν μιλάμε για τους Thievery Corporation. Πραγματικά πιστεύω ότι είναι η μόνη μουσική που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Σε στέλνει σε άλλα μέρη, και είναι αληθινό ναρκωτικό.... Τους περιμένουμε και πάλι στην Αθήνα...με Vodka και χόρτο...

Οδηγώ και σε Σκέφτομαι

2010-10-30T23:15:00.007+03:00

Οδηγώντας από το αεροδρόμιο προς το σπίτι, 3.00 τα ξημερώματα, πολλές σκέψεις περάσαν από το μυαλό μου. Πώς σκατά γίνεται αυτό? Ο εαυτός σου, ένα αμάξι και κατάλληλη μουσική είναι το κοκτέιλ για να σκεφτείς και να αναπολήσεις τα πάντα-και να θυμηθείς τα πάντα. Θυμήθηκα περασμένα μεθύσια και καταστροφές, ταξίδια και παρέες, πάρτυ με φίλους και γνωστούς, καφέδες 10ωρους με μεροκάματα και ένσημα, άσκοπες βραδυνές βόλτες, άσκοπες απογευματινές βόλτες, άσκοπες μεταμεσονύχτιες βόλτες. Όλα αυτά που σου λείπουν και τα σκέφτεσαι όταν είσαι μακριά, κάπως ζωντανεύουν όταν τα 'χεις συνδυάσει με τις αντίστοιχες μουσικές. Πόσο μάλλον όταν τις ακούς. Έρχονται στη θύμησή σου κατευθείαν τα αντίστοιχα σκηνικά.

Σκέφτηκα ότι μου΄χει λείψει να κάνω ένα από αυτά τα πάρτυ, της καταστροφής. Με refill από ποτοπωλεία στα Σεπόλια σε πλαστικά μπουκάλια Αύρα. 78 μπουκάλια αλκοόλ και 312 μπύρες καταναλωσης σε έξι ώρες. Θυμήθηκα επίσης, που ήμουν τόσο κωλότρυπα που κατούρησα στη μεσαία λωρίδα της Βασιλίσσης Σοφίας και μετά, μπήκα στον Γονίδη και έριξα μια ζεμπεκιά και έφυγα. Το άλλο πρωί αναρωτιόμουνα γιατί είναι κόκκινο το τζήν στα γόνατα μου (από τα γαρύφαλλα). Εεε το έμαθα πριν λίγες μέρες:

- Σταμάτα τώρα να κατέβω για μια ζεμπεκιά.

- Που ρε μαλάκα? Στον δρόμο?

- Όχι, εδώ στον Γονίδη

Και τινάχτηκες από το αμάξι ενώ ήταν εν κινήσει (λόγια ΜiKaPo)....

Αυτό είναι το εκπληκτικό με τα μεθύσια. Δεν τελειώνουν την επόμενη ημέρα. Κρατάνε για αρκετές μέρες. Μέχρι να ξεδιπλωθεί όλη η ιστορία για το που πήγες , τι έκανες κ.λ.π. περνάει καιρός και συζήτηση. Τι λέω τώρα?

Watchmen

2010-10-19T08:30:00.003+03:00

Από Billythekid

Rorschach

Ψόφιο σκυλί στο δρομάκι σήμερα.
Σημάδια λάστιχου στην κοιλιά.
Αυτή η πόλη με φοβάται, έχω δει το αληθινό της πρόσωπο.
Οι δρόμοι είναι υπόνομοι και οι υπόνομοι είναι γεμάτοι αίμα και όταν οι οχετοί γεμίσουν.

Όλα τα παράσιτα θα πνιγούν.

Η βρωμιά του sex και των φόνων θα τους πνίξει και όλες οι πόρνες και οι πολιτικοί θα φωνάξουν ΒΟΗΘΕΙΑ

Και εγώ θα ψιθυρίσω όχι

Όλος ο κόσμος στέκεται στην άκρη του γκρεμού
Και κοιτάζει στην κόλαση
Όλοι οι φιλελεύθεροι και διανοούμενοι ξαφνικά δεν έχουν τίποτα να πουν
Aπό κάτω μου αυτή η απαίσια πόλη ουρλιάζει σαν σφαγείο γεμάτο καθυστερημένα παιδιά

Και η νύχτα βρωμάει συνουσία και ανήσυχες συνειδήσεις

LifeCycles

2010-10-15T20:23:00.001+03:00

Θέλω να μεγαλώσω

2010-10-15T10:54:00.007+03:00

Ύστερα από κατανάλωση τεράστιας ποσότητας σκέψης, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:

Όσο και να μεγαλώνεις, δεν συνεπάγεται και αυτόματη εγκεφαλική ανάπτυξη.

Βλέπω τον κόσμο γύρω μου και λέω, ρε μαλάκα!?Τι στο πούτσο γίνεται?

Δε μπορεί να είναι κάποιος 40 ετών και να ασχολείται με πράγματα που είναι εκτός της ηλικιακής του γκάμας. Τι να πω? Ο κόσμος κάνει τις επιλογές του. Παντρεύεται, μένει ανύπαντρος, τεκνοποιεί, δεν τεκνοποιεί, δουλεύει, δεν δουλεύει, ακολουθεί τα όνειρά του, δεν ακολουθεί τα όνειρά του. Δεν έχει να κάνει με τις επιλογές. Έχει να κάνει με την σωστή διαχείριση της παιδείας, που τυχόν έχει λάβει ο καθένας.

Δεν μπορώ να ασχολούμαι με τις μαλακισμένες teenage κάβλες 40άρηδων και να τους κάνω babysitting. Oχι, αρνούμαι κατηγορηματικά να το κάνω. Αυτοί θα μου κάνουν babysitting (εάν χρειαστεί).

Πρέπει να καταλάβουνε (όσοι δεν το ξέρουν- και είναι και πολλοί) ότι:

Οι φοιτήτριες δε γαμιούνται με ένα κλείσιμο του ματιού. Δεν είμαστε στα 70s που μαζευόμαστε όλοι σε ένα χωράφι με τα γεννητικά μας όργανα σε κοινή θέα, και διαλέγει η καθεμία ποιόν πούτσο-ες θα φάει χώρια, ή και όλες μαζί.
Δεν έχουμε την όρεξη να ακούμε όλη τη μέρα ιστορίες από τα 90s που όλα ήταν καλύτερα και πιο απελευθερωμένα. *Χ/μας
Δεν υπήρχαν καλύτερα αυτοκίνητα το 1990. Είναι σαν να λέω εγώ σε 15 χρόνια ότι το audi A3 θα είναι καλύτερο από το αντίστοιχο του 2025. Μην ακούω αρχιδιές.
Η γκρίνια είναι σπουδαία ανακάλυψη αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται όπως η αναπνοή (ως μόνιμη ανάγκη). Εάν δεν γκρινιάξεις μια μέρα δε θα πεθάνεις. Αν πρέπει κάτι να κάνεις και δεν μπορείς να το αποφύγεις απόλαυσε το. Παρεπιμπτόντως το κωλοκλισέ ''Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω'', δεν ισχύει.

Η κοινωνική μόρφωση και η πανεπιστημιακή μόρφωση είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα.

Αυτά, από την ελάχιστη πείρα μου ως 25άρης....

ΥΓ: Να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα-Όταν είσαι 25 δεν είσαι μικρός! Πάρτε το χαμπάρι, υπάρχουν 25άρηδες που δεν το έχουν...

Ρυζόγαλο Μεσσηνίας

2010-10-05T08:27:00.002+03:00

Από Billythekid

Μια απαντηση εχω να δωσω, σήμερα είδα το slumdog millionaire. Να πανε να εξηγήσουν σ εκεινα τα παιδιά που τρώνε από τα σκουπίδια και μεγαλώνουν μέσα στον θάνατο οι οικονομολόγοι τις θεωρίες τους. 2000 χρόνια καπιταλισμού και δεν έχει λυθεί ακόμα το πρόβλημα της πείνας. Αυτοαποκαλούνται και επιστήμονες τα τσογλάνια, αυτοί και οι αληταράδες οι δικηγόροι και όλοι οι αερητζίδες. Οι μοναδικές επιστήμες που μπορούν να δώσουν λύσεις στα καθημερινά προβλήματα του κόσμου είναι η φιλοσοφία και η φυσική σε συνδυασμό με την τέχνη. Οσο κυβερνούν με αυταρέσκια οι οικονομικοί συντάκτες, οι αγορές εικονικού χρήματος, μιας φανταστικής οικονομίας που δε βρίσκει αντίκρισμα στην πραγματική, και έχει υπόσταση μόνο σε ψηφιακά νούμερα το αποτέλεσμα θα είναι να χάνουμε το χρόνο μας για το επόμενο εξελικτικό βήμα. Μέχρι τότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αυτοπειθαρχίσουμε, να αυτοεκπαιδευτούμε και να μη δίνουμε την ελάχιστη σημασία σε κείμενα και πληροφορίες που δε θα θυμόμαστε σε ένα μήνα. Γιατί αυτοί που τα γράφουν ούτε οι μάνες τους δε θα τους θυμούνται, είναι ασήμαντοι τύποι και θέλουν να μας κάνουν και μας ασήμαντους, ασήμαντους ως προς την αυτοεκτίμησή μας, ως προς το πως να οραματιζομάστε το ανθρώπινο είδος και ο μοναδικός τρόπος για να οραματιστείς ΄δημιουργείται από τις σκέψεις σου και μόνο.

Τι θα ΄γινόταν αν ο Αινστάιν, ο Γκάντι και ο Μπομπ Ντύλαν γινόντουσαν οικονομολόγοι, με τέτοιους ανθρώπους κερδίσαμε μια χιλιετία σκέψης και γόνιμου προβληματισμού. Οι άλλοι άνθρωποι, που ακολουθούν το δρόμο της επιβίωσης, λειτουργούν δυστυχώς με το φόβο στην καθημερινότητά τους. Είναι οι ίδιοι καθημερινοί άνθρωποι που πρίν εβδομήντα χρόνια πίστεψαν στον ναζισμό, στον κουμουνισμό, στη δημοκρατία και τώρα που βλέπουν ότι όσο και αν προσπαθούν όλες οι αρχές τους καταρέουν, θέλουν να έπιστρέψουν γρήγορα στην παλιά τους λήθη. Μακάρι αυτη η κρίση να διαρκέσει 30 χρόνια, μακάρι... για να πιστούμε εκ των πραγμάτων ότι είναι ο λάθος δρόμος. Είναι τόσο δύσκολο να δουμε ότι μόνο όταν θα καταρεύσουν όλα θα υπάρχει ένας κόσμος, μια κοινότητα, με μια χαλαρή διακυβέρνηση που θα βασίζεται στην άμεση συμετοχή του κάθε ανθρώπου, δεν θα υπάρχουν δικαιώματα γιατί δε θα υπάρχουν περιορισμοί, δε θα υπάρχει ο θεσμός της οικογένειας γιατι η κοινότητα θα διαπεδαγωγεί τους νέους, η ζωή θα είναι μια εξερεύνηση της εύθραστης σφαίρας που λέγεται Γη, θα ρυθμιστεί ο πληθυσμός του πλανήτη στα επίπεδα που μπορεί να αντέξει, δε θα υάρχει ιδιοκτησία γιατί όλη η γη θα ανήκει στην κοινότητα και με μικρή προσφορά εργασίας όπου ταξιδεύεις σε οποιοδήποτε τόπο θα μπορείς να απολαμβάνεις τους καρπούς που δημιούργησες. Η ζωη΄έχει νόημα μόνο αν ότι κάνεις το κάνεις με χαρά και πάθος και ευχαρίστηση. Αν ή ζωή αποτελεί πρόβλημα τότε μόνο με τη καταστροφή της ίδιας της ζωής μας θα λυθεί και το πρόβλημα. Εϊναι τόσο απλό, όλα είναι υποκειμενικά, δεν υπάρχει κανόνας, οι μοναδικοί κανόνες που υπάρχουν είναι οι φυσικοί κανόνες. Το που θα εστιάσουμε τη προσοχή μας και τη σκέψη μας επίναι προσωπική υπόθεση και μόνο ατομικά, ο καθένας να μπορέσει να οραματιστεί τη ζωή του αρμονικά μέσα στο σύνολο, μόνο τοτε προχωράμε. Αυτά.

Ζήτω το ριζόγαλο Μεσσηνίας που είναι χρόνια μπροστά.

Δε μιλάω άλλο

2010-09-28T16:58:00.002+03:00

Μπουκόφσκι

2010-09-28T08:49:00.003+03:00

Από Billythekid

Bukowski... ένας μοναχικός, τρελός, ένα απόβρασμα της κοινωνίας, ένας περιθωριακός, ξένος... λέει την αλήθεια σαν να περιγράφει την εικόνα μιας φωτογραφίας, χωρίς κεκαλυμμένες έννοιες και περιστροφές. Ας το παραδεχτούμε, δεν υπάρχει πιο σιχαμένο πράγμα από τον καθωςπρεπεισμό και την κοινωνική παραφροσύνη των σύγχρονων κοινωνιών. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κάτσεις στο περιθώριο και να περιγράψεις την κοινωνία όπως είναι, χωρίς μίσος αλλά και χωρίς ποίηση, όπως θα περιέγραφε ένας επιστήμονας τη λειτουργία ενός καρχαρία ή μιας τίγρης. Αφού δε μπορεί η ίδια να περιγράψει τον εαυτό της και να αντιληφτεί τις αντιφατικότητες της ή τις μισανθρωπικές της αντιλήψεις μόνο ένας τρίτος προς αυτή θα το κάνει.

Magenta Flaws

2010-09-27T17:08:00.002+03:00

The fresh blood in the music scene of Athens... this not alternative, this is not elctronic, this not a label. You name it, we produce it.

Billythekid

Pedro Juan Gutierez

2010-09-27T16:46:00.002+03:00

Δείτε και απολαύστε τον μοναδικό Πέδρο Χουάν Γκουτιέρεζ, ο underground τύπος με τον οποίον θέλουμε να πιούμε ρούμια και να καπνίσουμε διάφορα ακούγωντας τις ιστορίες του από τα άθλια χρόνια του 90'...Γαμήσια με χινετέρες και πούστηδες με ξεβρασμένα σκατά στις σκάλες του εξαόροφου κτιρίου στη Μαλεκόν... Μπουκόφσκι σ'ευχαριστώ για τον άξιο συνεχιστή, στα χρώματα της Κούβας..

http://www.pedrojuangutierrez.com/

Verve

2010-09-26T00:46:00.003+03:00

Τα… ψέμματα για το Verve bar τελειώνουν την στιγμή που θα ανοίξεις την πόρτα του νεοκλασσικού κτιρίου, στο οποίο στεγάζεται, στην Κυψέλη. Με το που θα αντικρίσεις αυτόν τον τόσο καλαίσθητο και προσεγμένο στην παραμικρή λεπτομέρεια χώρο, ενώ παράλληλα θα δακρύζεις από συγκίνηση ακούγοντας μουσικάρες, εσύ φίλε που αγαπάς την ποιοτική μαύρη μουσική, θα μπεις αμέσως στο νόημα: μόλις ήρθες σε ένα από τα «καθαρόαιμα» funk-jazz μπαράκια της πόλης όπου το να περάσεις καλά είναι η μοναδική επιλογή που έχεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το Verve μπαίνει στον 10ο χρόνο λειτουργίας του: όταν είσαι παθιασμένος με αυτό που κάνεις, αντανακλά στην ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρεις.

Deco

Tα εξώφυλλα ορισμένων εκ των κορυφαίων δίσκων στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής, οι κρυφοί φωτισμοί, οι jazz τοιχογραφίες, οι old school λεπτομέρειες σε κάθε γωνιά του Verve (χιτ τα ραδιόφωνα του μεσοπολέμου), η ζεστή μπάρα (μην ξεχνάς φίλε θαμώνα ότι βρίσκεσαι σε ένα καθαρόαιμο ποτάδικο, από αυτά που πλέον σπανίζουν…), τα επιβλητικά φωτιστικά, για να τα τσεκάρεις όλα αυτά μαζί, δεν αρκεί ένα ποτό!

Μουσική

Όχι μουσική, μουσικάρες! Στο Verve bar θα ακούσεις την creme de la creme και κυρίως θα groovάρεις μέχρι να πεις φτάνει! Dirty funk, ιδρωμένη old school soul, αιθέριες bosses από την μαμά πατρίδα Βραζιλία, αψεγάδιαστη acid jazz, psychedelic αγαπημένα 60s, όταν χρειαστεί «καρέκλες» (όχι από αυτές που κάθεσαι!) και disco tunes, χωρίς να ξεχνά να ρίχνει ένα βλέμμα –όταν το απαιτούν οι περιστάσεις- προς την alternative πλευρά τους. Χωρίς ετικέτες, λοιπόν, αλλά με κοινό παρονομαστή το κέφι.

Crowd

Το κοινό στο Verve χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: Πρώτη, όσοι έχουν έρθει έστω και μία φορά, είδαν, έπαθαν την πλάκα τους και έχουν πλέον ξανάρθει, συνειδητοποιημένοι ότι θα ακούσουν φοβερές μουσικές, θα πιουν καθαρά ποτά και θα χορέψουν ακομπλεξάριστα. Δεύτερη, όσοι μπαίνουν για πρώτη φορά και εισπράττουν την γλύκα… Θέλετε και ηλικιακή κατηγοριοποίηση; Μπα, θα πετύχεις από παρέα φοιτητών, μέχρι ζευγάρι 45ρηδων που ρωτούν τον dj ποιο κομμάτι παίζει!

Το μαγαζάκι που καταστρέφεσαι και σου αρέσει με Billythekid... Mπράβο Γιώργο και ζήτω η Λέσβος!!!

Δροσοπούλου, Κυψέλη, δυο στενά πιο πάνω από την κομματιασμένη ξαδέρφη....

Οrchestra Baobab

2010-09-25T14:02:00.004+03:00

Δείτε ένα live από Orchestra Baobab... Τους πρώτο-ακούσαμε στο μικρό αυτό μπαράκι στο θησείο και φύγαμε, ταξιδέψαμε σε άλλα μέρη και άλλους τόπους...Απόλαυση (Vrije Geluiden-free sounds)

Where the trail ends...

2010-09-24T13:27:00.008+03:00

Οι Ρόδες Διαλύθηκαν...

2010-09-24T12:20:00.003+03:00

Από Βillythekid

Ένα mail που θα πάει στα junk...και από εκεί στον κάδο...

και από εκεί μια ηλεκτρονική motherboard ξέρει που... θα αποκωδικοποιηθεί σε στοιχεία ηλεκτρισμού, particles, και θα επιστρέψει reincarnated στα pixels μιας φωτογραφίας στο youtube, Που συνοδεύει τη μουσική ενός αφρικανού νέου μουσικού που ψάχνει την άκρη και αυτός όπως όλοι μας.

Έτσι θα θέλαμε να γίνει και με τις ρόδες, μακάρι να υπάρξουν νεότερα ότι, όχι, δε θα διαλυθούν γιατί έχουν ακόμα να προσφέρουν, έχουν απ ότι ξέρουμε ένα δίσκο που τον περιμένουμε έναν ολόκληρο χρόνο, έχουν χημεία πάνω στη σκηνή που το κάνει ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, συγκρότημα στην Ελλάδα σήμερα.

Όπως και να έχει θέλαμε να το πούμε σε κάποιον, έστω στο διαδικτυακό υποσυνείδητο, ότι το συγκρότημα το αγαπήσαμε ( είμαστε 4) ότι μας κράτησε εκατοντάδες ώρες συντροφιάς σε ταξίδια, σε βόλτες στην Αθήνα, καθώς πάμε στη δουλειά, με μπύρες στην Πεντέλη ακόμη και στους δρόμους του Λονδίνου και εκεί ιδιαίτερα ανατρίχιασα (ο συντάκτης) με το πόσο αντιπροσωπεύει την Αθήνα ο ήχος και ο στίχος. Η Αθήνα βρήκε τον ήχο της για τη τρέχουσα δεκαετία. Που σε λίγο κλείνει και μάλλον ήρθε η ώρα να κλείσουν τον κύκλο τους και οι Ρόδες.

Άλλοι τρέχουν στη Ρώμη, άλλη στο Λονδίνο και άλλοι στο Βερολίνο για να δουν το αγαπημένο τους συγκρότημα. Εμείς όχι, εμείς, οι πιο τυχεροί ακροατές, πεταγόμαστε από τον Γέρακα, τα Ιλίσια, τη Νέα Σμύρνη και το Χαλάνδρι μέχρι το Gagarin, το Rodeo και το Κύτταρο και σας βλέπουμε και δεν υπάρχει ανώτερο συναίσθημα από αυτό που τρέφει κάποιος όταν ακούει live και βλέπει live το αγαπημένο του συγκρότημα. Μέχρι και άδειες πήραμε από το στρατό, από τη Χαλκίδα και την ΑΣΔΕΝ για να σας δούμε. Στο στρατό η μουσική σας μας χρειάστηκε όσο πουθενά άλλοτε και αλλού. Αλλά το βράδυ που θα μείνει στην ιστορία ήταν το βράδυ στο rodeo σε μια από τις τελευταίες συναυλίες και εκεί γίναμε goal και πήγαμε έπειτα στο διάολο, ένας κατέληξε να κοιμηθεί σε πεζούλι και άλλος να ξερνάει έξω απο κωλόμπαρο στη Συγγρού και μια άλλη να μας μαζεύει.

Αυτά, όποιος και να είναι ο λόγος διάλυσης, φανταζόμαστε ότι έχετε κάποιο λόγο, είναι δικός σας και αν κάτι δε προχωράει τώρα ή πάει αργά είναι λογικό να εξαντλεί τον ενθουσιασμό και την θέληση που είχατε κάποτε. It s all fine under the greater sky. Αλλά, επειδή είναι κρίμα να μας αφήνετε με ένα album χωρίς να το παίξετε live, προτείνουμε (african network hear me out) να κάνετε ένα τελευταίο live όταν θα είσαστε έτοιμοι και διαθέσιμοι για μια τελευταία συνάντηση, ένα tribute για αυτά τα τελευταία 6 χρόνια αφιερωμένο σε όσους σας ακούν, οι οποίοι αν όχι πολλοί, είναι αρκετοί και το σημαντικότερο οι καλύτεροι (από μουσικοαισθητική άποψη) and that is a matter of fact. Ρόδες δεν ακούνε οι πιτσιρικάδες... μόνο.

Όπως και να έχει το πράγμα, εμείς θέλαμε απλά να σας ευχαριστήσουμε για τις μουσικές και ευχόμαστε να συνεχίσετε να κυλάτε όλοι στο δρόμο της δημιουργίας σα ρόδες ελεύθερες, χωρίς άξονες και όπου και αν πάτε δεν πειράζει γιατί όλα είναι δρόμος.

Peace, love and understanding will bring our problems to an ending.

Βασίλης (Billy the Kid), Θοδωρής (o πραγματικός οτιναναιαδεροφός), Διονύσης (villageleader of Pylos) και Ελπίδα (the chef and protector)

Ότι ακούς και ότι βλέπεις είναι η ψυχή που φεύγει...

Youswear.com

2010-09-18T16:07:00.005+03:00

Και έτσι για να σπάσω το καταθλιπτικό κλίμα, έρχομαι να παραδώσω μαθήματα ξένων γλωσσών... Έριξα και ψήφο στη κατηγορία Greek, για την ακρίβεια της μετάφρασης στα αγγλικά συμβάλλοντας στη παγκόσμια γνώση των βρισιών του πλανήτη.

http://www.youswear.com/

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου...

2010-09-18T12:29:00.003+03:00

...για να γράψω μετά από πολύ καιρό. Όχι επειδή ξέχασα αλλά επειδή δεν βγαίναν στη φόρα οι λέξεις. Δε μπορώ να το εξηγήσω. Η νοσταλγία όμως πλέον είναι μεγάλη και πρέπει. Νοσταλγία για το καλοκαίρι που περνάει τόσο γρήγορα... Η Ελλάδα είναι ωραία χώρα... δε μπορώ να πω τίποτε άλλο που να με εκφράζει παραπάνω από αυτή την ατάκα. Βιβλία και μόνο βιβλία θα μας σώσουν τώρα. Πότε θα ακουστεί το πιστόλι?

Γιατι γράφω?

2009-11-09T17:48:00.006+02:00

Πάει και ο kostiskaka, μπήκε φαντάρος...έτσι μου φαίνεται δηλαδή. Εγώ Αντίκυρα και πιώμα καταστροφή... τίναγμα καρέκλες σε λιμάνια κ περασμένα μεγαλεία. Αυτά χωρίς δηθενισμούς βέβαια... ΠωΤιΝα?

T E Λ Ο Σ

2009-08-24T16:01:00.001+03:00

Kούγιας

2008-12-11T02:25:00.001+02:00

Παρεξήγηση και αποκλίνουσα συμπεριφορά είναι οι λέξεις κλειδιά σήμερα... Παρεξήγηση θα το πείς ρε πούστη άμα σε λιτζάρουμε σε καμιά γωνιά? Όχι αίμα δε θα δείς στη μούρη σου, κονιορτό δε θα μείνει, γαμώ τον εξοστρακισμό σου. Θα παρακαλάς να σε βάραγε η γυναίκα σου με γυναικεία εσώρουχα στο δρόμο, κωλοαδερφή... Βγές έξω κ δε θα μείνει τίποτα... ούτε το liver σου, όπως λέμε εδώ στα συνοικέσια μεταξύ μας...

Εξάρχεια

2008-12-08T23:32:00.002+02:00

Με ποιό δικαίωμα τραβάς πιστόλι? Γαμώ το ξεσταύρι σου καριόλη... Λαική εξέγερση, με μια τιποτένια κυβέρνηση. Άυριο στη κηδεία. Όλοι. Κατεβάστε τους όλους. Ευθύνη στη κυβέρνηση μόνο. 1993 γεννημένος. Σου πέταγε πέτρες κωλοδειλέ, παλιοκότα, μουνόπανο της εξουσίας? Είναι η λεγόμενη δημοκρατία που ζούμε και τη προστατεύουμε κιόλας. Τέρμα οι ταυτότητες και η οπλοφορία σε όλους όπως είπε και το κολλητάρι, billythekid. Μια αντεγραμένη συμβουλή από μένα....

ΠΑΧΥΔΕΡΜΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΑΙ......

Η ιστορια του Granma

2008-11-17T19:38:00.002+02:00

The yacht was purchased on 10 October 1956 for the amount of MX$50,000 (US$15,000) from the U.S.-based Schuylkill Products Company, Inc. by a Mexican citizen said to be Mexico City gun dealer Antonio "The Friend" del Conde secretly representing Fidel Castro. Castro's 26th of July movement had attempted to purchase a Catalina flying boat or a US naval crash boat for the purpose of crossing the Gulf of Mexico to Cuba, but had been thwarted by lack of funds. The money to purchase the Granma had been raised in the U.S. state of Florida by former President of Cuba Carlos Prío Socarrás.

Shortly after midnight on 25 November 1956 in the Mexican port of Tuxpan, Veracruz, the Granma was surreptitiously boarded by 82 members of the 26th of July movement including their leader, Fidel Castro, his brother, Raúl Castro, Che Guevara and Camilo Cienfuegos. The group who later came to be known collectively as los expedicionarios del yate Granma set out from Tuxpan at 1 a.m. and, after a series of vicissitudes and misadventures, including the near foundering of their heavily overladen and leaking craft, disembarked on the shores of what is now Granma Province on 2 December. The Granma was piloted by Norberto Collado Abreu, a Cuban Navy veteran and ally of Castro. The location was chosen to emulate the voyage of national hero José Martí, who had landed in the same region 61 years earlier during the wars of independence from Spanish colonial rule.

After the revolution

Soon after the revolutionary forces triumphed on 1 January 1959, the cabin cruiser was transferred to Havana Bay. Norberto Collado Abreu, who had served as main helmsman for the 1956 voyage, was given the responsibility of guarding and preserving the yacht.

Since 1976, the yacht has been on permanent display in a glass enclosure at the Granma Memorial adjacent to the Museum of the Revolution in Havana. A portion of old Oriente Province, where the expedition made landfall, was renamed Granma Province in honor of the vessel and the Landing of the Granma National Park established at the location (Playa Las Coloradas) has been declared a World Heritage Site by UNESCO. Every year on 25 November a group of Cuban youths sets out from Tuxpan aboard a replica of the Granma to re-trace hour by hour the voyage of the original Granma to its landing spot at Playa Las Coloradas a week later.

The date 2 December is celebrated as the "Day of the Cuban Armed Forces",and the replica has also been paraded at state functions to commemorate the original voyage.In further tribute, the official newspaper of the Central Committee of the Cuban Communist Party has been called Granma. The name of this vessel became an icon for Cuban communism. Although the name is sometimes described as having been misspelt, the Shorter Oxford English Dictionary lists granma as a variant of grandma. Not every Cuban realizes that the name would translate as abuela, although all can name the "mothership" of the revolution.

Cellllllllinnnnnnnnnnaaaaaaaaaa

2008-09-25T16:36:00.001+03:00

Ένα πολύ καλό siteaki το οποίο έχει να κάνει με τη φωτογραφία. Η διεστραμμένη αλλά όμορφη οπτική της παράνοιας, της φωτογράφου Cellina Von Manstein είναι δεδομένη... δείτε τις φωτο. Που θα βρούμε άλμπουμ? Ρίχνω ενημέρωση όταν βρώ...

Πάνε καλά????

2008-09-25T15:28:00.004+03:00

Τim Nolan... Δείτε το και τέρμα.................

Fun-Taros

2008-09-25T15:01:00.001+03:00

Λοιπόν, υπάρχουν φωτο κατεστραμένες αλλά σαν κι αυτές, δεν υπάρχουν κύριοι... χαχαχα... οτι'να'ναι πάλι...

Acropolis 2008

2008-06-13T19:11:00.001+03:00

Αυτές είναι οι εικόνες που αποτυπώθηκαν από το φετινό ακρόπολις... Παίρνουμε τα βουνά και χαιρόμαστε τη φύση, παραμένοντας ρομαντικοί και νιώθοντας μια δυνατή νοσταλγία για τα περασμένα χρόνια. Μήπως απογοητευτήκαμε? Πολύ πιθανό... Θέλουμε Παύλιανη, Στίρφακα, Ελατοχώρι, Καρούτες, Ελάτεια, Δίκαστρο... επιστροφή στα παλιά καλά χρόνια, στη πραγματική ομορφιά του ράλλυ ακρόπολις, όχι Rally of Greece.....

Διασυρμός - Χάρτινο Τσίρκο

2008-06-03T01:17:00.001+03:00

Πλέον η κατάσταση έχει φτάσει στο απαράδεκτο σημείο να είμαι σε θέση, στις 1.30 να γράφω για να κράξω. Τι όμως να πρωτοκράξω και σε ποιά κατάσταση να αντιδράσω... μήπως πρέπει να λέμε δε γαμιέται σε όλα? Να γίνουμε φυτά και να τα μασάμε όλα... Το δείχνεσθαι των συμπολιτών μας είναι άθλιο και τιποτένιο. Κοκάλινο γυαλί αξίας 567 ευρώ, τσάντα αξίας 3456 ευρώ, αμάξι smart λαχανί χρώμα (γιατί είπαμε να ξοδευτούμε, αλλά δεν έχουμε και τόσα...), τζιν χαμηλοκάβαλο για να φαίνεται το σώβρακο calvin klein (και όταν λέω χαμηλοκάβαλο εννοώ τέλος... πούτσα έξω... τόσο) το οποίο εν τέλει είναι ύφασμα και όχι ανθρακόνημα, αλλά ούτε και πυρίμαχο για να έχει 45 ευρώ, παπούτσι - γόβα αξίας 473 ευρώ............ Να συνεχίσω? όχι, άστο... Για να φαινόμαστε, τίποτε άλλο... Όλοι ωραίοι θέλουμε να 'μαστε αλλά είμαστε για πάρτυ μας. Έχω calvin βρακί αλλά το φοράω και όταν είναι να βάψω τη πιλοτή του σπιτιού μου... κατάλαβες? Γαμώ τα ΜΜΕ και τις κωλοδιαφημίσεις. Προωθούν μια στάση ζωής ψεύτικη και μαλακισμένου χαρακτήρα για να επωφελούνται τα λόμπυ των εμπόρων... Και που είμαστε ακόμα, στην αρχή, έχουν να δουν τα μάτια μας πράμα ακόμα. Χάρτινο Τσίρκο η κοινωνία όπως λέει και ένα γνωστό ασμα...Καληνύχτα...

Ρόδες

2008-05-28T00:11:00.002+03:00

Απο Βillythekid για τις ροδες (τρελα ειναι,δε λεω τπτ αλλο)...

Αλλοι το ειπαν συνεχεια του low bap, αλλοι τους χαρακτηρισανε ως προδοσία του low bap αλλα εμεις τους γνωρισαμε ως ροδες και τα υπολοιπα ειναι περιττα κοτσομπολια. Τεταρτη μεσημέρι στο μετρο. Με κουστούμι, αγουροξυπνημένος, πας για interview στον Πειραιά. Για μια στιγμη τρως ενα dejavou, σου θυμίζει τα καλοκαιρια που δούλευες στο κεντρο, μα τοτε ηταν αλλιως και τωρα εισαι ενα χρονο γηραιότερος. Ξεκόλλα, συγκεντρώσου. Τι ωρα είναι... 8.30... κυριλε προλαβαίνω. Είμαι παλι πατρίδα, ακομα και αυτη η δυσαρεστη καθημερινότητα του μετρο μου φαίνεται σαν μια ανάμνηση παιδικών χρόνων που έχω την τύχη να ξαναζήσω. Εθνική ‘Αμυνα. Ανετα προλαβαίνω, θα προλάβω και εναν καφε πριν παω. Τι ωραιο εκεινο το καλοκαίρι, να ξερεις οτι δουλεύεις για 3 μήνες και οτι σε περιμενουν διακοπές μετά, ενω τωρα τι παω να κανω... Ο Κλιντ. Δε παιζει, στο διπλανο βαγονι. Και μολις ελεγα να βαλω Ροδες στο mp3. Χα, λίγδα κοντό μαλλι, εφημεριδούλα, φουτεράκι. Να του μιλήσω, και τι να του πώ. Μαλακιες θα λεμε τωρα. Ε τον Κλιντ! Βγαζεις ακουστικα και ακους. Διπλα του μια παρεα. Κατι σχολιαζουνε για τα αποτελέσματα του show you think you can dance και κατι αρχιδια. Εχει στήσει αυτι και ακούει. Τι αστειο σκηνικο. Αμα σε ηξερε αυτη η γκόμενα πραγματικα θα εσκαγε. Θα καταλάβαινε την ματαιότητα της υπαρξης της, ποσο ανούσια και χωρις σκοπό είναι η ζωή της και θα έπεφτε στις ράγες και το τρένο θα ησύχαζε και εσυ θα συνέχιζες να διαβάζεις την εφημερίδα σου . Και όμως αυτος εχει στήσει αυτι και ακούει σχεδόν με βουδιστική συγκέντρωση και αφοσίωση. Κι όμως κοπελιά αν ηξερες ποιος στέκεται δίπλα σου εκείνη τη στιγμή στο μετρό... δε θα μίλαγες ετσι, θα πρόσεχες τις λέξεις σου. Θα καταλάβαινες οτι η απάντηση στα περισσοτερα πραγματα ειναι η σιωπή. Θα ήξερες οτι το παιδι δίπλα σου που ακουει με τόση αφοσίωση είναι ο εμπνευστής ενός μουσικού κινήματος που για πολλους εγινε και τρόπος ζωής...ειναι ενας συγχονος ποιητης και μουσικος που κατάφερε να παντρεψει τη hip hop με την ελληνικη μουσικη και να μας μαθει οτι οποιος και αν ειναι ο τρόπος μιξης της μουσικης... του ηλεκτρονικου, του δημοτικου, του ρεμπετικου η του τζαμικανου τρόπου, ειναι ο δρόμος καθε ανθρώπου... και εχει ρόδες και κυλάει.

Η μουσική των 22 με 25. Η μοναδική μουσική που ακούγεται αυτη τη στιγμή στην Ελλάδα, χωρίς να θέλω να γίνω υπερβολικός, αλλα είμαι, και χωρίς πρόθεση να προσβάλλω,αλλα οι μουσικές των άλλων προσβάλλουν τα αύτιά μου. Είναι μουσική για πρωινό που είσαι κομμάτια και σηκώνεσαι παλι αργα, πρησμένα μάτια. Είσαι 22-3-4 και στα ρχίδια σου και ολη μέρα σκέφτεσαι λόγια που δε θυμάσαι το πρωι. Ακους Ροδες γιατι εισαι μαγκάκος και σου παει και ωραίο παιδι, τα δοκίμασες όλα... γήπεδο και ΚΝΕ και αναρχία και τα παρατάς νωρίς γιατι μπορεις και χωρίς. Δεν έχεις facebook και διαδυκτιακούς φίλους, έχεις 3 φίλους ολους και όλους, μα πραγματικού, και αυτούς πολλες φορές μόνο εξ αποστάσεως, αλλα σου κρατάνε παρέα ακόμα και όταν δεν είναι εκεί. Είναι και μουσική για βράδυ, με Πεντελική θέα και μπύροσυζήτηση για τα ταξίδια που θα κάνουμε, τα οποια είναι πάντα και τα καλύτερα γιατι μπορείς να πας παντού με τη σκέψη και την Αθηναικό θέαμα στα πόδια σου. Επίσης ακούγεται δίπλα στη θάλασσα εκει που οι Αφροδίτες λαξεύονται απο τον αφρό μέρες και νύχτες. Ακούγονται στο καψιμί της Λημνου,ενας φαντάρος ψήνει ελληνικό με μεράκι και βουντου και ας προορίζεται για τον παπάρα διοικητή. Ακούγεται απο ένα σπίτι του Λονδίνου, μεσοκατακαλόκαιρο με primo gusto makaroni, για να δροσίσεις λίγο την ξενέρα σου και να ταξιδέψεις για λίγο μεχρι την Αθήνα. Γιατι, εν τέλει, οι Ρόδες δεν είναι τιποτα παρα η Αθήνα η ίδια, δηλαδή οτι αγαπήσαμε στην πόλη μας τα στέκια, οι βρώμικες γωνίες της, τα βουνά της , τα μονοπάτια της και ο κόσμος της.

Τις Κυριακές τα μεσημέρια μαζευόμαστε για βόλτες. Οι καλλύτερες ειναι αυτες που δε πήγαμε ακόμη, στο πέραμα, στην Λεωφώρο ΝΑΤΟ, να δουμε ολα τα τροχοφoρα συντεταγμένα σίδερα και συμπαντικα μηνύματα να εκπέμπουν ρυθμικά. Καυσαέρια και μαγαζια κατάμεστα με τρυπαριστά μυαλά αλλα εμείς συμπλεουμε με τη θετική μεριά της πόλης και την αφήνουμε στην ησυχία της όσο πιο συχνά γίνεται. Ολα είναι δρόμος και ο κάθε δρόμος δεν βγάζει πουθενά εκτός αν έχεις ενα στόχο κολλημενο σε φωτογραφία στον κεντρικό καθρέφτη και πας στην Πύλο, μια ευλογημένη γη απο τον Δία, πραγματικά.

Χωρις πολλα πολλα είναι η μουσική του Κλιντ που σου κρατάει συντροφιά 10 ώρες πριν μπείς φαντάρος και μας συντροφεύει σε μια χώρα που ζούμε επικύνδινα μα δε πειραζει γιατι την αγαπάμε.

Δευτέρα 12 Μαιου 2008 1.44 (to be continued γιατι η Ρόδα μου κυλάει αργα αυτη τη στιγμή)

Ιστορική ευκαιρία για τη Λατινική Αμερική

2008-04-30T21:30:00.001+03:00

Σας παρουσιάζω ένα αρθράκι του συντάκτη της Καθημερινής, Πέτρου Παπακωνσταντίνου για το όνειρο των επαναστατών της Λατινικής Αμερικής ''Ιστορική ευκαιρία για τη Λατινική Αμερική''.....:

Μετά τον Τσάβες στη Βενεζουέλα, τους Κίρτσνερ στην Αργεντινή, τον Λούλα στη Βραζιλία, τον Μοράλες στη Βολιβία, τον Βάσκες στην Ουρουγουάη, τον Κορέα στον Ισημερινό, την Μπατσελέτ στη Χιλή και τον Ορτέγα στη Νικαράγουα, ήρθε η σειρά του Φερνάντο Λούγο. Το κλαμπ των αριστερών ηγετών της Λατινικής Αμερικής δέχθηκε άλλο ένα μέλος, τον «κόκκινο επίσκοπο» της Παραγουάης, αφήνοντας μόνο το Μεξικό και την Κολομβία ως σημαντικά, απόρθητα φρούρια της Δεξιάς. Είναι γεγονός ότι πάρα πολλά πράγματα χωρίζουν τη μετριοπαθή πολιτική του Λούλα και της Μπατσελέτ από τη ριζοσπαστική γραμμή του Τσάβες και του Μοράλες. Εξίσου αλήθεια είναι ότι η κυβερνώσα Αριστερά της ηπείρου αντιμετωπίζει δύσκολες προκλήσεις, οξύτατες αντιδράσεις και απέχει πολύ από το να έχει διαμορφώσει βιώσιμο, εναλλακτικό μοντέλο. Σε κάθε περίπτωση, η ριζοσπαστικοποίηση της Λατινικής Αμερικής, που διαρκεί ήδη μία δεκαετία, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί ως εφήμερη μόδα. Κάτι πιο βαθύ πρέπει να υπάρχει. Και καθώς δεν υπάρχουν σήμερα οι εξωτερικοί καταλύτες που επέδρασαν στο προηγούμενο ριζοσπαστικό κύμα των δεκαετιών του '60 και του '70 -κουβανέζικη επανάσταση, επιρροή της ΕΣΣΔ και της Κίνας, έξαρση του αντιιμπεριαλισμού στον Τρίτο Κόσμο- αυτό το κάτι θα πρέπει να αναζητηθεί στη σφαίρα της οικονομίας. Πραγματικά, το τέλος της δεκαετίας του '90 βρήκε τις ισχυρότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής να μετατρέπονται ξαφνικά από θριαμβευτικά παραδείγματα της παγκόσμιας, οικονομικής ορθοδοξίας σε τραγικές διαψεύσεις της, πυροδοτώντας μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές. Δεν ήταν η πρώτη φορά.

Την περίοδο 1870-1914, τα ανεξάρτητα κράτη της Λατινικής Αμερικής συμμετέχουν ενεργά στο πρώτο, ιστορικό κύμα της παγκοσμιοποίησης ανοίγοντας τις αγορές τους στο διεθνές εμπόριο. Ακολουθώντας τη θεωρία των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του Ντέιβιντ Ρικάρντο, εκ των πατριαρχών του κλασικού φιλελευθερισμού, ρίχνουν το βάρος στην αγροτική οικονομία και τον ορυκτό πλούτο, απ' όπου προέρχονται τα βασικά εξαγώγιμα προϊόντα τους.

Το 1913, Μεξικό και Αργεντινή βρίσκονται στα ίδια επίπεδα κατά κεφαλήν παραγωγής με την Πορτογαλία και την Ιαπωνία. Ωστόσο, η στρεβλή ανάπτυξη στερεί την περιοχή από ισχυρή βιομηχανία, προκαλεί ένα φαύλο κύκλο ανάπτυξης της υπανάπτυξης, θρέφει την ολιγαρχία της γης και τους vendepatrias, που ξεπουλούν γη και ορυχεία σε ξένους, έναντι εξευτελιστικά χαμηλών τιμών. Η μεξικάνικη επανάσταση του Πάντσο Βίλα και του Εμιλιάνο Ζαπάτα υπήρξε μία από τις κορυφαίες εκφράσεις του κοινωνικού ριζοσπαστισμού που γέννησε αυτή η πραγματικότητα.

Με τη Μεγάλη Υφεση του 1929-32 στην παγκόσμια οικονομία, η Λατινική Αμερική πραγματοποιεί στροφή 180 μοιρών. Τη δεκαετία του '30, ο προοδευτικός Λάζαρο Κάρντενας στο Μεξικό, ο δικτάτορας Ζετούλιο Βάργκας στη Βραζιλία και το Λαϊκό Μέτωπο στη Χιλή στρέφονται από το φιλελεύθερο μοντέλο που στηρίζεται στις εξαγωγές του πρωτογενούς τομέα, στη στρατηγική της εκβιομηχάνισης κάτω από την ομπρέλα του εθνικού προστατευτισμού. Την επόμενη δεκαετία, η Αργεντινή του Περόν προσχωρεί στο ρεύμα.

Ανεμος αισιοδοξίας

Αρχικά, η στροφή ήταν σχεδόν αναγκαστική, καθώς η ύφεση των μεγάλων, δυτικών οικονομιών μείωσε κατακόρυφα τη ζήτηση για τα τρόφιμα και τις πρώτες ύλες της Λατινικής Αμερικής. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όμως, η επιλογή ήταν εντελώς συνειδητή. Κάτι η ενθάρρυνση από τις πρώτες επιτυχίες της εκβιομηχάνισης, κάτι η επίδραση από το πρότυπο της Σοβιετικής Ενωσης, κάτι ο άνεμος αισιοδοξίας στον Τρίτο Κόσμο από την κατάρρευση της αποικιοκρατίας, δίνουν φτερά στα πόδια των οπαδών της «αυτοδύναμης ανάπτυξης».

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Στις αρχές της δεκαετίας του '60, η Βραζιλία ήταν αυτοδύναμη κατά 99% σε καταναλωτικά αγαθά και κατά 87% σε κεφαλαιουχικά. Το 1973, οι ισχυρότερες χώρες της περιοχής ήταν εξίσου βιομηχανικές και αστικοποιημένες με τη Δυτική Ευρώπη. Η Λατινική Αμερική έγινε, για μια περίοδο, πρότυπο ανάπτυξης- χειραφέτησης για το σύνολο των πρώην αποικιών.

Ωστόσο, ο υψηλός πληθωρισμός και η διόγκωση του εξωτερικού χρέους λόγω υπερβολικού δανεισμού άρχισαν, από τα μέσα της δεκαετίας του '60 να ασκούν ασφυκτικές πιέσεις. Η αποσταθεροποίηση οδήγησε σε σκληρή πόλωση, ανάμεσα σ' αυτούς που πρότειναν ως λύση την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση, το ανοιχτό πέρασμα στο σοσιαλισμό και αυτούς που επεδίωκαν την οικονομική εξυγίανση με κάθε κόστος. Η στρατηγική μάχη δόθηκε στη Χιλή, ανάμεσα στη Λαϊκή Ενότητα σοσιαλιστών - κομμουνιστών υπό τον δημοκρατικά εκλεγμένο Σαλβαρόδ Αλιέντε και στα τανκς του Αουγκούστο Πινοτσέτ. Τελικά, το χουντικό καθεστώς μετέτρεψε τη Χιλή στο πρώτο πειραματικό εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού, πολύ πριν από τη Θάτσερ και τον Ρέιγκαν.

Οι «θεραπείες»

Μετά τη «χαμένη δεκαετία» του '80, τα υπέρογκα χρέη υποχρεώνουν τις χώρες της περιοχής να υπαχθούν στις νεοφιλελεύθερες θεραπείες - σοκ που υπαγορεύει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το Μεξικό του Σαλίνας αποτελεί τυπικό παράδειγμα: Ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις από το δημόσιο, κατάργηση του συστήματος συλλογικής καλλιέργειας της γης (ejido), προσέλκυση αμερικανικών κεφαλαίων σε επιχειρήσεις - πραγματικά κολαστήρια (maquiladoras), ακρωτηριασμός των δημοσίων δαπανών. Το 1994, έξι χρόνια μετά την έναρξη της «σταθεροποίησης», το Μεξικό είχε ήδη 24 δισεκατομμυριούχους (σε δολάρια) στη λίστα του περιοδικού Forbes, περισσότερους από τη Σαουδική Αραβία.

Σήμερα, αποτελεί κοινό τόπο ότι η Λατινική Αμερική αποτελεί μία από τις περιοχές του πλανήτη που υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές από την παγκοσμιοποίηση. Ξεκινώντας από την «κρίση της τεκίλας» που έπληξε το Μεξικό, το 1995, οι περισσότερες χώρες της περιοχής υπέστησαν οδυνηρές νομισματικές και χρηματοπιστωτικές καταρρεύσεις. Αποκορύφωμα ήταν η εφιαλτική διετία 2001-2002 στην Αργεντινή, όπου τρεις πρόεδροι ανετράπησαν από λαϊκές εξεγέρσεις, που έφεραν τη χώρα στο χείλος του εμφυλίου πολέμου.

Κεϊνσιανισμός

Οπως ο Ρούζβελτ μετά τη Μεγάλη Υφεση, έτσι και πολλές λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις που αντιμετωπίζουν την κρίση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, υποχρεώθηκαν να προσφύγουν σε κάποιου είδους Κεϊνσιανισμό, όχι γιατί είχαν στόχο τον σοσιαλισμό, αλλά για να γλιτώσουν τον καπιταλισμό από τον ίδιο τον εαυτό του. Αν η κυβερνώσα αριστερά αποτύχει, δεν αποκλείεται να τροφοδοτηθούν ακόμη περισσότερο ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές τάσεις της Αριστεράς, που σήμερα καταδικάζουν τον Λούγο, τον Ορτέγα, τον Λούλα ή ακόμη και τον Τσάβες ως άτολμους και ενδοτικούς.

Βραζιλία - Αργεντινή, όπως Γερμανία - Γαλλία

Ασφαλώς, απέναντι στην κρίση του νεοφιλελευθερισμού, η απλή επιστροφή στον παλιό, λατινοαμερικάνικο Κεϊνσιανισμό του «αναπτυξιακού κράτους» δεν αποτελεί σοβαρή εναλλακτική λύση σε μια εποχή όπου ο κόσμος όλος είναι καπιταλιστικός και ο καπιταλισμός είναι παγκόσμιος. Αν η σοσιαλιστική επανάσταση σε μια χώρα απέτυχε στον εικοστό αιώνα, η μεταρρύθμιση σε μια χώρα φαίνεται εξίσου δύσκολη στον 21ο. Οι πιο διορατικοί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να έρθει όσο η ήπειρος μένει στην κατάσταση της «βαλκανοποίησης» που της κληροδότησαν οι Ισπανοί κονκισταδόρες και συντήρησαν οι ΗΠΑ: Του κατακερματισμού της, δηλαδή, σε πολλά, ασθενή, ανταγωνιστικά κράτη.

Αντιθέτως, η χειραφέτηση προϋποθέτει την περιφερειακή ενοποίηση, σύμφωνα με το παλιό όραμα του μεγάλου Ελευθερωτή, Σιμόν Μπολίβαρ. Κάτι που έχει προτείνει από καιρό ο Τσάβες και υιοθέτησε, αμέσως μετά την εκλογή του ο Λούγκο. Για να αρχίσει, όμως, να γίνεται πράξη, θα πρέπει οι δύο μεγάλες δυνάμεις της νότιας Αμερικής, Βραζιλία και Αργεντινή, να ξεπεράσουν τον παραδοσιακό ανταγωνισμό τους και να γίνουν ο ισχυρός κινητήρας της ενοποίησης, κατά το γαλλογερμανικό πρότυπο. Η ύπαρξη, για πρώτη φορά, αριστερών κυβερνήσεων σε Παραγουάη και Ουρουγουάη, δύο «ενδιάμεσων» κρατών μεταξύ των δύο μεγάλων, μπορεί να παίξει θετικό, καταλυτικό ρόλο, όπως έπαιξαν οι χώρες της Μπενελούξ και η Ιταλία για τη σταθεροποίηση της γαλλογερμανικής συμφιλίωσης. Ιδωμεν...

Εύρεση Χρημάτων

2008-04-23T22:17:00.002+03:00

Μια μέρα είχα παει στο mall. Τι ωραία που ήταν? Φάγαμε, ήπιαμε, σινεμά, παγωτό και ψώνια σε ρούχα κλπ. Όμως όταν έχεις λεφτά πρέπει να κρατάς καβάτζα... Γιατί? Το πάρκινγκ ποιός θα το πληρώσει? Ο παποιός? Τέλοσπαντων χάλασα όλα μου τα λεφτά και δεν είχα να πληρώσω το πάρκινγκ...Λύση? Τα διάσπαρτα καροτσάκια που οι Έλληνες δεν καταδεχόμαστε να επιστρέψουμε στη βάση τους για να πάρουν το 1 euro (κατά τα άλλα δεν έχουμε λεφτά και είμαστε όλοι παραπονούμενοι). Λοιπόν μαζέψτε τα εσείς, έτσι τα πλήρωσα.... 17 eura βγήκαν αλλά τα έκανα άνω κάτω όπως βλέπετε στη φωτό.... γαμώ ότιναναι

Facebook

2008-04-23T22:05:00.001+03:00

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να σας κράξω το FACEBOOK μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτό το λίκνο εκμετάλλευσης και αρμόδιο δείγμα παρακολούθησης όλου του κόσμου πρέπει να γειωθεί. Τέλος. Κάντε τώρα deactivate το λογαριασμό σας να το κλείσουμε το γαμημένο... Το net είναι φτιαγμένο για να είναι ανώνυμοι οι χρήστες και όχι ταυτοποιημένοι και φακελωμένοι.. Σοβαρά σας μιλάω, πρέπει να σταματήσει αυτό που γίνεται, δε το καταλαβαίνετε? Γαμώ το κέρατό μου... Την αρχή την έκανα, εγώ συνεχίστε το εσείς...

Τρελα

2008-04-14T22:05:00.000+03:00

Τα πραγματα εχουν ως εξης:

Πινεις μεχρι να αρχισεις να παραμιλας,περπατας μπροστα απο την Αμερικανικη πρεσβεια με ψευτικο καλασνικοφ την επομενη τρομοκρατικης ενεργειας σα να μη τρεχει τπτ,αφηνεις μαλλια και γενειαδα,κυκλοφορεις με σαγιοναρα και ποδηλατο,βουτας απο ψηλους βραχους στη θαλασσα,μιλας στο κινητο την ωρα της απογειωσης συζητωντας για το πως θα ηταν να επεφτε στο πυργο ελεγχου,θελεις η παραλια Σαραντη να μεινει οπως ειναι τωρα,δε βαζεις βενζινη αν δε κανεις 50 χλμ με κοκκινο λαμπακι,ουρλιαζεις σα το τρελο μπροστα σε κοσμο και μετα ρωτας τι ωρα ειναι γιατι εχεις να πας να κουρευτεις,εχεις δει το σπιρτοκουτο 16 φορες,καποτε σε ειχανε παει κρατητηριο γιατι οδηγουσες με μποξερακι και δεν ειχες διπλωμα,καλλιεργουμε μεντα για να εχουμε για τα ερασιτεχνικα μοχιτο που πινουμε στο μπαλκονι,να λες στη μανα σου οτι πας για καφε κ γυρνας μετα απο 4 ημερες,κρυβεις ενα γαντι σε εναν θαμνο στο αεροδρομιο της Θεσσαλονικης και το βρισκεις ακριβως στο ιδιο σημειο μετα απο 9 μηνες,πηγαινεις διακοπες 15 Αυγουστου χωρις να κλεισεις τπτ...τελικα κοιμασαι στη παραλια,να καθεσαι στην εξωτερικη της στροφης στη καταβοθρα της Παυλιανης οταν περναει ο Κολιν,σου αρεσει να αραζεις στη Πεντελη με 2 καφασια μπυρες,να πινεις κ να οδηγας (οχι γρηγορα ομως),να χεις πεταξει την μοναδικη τουρτα απο παρτυ γενεθλιων στη μουρη φιλου σου,να γελας οταν γινεται τρακαρισμα (φωναζοντας 'λεγε τι εκανε το παλικαρι'),να ακους τον ερασιτεχνικο σταθμο του Κωστη που εχει ρεκορ ακροατων 7,αντι να λες..Αντε γ...ρε μ...α να κες αντε τσιου ρε βλακα,να ανοιγεις 10 κιβωτια σαμπανια στα αγριμια κ να χεις 5 ευρω στη τσεπη,να γουσταρεις να ντυθεις Ζαπατα κ να προσποιεισαι οτ πυροβολας κοσμο στο κεντρο,να εισαι σταρχιδιστης κ οχι γτπιτης,να πετας το κλειδι του αυτοκινητου σου στο κηπο της εθνικης πινακοθηκης για πλακα και τελικα να το ψαχνεις 3 ωρες 2.30 το πρωι,να πηγαινεις για 5Χ5 και να κανεις ανεξελεγκτα τακλινγκ...τελικα να σπας το ποδι του φιλου σου,η αγαπημενη σου μπλουζα να ειναι μια της kellogs corn flakes,να κανεις τατουαζ οχι γιατι εισαι ιν αλλα επειδη μεθυσες ενα βραδυ,προσπαθεις να μιλησεις σε αραβα τουριστα στα αραβικα στη πλατεια Μαβιλη,το username σου ειναι otinanai,να θελεις να πας στο χωριο La Higuera της Βολιβιας,να σε βιδωνει οτιδηποτε και οταν γινει κατι πραγματικα σοβαρο να εισαι ψυχραιμος (αβιδωτος),να ξερεις οτι τα ναρκωτικα ειναι ωραια αλλα με μετρο πρεπει να καταναλωνονται (σαν τα αναψυκτικα)...καπως ετσι νιωθω,ειμαι αρρωστος?

Σπιρτόκουτο

2008-04-12T22:00:00.002+03:00

Σφυρίζω λήξη μετά την εξής ανακάλυψη:

Σπιρτόκουτο και Sims έχουν κάνει συνωμοταξία κορυφής για να μας παρουσιάσουν το εξής αριστούργημα:

www.youtube.com/watch?v=mTWQwqDMk9g

Rally acropolis

2008-04-12T21:24:00.001+03:00

Και φέτος πιστοί... στο ραντεβού, 55ο Ράλλυ Ακρόπολις, πω τι να? Δείτε το link να καταλαβετε (προσωπική εμπειρία με Γιώργο Κατς!)...

www.youtube.com/watch?v=cEVhKdOvML0

Metaxa,το ιπτάμενο Μπράντυ

2008-04-08T21:46:00.001+03:00

Η ιστορία, η σύγχρονη παραγωγή, οι διάσημοι θαυμαστές του και πολλές άγνωστες λεπτομέρειες από τη ζωή του διασημότερου ελληνικού ποτού που φέτος γίνεται 120 ετών!

Πειραιάς 1888. Ο Σπύρος Μεταξάς, έμπορος και ιδιοκτήτης ταβέρνας της πόλης, προχωράει στη δημιουργία του «μπράντι» και στην ίδρυση του πρώτου εργοστασίου. Δραστήριος και ανήσυχος άνθρωπος όπως είναι, οραματίζεται από νωρίς να εξαγάγει το προϊόν του, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να καμαρώνει για δύο ακόμη ποτοποιίες, μία στην Οδησσό και μία στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1900 αρχίζουν οι πρώτες εξαγωγές στην Αμερική, και το Μεταξά γίνεται γνωστό ως το «ιπτάμενο μπράντι». Δυστυχώς, ο Σπύρος Μεταξάς πεθαίνει αρκετά νέος, ευτυχώς, όμως, έχει άξιους συνεχιστές, όπως η γυναίκα του Δέσποινα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, το Mεταξά πέρασε αλώβητο μέσα από τους δύο πολέμους. Τα εγγόνια του αείμνηστου Σπύρου Μεταξά, Ηλίας και Σπύρος ο νεότερος, ανέλαβαν την ώθηση του προϊόντος, με στόχο την ανάπτυξη και την εδραίωσή του στην δεκαετία του '60. Ταλέντα και οι δύο που αλληλοσυμπληρώνονταν -ο Ηλίας οινολόγος και ο Σπύρος υπεύθυνος του εμπορικού και διαφημιστικού κομματιού- κατάφεραν να απογειώσουν το brand, προωθώντας το μέσα από διαφημίσεις σε παγκόσμια αθλητικά γεγονότα.
Το 1968 χτίζεται το σημερινό εργοστάσιο στην Κηφισιά. Η ανάπτυξη του τουρισμού στη χώρα ευνοεί την εξέλιξη της ελληνικής αγοράς και συνεπώς και τις εξαγωγές του Mεταξά. Αποκτά πλέον εξέχουσα θέση στη Γερμανία, ως το νούμερο ένα εισαγόμενο προϊόν της χώρας, ενώ αποτελεί ένα από τα τρία δημοφιλέστερα εισαγόμενα προϊόντα στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Σήμερα, το σύνολο των εξαγωγών αποτελεί το 60% της παραγωγής. Από το 1989, βέβαια, το brand δεν ανήκει πλέον στην οικογένεια Μεταξά, ενώ από το 2000 κι έπειτα είναι μέλος της εταιρείας Remy Cointreau.
Σύγχρονο εργοστάσιο, παραδοσιακές τεχνικές
Στο εργοστάσιο η παραγωγή ακολουθεί μια γραμμή πλήρως αυτοματοποιημένη, με μοναδική εξαίρεση την ξεχωριστή μεταχείριση και την τοποθέτηση με το χέρι των φιαλών του πολύτιμου Private Reserve στα ιδιαίτερα κουτιά τους. Η παραγωγή του ποτού ακολουθεί την ίδια συνταγή που χρησιμοποιούσε ο Σπύρος Μεταξάς. Κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει είναι πως το Mεταξά δεν ανήκει σε καμία κατηγορία ποτών. Είναι ο «επαναστάτης των αποσταγμάτων». Κι αυτό δεν είναι καθαρό απόσταγμα, αλλά μείξη αποστάγματος κρασιού και καλού, παλαιωμένου, μοσχάτου κρασιού.

Η παραγωγή του αποστάγματος ξεκινά με λευκές ποικιλίες κρασιού και κυρίως Σαββατιανό και Ροδίτη, οι οποίες, έπειτα από διπλή απόσταξη, οδηγούνται στα κελάρια του Mεταξά για να παλαιώσουν σε μικρά -περιεκτικότητας 300 - 350 λίτρων- καινούργια, δρύινα γαλλικά βαρέλια Limousin, τα οποία λόγω των μεγάλων πόρων τους εξυπηρετούν στην καλύτερη οξυγόνωση των αποσταγμάτων. Κάποια αποστάγματα οδηγούνται σε μεγαλύτερα βαρέλια, όγκου τριάμισι τόνων περίπου και παραμένουν εκεί αρκετά χρόνια προκειμένου να ωριμάσουν ικανοποιητικά.
Παράλληλα, προετοιμάζεται το κρασί που θα αναμειχθεί στο τελικό blend με το απόσταγμα. Αυτό προέρχεται από σταφύλια Μοσχάτου Αλεξανδρείας και Μοσχάτου Σάμου, από τις περιοχές της Σάμου, της Λήμνου και της Πάτρας. Το κρασί παλαιώνει για τουλάχιστον δύο χρόνια και για κάποιο διάστημα σε βαρέλι. Αποκτά ένα καραμελένιο χρώμα, πλούσια αρώματα τυπικά του μοσχάτου, λιβάνι, ξηρούς καρπούς, μπαχαρικά και λευκά άνθη, και μια γλυκιά γεύση, πλούσια και μεστή.
Το τρίτο μείγμα, που αποτελεί το επτασφράγιστο μυστικό της εταιρείας είναι ένα εκχύλισμα από αρωματικά φυτά και μπαχαρικά, με βάση τα ροδοπέταλα. Εχει έναν περίπλοκο αρωματικό χαρακτήρα που, εκτός από την έντονη χροιά του τριαντάφυλλου, μου ξύπνησε μνήμες από πιπέρι, δάφνη, κανέλα και μοσχοκάρυδο.
Τα τρία μείγματα ενώνονται στο τελικό blending, με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρείται όσο το δυνατόν περισσότερο η σταθερή ποιότητα του ποτού. Παράλληλα, γίνεται προσθήκη καραμελοχρώματος για την ρύθμιση της απόχρωσης και νερού για την τελική αραίωση στον επιθυμητό αλκοολικό βαθμό.
Το τελευταίο αυτό μείγμα οδηγείται σε βαρέλια των τριάμισι τόνων για την περαιτέρω ωρίμαση και στην συνέχεια, σταθεροποιείται, φιλτράρεται και εμφιαλώνεται. Τα αστέρια της ετικέτας που βοηθούν να ξεχωρίζουμε τα διάφορα brand του Μεταξά υποδεικνύουν, κατά μέσον όρο, τα έτη παλαίωσης των χρησιμοποιούμενων αποσταγμάτων. Και το τονίζω αυτό διότι δεν θα πρέπει να συγχέουμε τις κατατάξεις παλαιότητας που ισχύουν από τον νόμο για τα αποστάγματα τύπου Κονιάκ, αφού όπως ήδη αναφέραμε το Μεταξά δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Η ώρα της απόλαυσης
Με «ξεναγό» τον Κώστα Ράπτη, master blender του Μεταξά, δοκιμάσαμε σχεδόν όλα τα brand της εταιρείας, ξεκινώντας από το Metaxa5*. Το χρώμα του μελί με σκούρες καραμελένιες αποχρώσεις, έντονα μοσχάτα αρώματα και στόμα μέτριας πυκνότητας με διακριτικό βαρέλι. Κατάλληλο για κοκτέιλ - όπως Alexander, Metaxa and tonic. Ακολούθησε το Metaxa7*, με βαθύ, λαμπερό, καραμελένιο χρώμα, πιο μεστό από το 5* και με πλουσιότερα αρώματα παλαίωσης, εξελιγμένα μοσχάτα, ζωηρή και ισορροπημένη γεύση με την βανίλια και τα μπαχαρικά να μένουν ακόμα και στην επίγευση.
Το Private Reserve, που είναι το καμάρι της εταιρείας και στο οποίο συμμετέχουν ποσότητες πολύ παλιών αποσταγμάτων 50 ετών περίπου, έχει ζωηρό χρώμα, σκούρας καραμέλας γάλακτος και θαυμάσιο αρωματικό μπουκέτο από κακάο, βανίλια, βαρέλι, παλαιωμένο μοσχάτο, πιπέρι και αποξηραμένα φρούτα. Εχει συμπυκνωμένη γεύση, ξεχωριστό τανικό περιεχόμενο, στρογγυλό σώμα και ήπια γλύκα. Το τελείωμά του μεταξένιο, αφήνει πληθωρική, κρεμώδη αίσθηση στον ουρανίσκο. Ο ιδανικότερος τρόπος να το απολαύσει κανείς είναι σκέτο, το πολύ με ένα πάγο, στο ποτήρι του κονιάκ με σχήμα τουλίπας.

Μια ξεχωριστή πρόταση είναι αναμφίβολα το Metaxa12* Dry, το οποίο διαφέρει σημαντικά από τα υπόλοιπα brands μιας και δεν περιέχει καθόλου μοσχάτο κρασί. Είναι λοιπόν ένα γνήσιο απόσταγμα, με ανοιχτό κεχριμπαρένιο χρώμα και χρυσαφιές ανταύγειες, με αρώματα καπνιστά, αφού τα βαρέλια στα οποία παλαιώνει έχουν επεξεργαστεί με περισσότερο κάψιμο. Θυμίζει έτσι αρκετά το ουίσκι, όσον αφορά τουλάχιστον το αρωματικό περιεχόμενο, ενώ στο στόμα είναι ξηρό, πλούσιο, αλλά πιο αιχμηρό από τα υπόλοιπα, με αρώματα επίγευσης όπου ισορροπούν καλά το φρούτο, με το ξύλο, τα μπαχαρικά και το λιβάνι.
Αυτό που δεν δοκίμασα, αφού θα πρέπει να περιμένω όπως και όλοι οι υπόλοιποι, ακόμη ένα χρόνο για να ετοιμαστεί, είναι ένα νέο επετειακό προϊόν, μεγάλης παλαίωσης, για το οποίο δυστυχώς δεν γνωρίζω περισσότερα παρά μόνο πως αναμένεται να κυκλοφορήσει σε περίπου 1 χρόνο από τώρα, με την αφορμή της 120ής επετείου της εταιρείας.
Τα προϊόντα Μεταξά, με μοναδική εξαίρεση το Metaxa12* Dry, περιέχουν μια ποσότητα κρασιού, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα αποστάγματα. Αυτό σημαίνει πως το ποτό ακόμη και μετά την εμφιάλωσή του, υφίσταται έστω και σε μικρό βαθμό, μια σχετική ωρίμαση που με την πάροδο των χρόνων -και τουλάχιστον μια επταετία αργότερα- διαφοροποιεί σε ένα βαθμό το ποτό!
Ξέρατε ότι…
• Ο Φιντέλ Κάστρο ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το Mεταξά την περίοδο που μετακινήθηκε στην Κούβα με σκοπό να ξεκινήσει την επανάσταση. Στο πλοίο που τον μετέφερε γνωρίστηκε με τον Ελληνα καπετάνιο, ο οποίος του πρόσφερε ένα μπουκάλι Mεταξά. Από εκείνη τη στιγμή έγινε φανατικός οπαδός του.• Το Μεταξά είναι το πρώτο ποτό που καταναλώθηκε στο Διάστημα.• Κάθε λεπτό καταναλώνονται περίπου 850 σφηνάκια Μεταξά στον κόσμο.• Το νοσοκομείο Μεταξά στον Πειραιά κατασκευάστηκε από δωρεά του Αγγελου Μεταξά το 1963.• Ενας από τους μεγάλους χορηγούς στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 1982 ήταν το Μεταξά.• Εξάγεται σε παραπάνω από 60 χώρες.• Κανένα άλλο ποτό δεν έχει την ίδια διαδικασία παραγωγής.• Αποστάγματα άνω των 30 ετών χρησιμοποιούνται για την διαδικασία παραγωγής διαφορετικών ειδών Mεταξά.• Το Μεταξά είναι πιο παλιό από τους μοντέρνους Ολυμπιακούς Αγώνες.• Το έμβλημά του, ο Σαλαμινομάχος, είναι εμπνευσμένο από αρχαίο νόμισμα που βρέθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών για τη θεμελίωση του πρώτου εργοστασίου του Μεταξά το 1888.• Από τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του προϊόντος, ο Σπύρος Μεταξάς έγινε ο επίσημος προμηθευτής της βασιλικής αυλής του Γεωργίου Α΄.• Σύμφωνα με το Global Drinks Report, το Μεταξά είναι ένα από τα πενήντα ποτά με την μεγαλύτερη ανάπτυξη.

Mπύρα

2008-04-07T21:00:00.002+03:00

Τις προάλλες καθόμασταν με μια παρέα σε ένα τραπέζι και κάποιος ισχυρίστηκε ότι η μπυρα περιέχει γυναικείες ορμόνες. Αρχικά γελάσαμε αλλά σαν επιστήμονες που είμαστε είπαμε να το ερευνήσουμε το θέμα. Ήπιαμε ο καθένας από 10 μπυρες (καθαρά για επιστημονικούς λόγους).

Μετά το τέλος του πειράματος καταλήξαμε στα παρακάτω συμπεράσματα:

1. είχαμε παχύνει

2. μιλούσαμε ακατάπαυστα χωρίς να λέμε τίποτα

3. αντιμετωπίσαμε προβλήματα στην οδήγηση και στο παρκάρισμα

4. ήταν αδύνατο να κάνουμε λογικές σκέψεις

5. μας ήταν αδύνατο να παραδεχτούμε ότι είχαμε άδικο, παρότι ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαμε δίκιο

6. κάθε ένας μας θεωρούσε ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος

7. είχαμε πονοκέφαλο και δεν είχαμε διάθεση για σεξ

8.και η αποκορύφωση: έπρεπε να πάμε κάθε 10 λεπτά στην τουαλέτα και μάλιστα όλοι μαζί.

Περαιτέρω ανάλυση μάλλον είναι περιττή:

Η ΜΠΥΡΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ .......οτι'να'ναι

K.PS.M

2008-02-18T21:39:00.001+02:00

Ναι, ο όρος που διαβάζετε ειναι το ΚΨΜ... αφού από τις 4 Φεβρουαρίου αναλαμβάνω χρέη καφεδοποιού στα ελληνικά στρατά...οτιναναι δηλαδή. Και μάλιστα στην ταξιαρχία του 88 ΣΔΙ της Λημνου (είναι η διεύθυνση αν γουστάρετε και ευαισθητοποιηθείτε κ στείλετε κανα πούρο η κανα μπινελίκι τύπου παστίτσιο, σπανακόπιτα κλπ....). Τελοσπάντων, σε λίγο καιρό θα έχω και φωτο από τα καμένα μέρη της ταξιαρχίας... θα δουμε...

Αχ και όταν φύγω...

2008-01-28T18:53:00.002+02:00

Μπαίνοντας στον Best και ακούγωντας λιγάκι απο την Μαρία Πετρίδη κατάλαβα ότι έχω νοσταλγήσει μερικά από τα πιο απλά πράγματα στην όμορφη Αθήνα του χειμώνα. Κίνηση Δευτεριάτικη, κρύο ανεκτό (ναι κ όμως εδώ έχει πάρα πολύ παραπάνω, ποτέ δε πίστευα ότι θα το πω!!) βόλτα με το αμάξι, κανένα μπινελίκι με τους αθάνατους ταξιτζήδες και τίποτε άλλο... Μια άσκοπη βόλτα μπροστά από το Χίλτον, στο Σύνταγμα και μετά από την Σόλωνος και πιάνοντας την Σταδίου κ μετά την Φιλελλήνων και βέβαια λίγο από Φάληρο (Όλοι ξέρετε γιατι...!)... Πολλά λέω... Άμα είσαι καταστρεπτικός τύπος, αυτά παθαίνεις. Aποκέντρωση από την άλλη, μακριά, καθαρά, απλά και λιτά. Στα χωριά μας όλοι... Μήπως όμως ο τόπος στον οποίο μεγαλώνεις, γνωρίζεις τους φίλους σου, το κορίτσι σου, ο τόπος στον οποίο έχεις δουλέψει, έχεις σπουδάσει κ έχεις περάσει τα φοιτητικά σου χρόνια σε κρατά παρά τις ασχήμιες της καθημερινότητας κ τις αναποδιές? Δεν την αντέχουμε μα συνάμα την αποζητούμε. Η Αθήνα θα είναι πάντα η γενέτειρά μας, το μέρος μας τελεία και παύλα... Ένα κομμάτι θα 'θελα να ακούω: Making a Living-La Suite 4, Polo VW και βολτίτσα στην Βασιλίσσης Σοφίας προς Σύνταγμα............

Freedom's Fury

2008-01-20T16:02:00.000+02:00

Η εποχή

Στις 23 Οκτωβρίου του 1956 μια μικρή φοιτητική διαδήλωση στη Βουδαπέστη εξελίχθηκε μέσα σε μερικές ώρες σε μαζική λαϊκή εξέγερση κατά του καθεστώτος. Για λίγες μέρες οι Ούγγροι πίστεψαν πως θα μπορούσαν να αποτινάξουν από πάνω τους τον Σοβιετικό ζυγό και να κατακτήσουν την αυτοδιάθεση και την ελευθερία τους. Μια εβδομάδα αργότερα, την 1η Νοεμβρίου, σοβιετικός στρατός και τανκς μπήκαν στη χώρα και κατέπνιξαν την επανάσταση στο αίμα. Οι νεκροί υπολογίζονται σε 2.500 ενώ οι τραυματίες ξεπέρασαν τους 13.000.
Την ώρα που άρχιζε η σοβιετική επίθεση στη Βουδαπέστη, η εθνική ομάδα πόλο της Ουγγαρίας βρισκόταν σε ένα προπονητικό κέντρο στα περίχωρα της πόλης και έκανε την προετοιμασία της για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Μελβούρνης, όπου και θα υπερασπιζόταν τον τίτλο που είχε κερδίσει τέσσερα χρόνια πριν στο Ελσίνκι. Με τους αγώνες να απέχουν χρονικά μόνο δυο μήνες, οι Μαγιάροι πολίστες μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στη γειτονική Τσεχοσλοβακία, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις προπονήσεις τους μακριά από τα πεδία της μάχης.
Μόνο όταν η αποστολή έφτασε στην Αυστραλία, μπόρεσαν οι Ούγγροι να πληροφορηθούν την πραγματική έκταση των γεγονότων που είχαν συμβεί στη χώρα τους, με φυσικό επακόλουθο την ανησυχία όλων για τις οικογένειές τους, τους φίλους και τους γνωστούς τους. Οι αθλητές είδαν τη συμμετοχή τους στους αγώνες σαν μια πράξη ευθύνης απέναντι στους συμπατριώτες τους, αποκτώντας έτσι διπλό κίνητρο για τη νίκη. Εκτός από την αθλητική διάκριση, ήθελαν να παλέψουν και για την τιμή της χώρας τους. «Αισθανθήκαμε πως δεν παίζαμε μόνο για τους εαυτούς μας, αλλά για όλους τους Ούγγρους», δήλωσε ο Έρβιν Ζάντορ Μαγιάρος πολίστας μετά το ματς.
Την ίδια στιγμή η διεθνής κοινότητα είχε πλέον πληροφορηθεί με λεπτομέρειες τη σοβιετική αγριότητα στην καταστολή της εξέγερσης και σε όλα τα στάδια της Αυστραλίας οι θεατές αποθέωναν τους Ούγγρους αθλητές σε όποιο άθλημα και αν αγωνίζονταν.

Το παιχνίδι

Το πρωΐ της 6ης Δεκεμβρίου, λίγες ώρες πριν την έναρξη της συνάντησης, οι Ούγγροι πολίστες συγκεντρώθηκαν στον ξενώνα που διέμεναν και συμφώνησαν πως πήγαιναν σε πόλεμο. Αποφάσισαν να προκαλέσουν τους αντιπάλους τους χρησιμοποιώντας τα ρώσικα που υποχρεωτικά μάθαιναν στο σχολείο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ζάντορ, «θέλαμε να τους εκνευρίσουμε ώστε να τους κάνουμε να χάσουν την αυτοσυγκέντρωσή τους».
Από την αρχή το παιχνίδι ξέφυγε από κάθε έλεγχο με σκληρά χτυπήματα μέσα και έξω από το νερό. Οι κλωτσιές και οι γροθιές έπεφταν ασταμάτητα εκατέρωθεν. Κάποια στιγμή ο αρχηγός της Ουγγρικής ομάδας, Ντέζο Γιαρμάτι, κατάφερε ένα σχεδόν δολοφονικό χτύπημα στο πρόσωπο ενός αντιπάλου, σηκώνοντας αμέσως μετά τη σφιγμένη γροθιά του προς το πλήθος που τον αποθέωσε. Ενώ η κατάσταση μέσα στην πισίνα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ο Ζάντορ είχε ήδη καταφέρει να σκοράρει δυο φορές, προκαλώντας πραγματικό ντελίριο στις κερκίδες που φώναζε ρυθμικά: «Hajra Magyarok!» (πάμε Ούγγροι!).
Μπαίνοντας στα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού και ενώ το σκορ ήταν ήδη 4-0 υπέρ της Ουγγρικής ομάδας, ο Ζάντορ μάρκαρε τον Βαλεντίν Προκόποφ, στον οποίο είχε ήδη απευθύνει δεκάδες βρισιές και προσβολές από τον Χρουστσόφ μέχρι την οικογένειά του. Ο Σοβιετικός γύρισε και του έριξε ένα ντιρέκτ βγαλμένο μέσα από ρινγκ, σκίζοντάς του το πρόσωπο κάτω από το δεξί μάτι. Ο Ζάντορ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πισίνα για να του προσφερθούν άμεσα οι πρώτες βοήθειες. Η θέα της αιμορραγίας στο πρόσωπο του Ούγγρου αθλητή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και οδήγησε το εξοργισμένο πλήθος στα άκρα.
Δεκάδες θεατές ανάμεσά τους και πολλοί αυτοεξόριστοι Ούγγροι έφυγαν από τις θέσεις τους και περικύκλωσαν την πισίνα απειλώντας τους Σοβιετικούς με λιντσάρισμα. Για να αποφύγει τα χειρότερα η αυστραλιανή αστυνομία και ενώ απέμενε μόνο ένα λεπτό για τη λήξη της συνάντησης, επενέβη με ισχυρές δυνάμεις, αναγκάζοντας τον κόσμο να εκκενώσει τις κερκίδες και υποχρεώνοντας τους διαιτητές να διακόψουν το ματς.
Την επόμενη μέρα το ματωμένο πρόσωπο του Ζάντορ έκανε το γύρο του κόσμου στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ενώ τα εκτεταμένα ρεπορτάζ των απεσταλμένων δημοσιογράφων στην Αυστραλία μετέφεραν με κάθε λεπτομέρεια τα επεισόδια που είχαν εκτυλιχθεί στην πισίνα της Μελβούρνης. Η ουγγρική ομάδα ανακυρήχτηκε νικήτρια, αφού βρισκόταν συνεχώς μπροστά στο σκορ και στον τελικό κέρδισε 2-1 τους Γιουγκοσλάβους κατακτώντας την πρώτη θέση στο τουρνουά και φυσικά το χρυσό μετάλλιο μέσα σε πρωτόγνωρη αποθέωση στην τελετή της απονομής από χιλιάδες παραληρούντες υποστηρικτές της. Αμέσως μετά τη λήξη των αγώνων, τα περισσότερα από τα 100 συνολικά μέλη της Ουγγρικής Ολυμπιακής αποστολής δεν επέστρεψαν στην πατρίδα τους και ζήτησαν πολιτικό άσυλο σε χώρες της Δύσης.

Freedom's Fury

Το 2006, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την Ουγγρική επανάσταση, γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «Freedoms Fury» (Λύσσα για ελευθερία), το οποίο παρουσιάζει την ιστορία αυτού του παιχνιδιού. Την παραγωγή έκανε ο Κουεντίν Ταραντίνο, ο οποίος χαρακτήρισε το συγκεκριμένο ματς ως «την καλύτερη ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ». Αφηγητής είναι ο Μαρκ Σπιτς, ο μεγάλος Αμερικανός Ολυμπιονίκης της κολύμβησης με τα 7 χρυσά μετάλλια στο Μόναχο, ο οποίος όταν ήταν έφηβος, είχε ως προπονητή τον Έρβιν Ζάντορ.
Μια ακόμα ταινία έχει γυριστεί με το ίδιο θέμα. Πρόκειται για την «Children of glory» (Τα παιδιά της δόξας), ουγγρικής παραγωγής και σκηνοθεσίας της Krisztina Goda. Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους στις 23 Οκτωβρίου του 2006, την ημέρα δηλαδή που συμπληρώνονταν 50 χρόνια από την έκρηξη της επανάστασης. Στο φιλμ παρουσιάζονται τα γεγονότα του 1956 μέσα από τη ζωή ενός πολίστα της Εθνικής Ουγγαρίας και μιας φοιτήτριας.

Το trailer της ταινιας:

http://www.youtube.com/watch?v=ag19hj2HhLU

Οι συγκρούσεις στα χρόνια της ευημερίας

2008-01-20T15:44:00.001+02:00

Σας παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο απο την

Καθημερινή της Κυριακής 20 Ιανουαρίου:

Το 1999, στο βιβλίο του «Το Λέξους και η Ελιά», ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τόμας Φρίντμαν διατύπωσε τη «Θεωρία των Χρυσών Αψίδων για την Αποτροπή Συγκρούσεων». Παρατήρησε ότι ποτέ δύο χώρες που έχουν στο έδαφός τους McDonlalds (εξ ου και οι χρυσές αψίδες, που είναι το λογότυπο της εταιρείας) δεν έκαναν πόλεμο. Στην ουσία πρόκειται μια μετεξέλιξη της θεωρίας για την αιώνια ειρήνη του Ιμανουέλ Καντ, ο οποίος το 1795 έγραψε ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων ποτέ δεν θα ψηφίσει υπέρ του πολέμου, εκτός αν πρόκειται για αυτοάμυνα. Ετσι, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος συμπέρανε ότι οι δημοκρατίες δεν πρόκειται ποτέ να κάνουν πόλεμο.
Μετά την έκδοση του «Λέξους και η Ελιά» πολλοί αποδύθηκαν στη διάψευση της θεωρίας του Φρίντμαν. Αναφέρουν ως παράδειγμα τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, την εισβολή των ΗΠΑ στον Παναμά και τη σύγκρουση του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Ετσι, ο Τόμας Φρίντμαν στο επόμενο πόνημά του («Ο κόσμος είναι επίπεδος») τροποποίησε το λογότυπο. Το έκανε «Θεωρία Dell για την αποτροπή συγκρούσεων». Οπου υπάρχουν θυγατρικές της μεγάλης αλυσίδας πώλησης ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν γίνεται πόλεμος.
Στην πραγματικότητα η δημοσιογραφία -όσο καλά και αν γίνεται, και ο Τόμας Φριντμαν κάνει σοβαρή δουλειά- δεν είναι ακριβής επιστήμη. Αν θέλετε, ακόμη και οι κοινωνικές επιστήμες δεν παρέχουν την ακρίβεια των φυσικών επιστημών. Οι κοινωνικές διεργασίες είναι χαοτικές και δεν εμπίπτουν στη θετικιστική αισιοδοξία του ενός αιτίου και ενός αιτιατού. Το λογικό είναι πάντως ότι όπου οι άνθρωποι εμπορεύονται δεν κάνουν πόλεμο. Οταν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη οι άνθρωποι αισιοδοξούν: προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια τους, αντί να τη μεγεθύνουν. Από ένα επίπεδο ευημερίας και μετά οι κοινωνίες και τα άτομα έχουν πολλά να κερδίσουν ζώντας και πολλά να χάσουν πολεμώντας. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες της αγοράς δεν αλλάζουν τη φύση των ανθρώπων, απλώς κάνουν τα στοιχήματα μεγαλύτερα. Ακόμη και το ισοζύγιο ισχύος εντός των δημοκρατικών πολιτειών ενθαρρύνει την ειρηνική διευθέτηση όποιων διαφορών: οι επιχειρηματίες και τα λόμπι τους θέλουν να αποτρέπουν τους πολέμους εκεί όπου επενδύουν. Σύνθημά τους είναι «κάντε μπίζνες, όχι πόλεμο». Από την άποψη αυτή, όταν μια δημοκρατική κοινωνία έχει την οικονομική ευρωστία να συντηρήσει McDonalds ή Dell, δύσκολα μπαίνει σε πολέμους.
«Και οι δυτικές κοινωνίες που κάνουν πολέμους, όπως κακή ώρα οι ΗΠΑ», μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος, «πώς εμπίπτουν στο μοντέλο της ευημερίας που αποτρέπει τον πόλεμο;». Η αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος δεν αγγίζει συνολικά την αμερικανική κοινωνία, παρά μόνο διά της φορολογίας. Δεν πάνε όλοι οι Αμερικανοί στο μέτωπο παρά μόνο τα χαμηλότερα στρώματα που έχουν και τα λιγότερα να χάσουν. Οταν διά της καθολικής επιστράτευσης ο πόλεμος απειλεί τη ζωή και την ευημερία ευρύτερων στρωμάτων πληθυσμού, αναπτύσσεται ισχυρό ειρηνιστικό κίνημα. Ετσι έγινε και με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Μέχρι το 1967, όσο δηλαδή ήταν υπόθεση των φτωχών μισθοφόρων, η υποστήριξη της κοινής γνώμης στον πόλεμο ήταν υψηλή. Οταν άρχισε να αυξάνεται το μέγεθος των στρατευμάτων και ξεκίνησε η επιστράτευση από τα μεσαία στρώματα, ξεκίνησε και η αντίδραση. Και όπως έλεγε το εμβληματικό αντιπολεμικό τραγούδι των «Country Joe and the Fish»: «ένα, δύο, τρία, γιατί πολεμάμε; Μη με ρωτάς, δεν δίνω φράγκο»...

Λήμνος

2008-01-19T20:15:00.001+02:00

Μετάθεση στη Λήμνο. Όλα τέλεια και μακρινά. Αλλά μιλάμε για τη βδομάδα προσαρμογής. Έτσι είναι. Τι να κάνουμε? Καφέ στη Νεφέλη, διαδίκτυο στο Net point, φαγητό στη Γεύση και ψάρι στο Λιμάνι... Οι μέρες περνάνε...

Granma

2008-01-13T13:10:00.001+02:00

Το γνωρίζω πάρα πολύ καλά οτι όλοι θέλετε να μάθετε για το τι ακριβώς συμβαίνει στη Κούβα καθώς κ όλα τα λατινοαμερικάνικα νέα... Η λύση δόθηκε... Με την κρατική εφημερίδα της Κούβας και του αγοριού Φιντέλ (μόνο σε αγγλική έκδοση, αλλά κάνω προσπάθειες και σκληρές διαπραγματεύσεις με τον ίδιο για το πόσο ανθοφόρο θα είναι για τη χώρα του να βγει και σε ελληνική μετάφραση):

http://www.granma.cu/ingles/index.html

KostisKaka

2008-01-10T18:29:00.001+02:00

Μα ειναι δυνατόν να μην προωθήσω την προσωπική ιστοσελίδα του αγαπημένου από όλη την κοινωνία και διαγαλαξιακή κοινότητα Κωστή Παλικάρη ο οποίος είναι κ παλικάρι?Όχι πολύ καλά καταλάβατε ότι αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί ούτε μια στις 2... Ο Κωστής είναι πριονιστής σε όλα τα θέματα καθώς και καταπληκτικός τερματιστικιστής αφού δεν υπάρχει κάποιος να το αμφισβητήσει...έτσι? Σας την έφερα με τα λογάκια που είχα να πω κ να αναγγείλω:

http://kostiskaka.blogspot.com/

Colin 4 Ever

2007-12-30T19:25:00.000+02:00

O Colin McRae, o ίσως σπουδαιότερος οδηγός στην ιστορία του πραγματικού μηχανοκίνητου αθλητισμού έχασε τη ζωή του, όταν το προσωπικό του ελικόπτερο συνετρίβη κοντά στην πόλη Lanark της πατρίδας του της Σκωτίας...

Μαζί του έχασαν την ζωή τους και ο 5χρονος γιος του Johnny, o 6χρονος φιλός του μικρού Ben Porcelli και ο οικογενειακός φίλος του McRae, Graeme Duncan.

Χωρίς πολλά λόγια, θα θυμόμαστε τις δεκάδες νίκες του στο Rally Acropolis είτε με το Subaru Impreza WRC είτε με το Ford Focus WRC, και θα αναπολήσουμε τις ώρες που περάσαμε μπροστά στο PC, προσποιούμενοι ότι είμασταν ο Colin McRae...Απλα ηταν ο καλυτερος...Ο πιο γρηγορος,ο πιο άτακτος, ο πιό μη συμβατικός οδηγός που υπήρξε κ θα υπάρξει...

Kαλή Χρονιά

2007-12-30T18:34:00.001+02:00

Υλικά

- 3 σταγόνες ανγκοστούρα
- 1 κυβος ζάχαρη
- 21 ml μπράντυ
- Σαμπάνια

Εκτέλεση

Ρίξτε τρείς σταγόνες ανγκοστούρα πάνω στον κύβο με τη ζάχαρη κ βαλτε τον κύβο στη βάση ενός ποτηριού σαμπάνιας. Ρίξτε το μπράντυ κ απογεμίστε με σαμπανια. Γαρνίρετε με μια χαλαρή σπειρα απο φλύδα πορτοκαλιού.

Πρόγραμμα WRC 2008

2007-12-28T22:18:00.001+02:00

Αυτό είναι το πρόγραμμα για το παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλλυ του 2008. Μετα λύπης το 2010 το ράλλυ Ακρόπολις δε θα συμπεριλαμβάνεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα (μαλάκες). Πολλές αλλαγές έχουμε όπως το ράλλυ Ιορδανίας...??? (Τα χουμε χάσει τελειως)..............

Το πρόγραμμα του 2008

1. Ράλι Μόντε Κάρλο (24-27 Ιανουαρίου)
2. Ράλι Σουηδίας (8-10 Φεβρουαρίου)
3. Ράλι Μεξικού (29 Φεβρουαρίου-2 Μαρτίου)
4. Ράλι Αργεντινής (28-30 Μαρτίου)
5. Ράλι Ιορδανίας (24-27 Απριλίου)
6. Ράλι Σαρδηνίας (16-18 Μαϊου)
7. Ράλι Ακρόπολις (29 Μαϊου-1 Ιουνίου)
8. Ράλι Τουρκίας (13-15 Ιουνίου)
9. Ράλι Φινλανδίας (31 Ιουλίου-3 Αυγούστου)
10. Ράλι Γερμανίας (15-17 Αυγούστου)
11. Ράλι Ν. Ζηλανδίας (28-31 Αυγούστου)
12. Ράλι Καταλωνίας (2-5 Οκτωβρίου)
13. Ράλι Κορσικής (10-12 Οκτωβρίου)
14. Ράλι Ιαπωνίας (24-26 Οκτωβρίου)
15. Ράλι Μ. Βρετανίας (28-30 Νοεμβρίου)

Δομινικανή Δημοκρατία

2007-12-17T16:03:00.002+02:00

Μπορεί τα πιο γνωστά πούρα του κόσμου να είναι αυτά που παράγονται στην Κούβα, αλλά πούρα δεν παράγονται μόνο εκεί. Χώρες όπως η Δομινικανική Δημοκρατία, η Νικαράγουα, τα Κανάρια Νησιά παράγουν εκατομμύρια πούρα το χρόνο και έχουν αποκτήσει τους δικούς τους λάτρεις.

Όταν ο Φιντέλ Κάστρο πήρε την εξουσία, τον Ιανουάριο του 1959, οι περισσότεροι ιδιοκτήτες εργοστασίων πούρων εγκατέλειψαν την Κούβα. Οι φάμπρικές τους; Έιχαν εθνικοποιηθεί. Ο Κάστρο ήθελε την ενοποίηση όλων των τύπων. Ο Τσε Γκεβάρα αντετέθη. Πολλές ιστορικές μάρκες δεν άντεξαν και έκλεισαν.

Οι παλαιοί ιδιοκτήτες θεώρησαν την επωνυμία των πούρων τους ιδιοκτησία τους, οπότε δεν δίστασαν να συνεχίσουν την παραγωγή τους με την ίδια επωνυμία στα γειτονικά κράτη όπως τη Δομινικανική Δημοκρατία (η όπως είναι ευρύτερα γνωστή, Άγιος Δομινικός). Μερικοί μάλιστα έκαναν και εισαγωγή χώματος από την Κούβα, που θεωρείται η αιτία που τα κουβανικά πούρα ξεχωρίζουν, ώστε σε συνδυασμό με την τεχνογνωσία τους, η ποιότητα των πούρων να φτάσει αυτών των Κουβανέζικων. Πιστεύουμε ότι τα κατάφεραν. Έτσι αποφασίσαμε να σας παρουσιάσουμε τα καλύτερα πούρα από τον Άγιο Δομίνικο μιας και βρίσκονται στις πιο υψηλές θέσεις των διεθνών οδηγών αλλά και της δικιά μας κρίσης.

Θα υποκρινόμασταν αν ισχυριζόμασταν ότι δοκιμάσαμε το σύνολο των πούρων που παράγονται στη Δομινικανή Δημοκρατία. Έτσι οι επιλογές μας αποτελούν μία σύνθεση προσωπικών μας απόψεων αλλά και κρίσεων των δοκιμαστών του εγκυρότερου περιοδικού πούρων, του Cigar Aficionado.

Fuente Fuente OpusX Double Corona

Κατασκευαστής: Tabacalera A. Fuente y Cia
Τοποθεσία εργοστασίου: Δομινικανή Δημοκρατία
Wrapper: Δομινικανή Δημοκρατία
Binder: Δομινικανή Δημοκρατία
Filler: Δομινικανή Δημοκρατία
Βαθμολογία Cigar Aficionado: 95/100 (Το υψηλότερο του 2006)

Κανένα άλλο πούρο μέχρι τώρα δεν είχε τέτοια επίδραση στη βιομηχανία premium πούρων όπως το συγκεκριμένο. Από την εμφάνισή του το 1995, το Fuente Fuente OpusX έχει πιστούς οπαδούς, κάτι που το καθιστά δυσεύρετο στην αγορά. Η μάρκα έχει υπάρξει το αντικείμενο για περισσότερους από ένα δικαστικούς αγώνες και στόχος απομιμήσεων. Επίσης γέννησε μια διένεξη ως το πρώτο πούρο που πωλείται με wrapper (περιτύλιγμα) από «κουβανέζικο» φύλλο καπνού που καλλιεργήθηκε στη Δομινικανή Δημοκρατία – κάτι που θεωρείται από πολλούς ακατόρθωτο. Το μέγεθος double Corona είναι ένα αριστούργημα, κλασσικό στο είδος του, χειροτεχνείται από μία μικρή ομάδα εργατών που φτιάχνουν μόνο 75 περίπου πούρα την ημέρα. Το συγκεκριμένο πούρο είναι ο Κολοφώντας του μεστού αρώματος, με σύνθετες γεύσεις που κυμαίνονται από το δέρμα στον κρεμώδη καφέ και τη γη.

Aurora Preferidos Connecticut No.1

Κατασκευαστής: La Aurora S.A.
Wrapper: Φύλλο Κονέκτικατ - ΗΠΑ
Binder: Δομινικανή Δημοκρατία
Filler: Δομινικανή Δημοκρατία
Βαθμολογία Cigar Aficionado: 92/100

H La Aurora παρασκευάζει πούρα πάνω από έναν αιώνα και σήμερα τα προϊόντα της μοιάζουν να είναι καλύτερα από ποτέ. Αυτό το πούρο τυλίγεται με φύλλο Κονέκτικατ, ένα φύλλο που εκτιμάται ιδιαίτερα για την εμφάνισή του. Το φύλλο αυτό ωρίμασε για επτά χρόνια, καθώς είχε αγοραστεί σε αναμονή υψηλότερων τιμών και είχε ξεχαστεί σε αποθήκη.Το συγκεκριμένο φύλλο Κονέκτικατ έχει προσδώσει στο συγκεκριμένο καπνό μία πιο σκούρα απόχρωση και πιο ενδιαφέρουσα γεύση.

La Flor Dominicana Double Ligero Chisel

Κατασκευαστής: La Flor Domicana
Wrapper: Εκουαδόρ
Binder: Δομινικανή Δημοκρατία
Filler: Δομινικανή Δημοκρατία
Βαθμολογία Cigar Aficionado: 92/100

To πούρο του Litto Gomez είναι φορτωμένο με μία μεστή γεύση, που εντείνεται με ΄νότες μαύρου πιπεριού και ενδυναμώνεται από το filler και το binder που καλλιεργεί ο Gomez και που τελειοποιείται με ένα πλούσιο σκούρο φύλλο Σουμάτρας, καλλιεργούμενο στο Εκουαδόρ από την οικογένεια Oliva. Είναι ένα πούρο που δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε λόγω της τολμηρής γεύσης και του ξεχωριστού επιστομίου που θυμίζει στόμιο ξύλινου πνευστού.

Ashton Heritage Puro Sol Corona Gorba

Κατασκευαστής: Fuente
Wrapper: Καμερούν
Binder: Δομινικανή Δημοκρατία
Filler: Δομινικανή Δημοκρατία
Βαθμολογία Cigar Aficionado: 90/100

Η μάρκα Ashton έχει δημιουργήσει οπαδούς που απαρτίζονται από όλους τους τύπους των καπνιστών πούρων, αφού είναι μία μάρκα που παρέχει διαφορετικές εκδοχές για κάθε ουρανίσκο. Για το λάτρη του πούρου που θέλει ένα μετριοπαθή καπνό με ένα επιπλέον άγγιγμα πολυπλοκότητας και εξευγενισμού, που δεν το βρίσκει σ’ ένα maduro, υπάρχει η νεότερη εκδοχή του Ashton, το heritage Puro Sol. Αυτό το ισορροπημένο χαρμάνι δημιουργήθηκε από τον Carlos Fuente Sr, τον πατριάρχη της οικογένειας Fuente, και προσφέρει ένα πλούσιο και εξευγενισμένο καπνό.

Arturo Fuente Best Seller

Κατασκευαστής: Fuente
Wrapper: Καμερούν
Binder: Δομινικανή Δημοκρατία
Filler: Δομινικανή Δημοκρατία
Βαθμολογία Cigar Aficionado: 91/100

Από το 1983 που πρωτοεμφανίστηκε, η σειρά Arturo Fuente Hemingway έχει μαγέψει τους καπνιστές πούρων. Από τότε αρκετά πούρα με το ίδιο σχήμα – όχι όμως με το όνομα Χέμινγουέι – βρίσκονται στην αγορά και τα περισσότερα από αυτά είναι εξαιρετικά. Το αγαπημένο μας είναι το Best Seller, ένα Χεμινγουέι στο πνεύμα, αν και όχι στο όνομα, το οποίο έχει φανταστικές καμπύλες, με το ένα άκρο σε σχήμα ρώγας που ανάβει σαν ένας χοντρός γλόμπος. Ακόμα και αν δεν ήταν τόσο εντυπωσιακό εμφανισιακά, το Best Seller θα συνέχιζε να είναι ένα από τα καλύτερα πούρα στον κόσμο. Φτιάχνεται από καλά παλαιωμένους καπνούς που εκφράζονται με μία γλυκιά γεύση ξύλου και δόση μελιού.

Συμβουλές για τα πούρα

2007-12-17T15:58:00.000+02:00

1. Αν το πούρο καίγεται ανομοιόμορφα, τότε το σημείο που είναι λιγότερο καμένο γυρίστε το προς τα κάτω.
2. Όταν τελειώσει το πούρο σας μην το σβήνετε - έτσι το στραγγαλίζετε. Αφήστε το στο σταχτοδοχείο να σβήσει μόνο του.
3. Όσον αφορά το δαχτυλίδι: Χρειάζεται για να κρατάει σφιχτό το πούρο. Άλλωστε το σημείο που είναι τοποθετημένο το δαχτυλίδι είναι συνήθως το σημείο που πιάνουμε το πούρο. Αν το αφαιρέσουμε, η τριβή του πούρου με το χέρι μας, είναι πιθανό να προκαλέσει σκίσιμο στο wrapper.
4. Τραβήξτε περίπου μία ρουφηξιά το λεπτό. Συχνά τραβήγματα προκαλούν υπερθέρμανση στο πούρο, ενώ πιο αραιά κάνουν τη φωτιά του πούρου να σιγοσβήνει.
5. Η διάθεση πάει αντιστρόφως ανάλογα με το πούρο. Αν είστε κακόκεφος (βαριά διάθεση), τότε καπνίστε ένα ελαφρύ πούρο. Αν είστε στα πάνω σας, κάντε ένα βαρύ πούρο να το ευχαριστηθείτε.
6. Τα πούρα είναι για κατανάλωση και όχι για αποταμίευση - μην τα λυπάστε. Χαρείτε τώρα το πούρο σας!

Πούρα : 10 top επιλογές για aficionados

2007-12-17T15:51:00.000+02:00

Montecristo Edmundo

Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια μέχρι το Montecristo Edmundo να αποκτήσει τη φήμη που του άξιζε ως ένα από τα κορυφαία κουβανέζικα πούρα. Η εύρωστη σύνθεσή του με το πλούσιο μεξικο-κουβανέζικο άρωμα, τυλίγεται μαζί με την άριστη γλυκόπικρη γεύση του αυθεντικού Montecristo. Το Edmundo καίγεται ήπια και αργά αφήνοντας στο τέλος μία ενδιαφέρουσα επίγευση.

Ταιριάζει με: Glenfiddich Gran Reserva, 21 ετών. Αυτό το καθαρό, single malt ουίσκι προσθέτει με τη φίνα, ευγενή γεύση του στην κουβανέζικη τελειότητα του καπνού.

Partagas Piramides Le 2000

Το καφετί διαμάντι της κατηγορίας robusto, καίγεται ονειρικά. Δεν είναι κατάλληλο για τον ουρανίσκο κάποιου αρχάριου, αφού μόνο ένας έμπειρος καπνιστής μπορεί να απολαύσει την κανέλα, τον κέδρο, το πιπέρι και όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν αυτό το «δολοφονικό» μαύρο πούρο. Η περιορισμένη του έκδοση το κάνει δυσεύρετο, αλλά μην το προσπεράσετε αν βρεθεί στο δρόμο σας.

Ταιριάζει με: Talisker 10. Όπως το Partagas, έτσι και αυτό το ιδιαίτερο Scotch δεν απευθύνεται σε άπειρους ουρανίσκους. Απολαύστε τα αργά και ο ιδανικός συνδυασμός τους θα σας συνοδεύει όλη τη βραδιά.

Padron 1964 Anniversary Imperiale

Το καμάρι της Νικαράγουα, το Padron 1964 Anniversary Imperiale αποτελεί ένα σύνθετο υπόδειγμα γεύσης: πιπέρι, εσπρέσο, μερικές πινελιές κακάο και μια ιδέα κέδρου. Το εξαιρετικό δέσιμό του και η άψογη καύση του θα σας επιτρέψουν να εκτιμήσετε πλήρως αυτό το σύμπλεγμα γεύσεων και απολαύσεων.

Ταιριάζει με: Laphroaig Cask Strength, το οποίο χαρακτηρίστηκε από το Whiskey Magazine scotch της χρονιάς 2005. Το πικάντικο Padron υποδέχεται τη γλυκιά, καπνιστή γεύση της βανίλιας αυτού του scotch.

La Aurora 100 Años Belicoso

Το La Aurora, ο πρόγονος στην ουσία ολόκληρης της δομινικανής παραγωγής πούρου, γιόρτασε τα 100 χρόνια της επιχείρησης με μία περιορισμένη έκδοση που πραγματικά συντάραξε τον κόσμο του πούρου, κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές από τα περιοδικά Cigar Aficionado και Cigar Insider. Αυτό το πλούσιο μείγμα μπαχαρικών, δέρματος, ξύλου, και όχι μόνο, διπλωμένο σε φύλλα Dominican Corojo, αξίζει μια μικρή περιουσία, όχι μόνο λόγω της άριστης ποιότητάς του, αλλά και επειδή είναι ένα από τα πιο δυσεύρετα πούρα στον κόσμο.

Ταιριάζει με: Oban Single Malt Scotch Whiskey, 14 ετών. Αυτό το πολύ φίνο scotch των highlands, με το λαμπερό, χρυσαφένιο χρώμα, ταιριάζει άψογα με τη φυσική γεύση των φύλλων του Aurora.

Cohiba Siglo VI

Η έκτη και τελευταία προσθήκη της σειράς Cohiba La Linea 1492, για τον εορτασμό της άφιξης του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική, πήρε το ψευδώνυμο «κανόνι». Το Singlo VI, της κατηγορίας toro, διαθέτει έναν από τους πιο φίνους καπνούς στην κουβανέζικη αγορά. Ο βαρύς καπνός του εμπλουτισμένος με ένα μείγμα υπέροχων γεύσεων, εξηγεί τον τεράστιο αριθμό πιστών οπαδών του.

Ταιριάζει με: Ardberg 17. Η Ardberg είναι μία παλιά ποτοποιία. Το καθαρό χρώμα του και η κάπως ελαφριά καπνώδη γεύση του ταιριάζει όμορφα με το συμπυκνωμένο αυτό πούρο.

Bolivar Royal Corona

Βραβευμένο από το Cigar Aficionado ως το καλύτερο του 2006, αυτό το γεμάτο Bolivar robusto διαθέτει τον πικάντικο χαρακτήρα και τη γεύση που περιμένουμε από ένα κουβανέζικο Bolivar. Κάθε ρουφηξιά προσφέρει ένα διαφορετικό σύνολο γεύσεων ενώ το πούρο καίγεται αργά, αφήνοντας μία ευχάριστη επίγευση.

Ταιριάζει με: Isle of Jura Superstition. Ίσως το μόνο Scotch που μπορεί να συναγωνιστεί τις διαρκώς εναλλασσόμενες γεύσεις του Bolivar.

Padrón Serie 1926 No. 1

Το Cigar Aficionado το ανακήρυξε καλύτερο πούρο για το 2004 και αρκετοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι πρόκειται για ό,τι καλύτερο έχει βγάλει ποτέ η φίρμα. Είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με το review του αναγνώστη του Top25Cigar.com, που έγραψε ότι «αυτό το πούρο με πήρε μαζί του σε ένα ταξίδι που δε θα έπρεπε να είναι νόμιμο». Προσφέροντας πλούσια αρώματα κρέμας, σοκολάτας, κόκκων καφέ και πέτσινης υφής, αυτό το πούρο ξεχωρίζει για τη γεμάτη γεύση του.

Ταιριάζει με: Balvenie Portwood 21. Το απαλό, βελούδινο μείγμα φρούτων, μελιού και ελάχιστων μπαχαρικών ταιριάζει απόλυτα με τη γεύση αυτού του maduro Padrón.

Fuente Fuente OpusX

Ο Arturo Fuente λανσάρισε για πρώτη φορά το OpusX το 1995, για να το δει, μέσα σε λίγο καιρό, να γίνεται αντικείμενο λατρείας. Οι εργάτες φτιάχνουν μόλις 75 την ημέρα –ένα υπόδειγμα ελέγχου ποιότητας επενδεδυμένο με κουβανέζικο περιτύλιγμα. Παρά την υπερβολική τιμή του -που μπορεί να αγγίξει τα 100 δολάρια– κανείς από όσους το έχουν δοκιμάσει δε θα μπορούσε να παραπονεθεί.

Ταιριάζει με: Macallan 18. Η παλαίωση σε ξύλινα βαρέλια δίνει σε αυτό το Scotch την απαλή γεύση που χρειάζεται για να συνοδεύσει το αριστούργημα του Fuente.

Romeo y Julieta Churchill

Ονομασμένο προς τιμήν του Winston Churchill, ενός από τους γνωστότερους και πλέον πιστούς οπαδούς της μάρκας, αυτό το Romeo y Julieta δίνει αρχικά την εντύπωση της εκλεπτυσμένης γεύσης. Όμως, όπως ο ίδιος ο Winston, είναι ένα ισχυρό πούρο, ικανό να βγάλει νοκ άουτ τους ερασιτέχνες.

Ταιριάζει με: Aberlour Double Cask Matured. Αυτό το απαλό Speyside Scotch με την υποψία καραμέλας συμπληρώνει ιδανικά τη γεύση του πούρου.

Cohiba Esplendido

Ο ίδιος ο Τσε Γκεβάρα θεωρούσε το Cohiba ένα πούρο πολύτιμο, την αποκλειστικότητα στην απόλαυση του οποίου δικαιούνταν ο Φιντέλ, οι φίλοι του και τα εξέχοντα πρόσωπα του κόσμου. Φτιαγμένα αποκλειστικά από γυναίκες, παρέμειναν για πολλά χρόνια προνόμιο των ισχυρών. Όταν, το 1982, διατέθηκαν για πρώτη φορά στο κοινό, προκάλεσαν σάλο –και όχι άδικα.

Ο Nick Passmore, tastemaker του Forbes, δε δίστασε να το αποκαλέσει –αυτό και το αντίστοιχο robusto– «το καλύτερο πούρο που κάπνισε ποτέ» και ο James Suckling του Cigar Aficionado θαύμασε την «απίστευτη καταγωγή» αυτού του «πούρου – βόμβα».

Ταιριάζει με: Glendorach 18. Το καλύτερο Scotch για το καλύτερο πούρο.

Παράνοια...

2007-12-15T16:40:00.002+02:00

Ο καιρός περνά γρήγορα και δεν αντιλαμβανόμαστε τη ροή του χρόνου. Ήδη είμαστε στο Δεκέμβριο τoυ 2007 και μέχρι να το καταλάβουμε θα έχει τελειώσει κ αυτός ο μήνας... Γι'αυτό κ το καλύτερο που μπορώ να σκεφτώ αυτή την ώρα είναι.... Τζάκι, ένα κονιακάκι Ρεμί Μαρτέν σιγοκαίγοντας με ένα cuaba divino κ την Ελπίδα δίπλα μου να γουστάρω...

Aιολικά Πάρκα

2007-12-06T15:31:00.004+02:00

Ευρωπαϊκά σχέδια για επενδύσεις σε παράκτια αιολικά πάρκα

Στην αιολική ενέργεια φαίνεται ότι στρέφει την προσοχή της η Ευρώπη και σχεδιάζει την ανάπτυξη αιολικών πάρκων ακόμη και στη θάλασσα, όπου δεν υπάρχουν εδαφικοί περιορισμοί

Σχεδόν 19.000 ανεμογεννήτριες βρίσκονται εγκατεστημένες στο έδαφος της Γερμανίας, στις περιφέρειες των πόλεων και κατά μήκος των αυτοκινητοδρόμων. Παράγουν περίπου το 5% του ηλεκτρικού ρεύματος στη Γερμανία, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο. Όμως, τα καλύτερα σημεία έχουν ήδη καταληφθεί και ο ελεύθερος διαθέσιμος χώρος, όπου μπορούν να χτίσουν οι εταιρείες, είναι πλέον ελάχιστος. Ωστόσο, το πρόβλημα αυτό δεν αφορά μόνο τη Γερμανία.

«Δεν υπάρχει πλέον πολύς ελεύθερος χώρος», δηλώνει ο Στιβ Σόγιερ, γενικός γραμματέας του Παγκόσμιου Συμβουλίου Αιολικής Ενέργειας, που εκπροσωπεί τη βιομηχανία και συμπληρώνει; «Η Βόρεια Ευρώπη είναι μία μικρή, πυκνοκατοικημένη χερσόνησος στο δυτικό άκρο της Ασίας, με πάρα πολλούς ανθρώπους. Η επόμενη φάση της ανάπτυξης, για χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, είναι στις παράκτιες περιοχές, όπου οι πηγές είναι καλύτερες».

Γερμανικά σχέδια έως το 2030

Η Γερμανία είναι από τις ελάχιστες χώρες που επενδύουν στην παράκτια αιολική ενέργεια, καθώς στόχος είναι έως το 2020 το 30% της παραγωγής ηλεκτρικού να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Μάλιστα, το 2008 θα ξεκινήσουν να λειτουργούν τα πρώτα αιολικά πάρκα στη Βόρεια και τη Βαλτική Θάλασσα.

Σύμφωνα με τους αναλυτές, οι χώρες που λαμβάνουν μέτρα προκειμένου να μειώσουν τις εκπομπές αερίων, επενδύουν όλο και περισσότερα χρήματα στα παράκτια αιολικά πάρκα.

Μάλιστα, το υπουργείο Περιβάλλοντος της Γερμανίας προβλέπει ότι μέχρι το 2030 το ένα τρίτο της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα παράγεται στα αιολικά πάρκα. Η ένωση μηχανικών εκτιμά ότι η αξία της επένδυσης φτάνει τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο η έλλειψη διαθέσιμου χώρου που οδηγεί τις εταιρείας παραγωγής ηλεκτρισμού να καταφύγουν στις παράκτιες περιοχές. Οι αιολικές μηχανές μπορούν μέσα στη θάλασσα να δουλέψουν με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη, ακόμη και 50% περισσότερο. Αντιθέτως, στη στεριά οι τουρμπίνες δουλεύουν μόνο με το 20% της δύναμής τους.

Ευρωπαϊκές και βρετανικές επενδύσεις στα αιολικά πάρκα

Προς τη θάλασσα κοιτάζουν και η Μεγάλη Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη Μεγάλη Βρετανία το 1,5% του παραγόμενου ηλεκτρισμού προέρχεται από τα αιολικά πάρκα, όμως η έλλειψη γης είναι ακόμη πιο έντονη από τη Γερμανία και έχουν ήδη εκπονηθεί τα σχέδια κατασκευή αιολικών πάρκων στη θάλασσα.

Από την άλλη πλευρά η Ευρωπαϊκή Ένωση θα κάνει τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα πιο ακριβές, καθώς σύμφωνα με τους κανονισμούς της, οι εταιρείες θα πρέπει να αγοράζουν επιπλέον άδειες εκπομπής αερίων, εάν παράγουν διοξείδιο του άνθρακα. Με αυτό τον τρόπο η ρύπανση του περιβάλλοντος θα γίνει μια πολύ ακριβή υπόθεση. Αντιθέτως, επενδύσεις που αφορούν ανανεώσιμές πηγές ενέργειας, όπως τα αιολικά πάρκα θα στηρίζονται οικονομικά από τις Βρυξέλλες, οδηγώντας με αυτό τον τρόπο την Ευρώπη σε μία ενεργειακά φιλική για το περιβάλλον εποχή.

Το πρώτο βήμα το έχει κάνει ήδη η RWE, η μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρισμού της Γερμανίας, η οποία τον Νοέμβριο ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να υπερδιπλασιάσει την παραγωγική ικανότητά της από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, επενδύοντας περίπου 1 δισεκατομμύριο ευρώ κάθε χρόνο, ξεκινώντας από το 2008. το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων θα πηγαίνει στην κατασκευή αιολικών πάρκων στις παράκτιες περιοχές και στο εσωτερικό.

Ενθαρρυντικές όμως είναι και οι μελέτες του πανεπιστημίου του Στάνφορντ, σύμφωνα με τις οποίες οι χώρες που διαθέτουν ελεύθερη γη, όπως οι ΗΠΑ μπορούν να παράγουν το μεγαλύτερο μέρος της ηλεκτρικής τους ενέργειας με αιολικά πάρκα. Μάλιστα, επισημαίνουν πως εάν ήταν δυνατό να εκμεταλλευθούμε το 20% της αιολικής ενέργειας, θα μπορούσε να καλυφθεί 100% η ζήτηση σε ηλεκτρισμό για όλες τις απαιτήσεις και να καλύψει επτά φορές για τις ανάγκες ηλεκτρισμού.

Παλιά τεχνολογία για τις παράκτιες ανεμογεννήτριες

Ένα μόνο πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι εταιρείες ηλεκτρισμού με τις ανεμογεννήτριες. Τα μοντέλα που υπάρχουν σήμερα έχουν σχεδιαστεί να είναι τοποθετημένα στη στεριά. Στη θάλασσα οι συνθήκες είναι πολύ πιο δύσκολες και δεν είναι σίγουρο αν οι μηχανές αντέξουν. Γι' αυτό το λόγο, πρέπει να γίνουν μεγαλύτερες, πιο δυνατές και αξιόπιστες. Η τεχνολογία επίσης για τις παράκτιες μηχανές είναι στο σημείο που βρίσκονταν οι ανεμογεννήτριες στεριάς πριν από δέκα χρόνια.

Αυτό φαίνεται να το λαμβάνουν υπόψη τους και χώρες όπως η Γερμανία και η Μεγάλη Βρετανία. Παρόλα αυτά οι ευρωπαϊκές χώρες φαίνονται έτοιμες να λάβουν το ρίσκο ετοιμάζουν να υλοποιήσουν τα σχέδια τους, επενδύοντας στην παράκτια αιολική ενέργεια.