29.6.2011

Από Billythekid

Έφυγα από τη δουλειά κατά τις 4. Με το που βγήκα στην Λυκαβηττού η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Με δάκρυα και κάψιμο στη μύτη περπάτησα τη Σόλωνος γιατί φαινόταν ότι γινόντουσαν φασαρίες στην Ακαδημίας. Κατεβαίνω την Ασκληπιού. Μια κοπέλα δίνει νερό σε ένα περιστέρι το οποίο είναι ετοιμοθάνατο από τα χημικά. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων κλαίει από τα χημικά. Η γριά βήχει άσχημα. Κατευθύνομαι από τα στενά προς την Αθηνάς και φτάνω Μοναστηράκι. Φτάνω στο στούντιο. Βγάζω τα ρούχα της δουλειά, ντύνομαι και βρίσκω μια μάσκα. Κατευθύνομαι πάλι από τα στενά προς Σταδίου. ¨Εχει στηθεί οδόφραγμα στο ύψος του σταθμού Πανεπιστήμιο. Οι κάδοι παντού γύρω είναι καμένοι. Το οδόφραγμα έχει κολώνες φωτισμού, κάδους πλαστικά και καμένα σκουπίδια. Κάποιοι έχουν πάρει καρέκλες και έχουν κάτσει πίσω από το οδόφραγμα. Υπάρχει κόσμος διάσπαρτος μέχρι την ΚoΚολοκοτρώνη. Ένας κείτεται στο έδαφος και κόσμος κάθεται από πάνω του. Λίγο πιο κάτω υπάρχει μια ομάδα συγκεντρωμένη που κοιτάει προς την πλατεία και μπροστά τους σε μικρή απόσταση υπάρχει διμοιρία ΜΑΤ. Περνάω από την Κολοκοτρώνη στην Καραγιώργη Σερβίας. Λιγότερο κόσμο και μια διμοιρία να εμποδίζει τη πρόσβαση στην πλατεία. Πέφτουν βρισίδια για μάνες. Μια γυναίκα πετάγεται και λέει «τι σας φταίνε οι μάνες αν αυτά είναι βλαμμένα;» . Πάω στην Ερμού. Εδώ έχει περισσότερο κόσμο που δείχνει να απομακρύνεται. Ανάμεικτος. Παιδιά, έφηβοι, μεγάλοι. Ανεβαίνω στο σιντριβάνι να δω τι γίνεται. Πολύς κόσμος κατευθύνεται προς Μοναστηράκι. Το κάτω μέρος της πλατείας έχει εκκενωθεί και έχουν στριμώξει όσους έμειναν στην πλατεία. Κάποιοι μάλιστα με κρέμες στα μάτια ξεκουράζονται στις καφετέριες και πίνουν κάτι. Πάω μπροστά. Υπάρχουν αντιεξουσιαστές. Οι ματατζήδες διώχνουν το πλήθος από την πλατεία. Καταλαβαίνω τι γίνετε. Οι μπάτσοι σπάσανε τη συγκέντρωση με χημικά και οι διαδηλωτές διασκορπίστηκαν περιμετρικά της πλατείας. Κάποιοι μείνανε στην πλατεία και φάγανε μεγάλο πακέτο. Στην πλατεία γινόταν μεγάλη μάχη και κάθε πέντε λεπτά πέφτανε χημικά. Κάθομαι για κανένα μισάωρο εκεί. Οι αντιεξουσιαστές ρίχνανε πέτρες, οι μπάτσοι απαντούσαν με δακρυγόνα. Πηγαίναμε μια πίσω μια μπροστά προσπαθώντας να κρατήσουμε τη γραμμή. Κάποια στιγμή κάνανε ένα μεγάλο ντου και ο κόσμος άρχισε να τρέχει προς τα πίσω και μέσα στα στενά της Ερμού. Πάω πάλι προς Καραγιώργη βρίσκω ένα φίλο και μου δίνει βαζελίνη για να βάλω στο πρόσωπο. Μια γυναίκα με δείχνει και λέει «Αυτός ο νεαρός φοράει μπλούζα του Bob Dylan”. Μητροπόλεως είχε λιγότερο κόσμο που απλώς παρακολουθούσε. Συνεχίζω περιμετρικά. Σε κάθε στενό μπάτσοι και κόσμος να τους φωνάζει. Σε ένα από τα στενά, έξω από το κέντρο εκπαιδευτικών, φτάνουν ΕΚΑΜιτες με τα χέρια ψηλά, φοβούμενοι μήπως τους περάσουν για μπάτσους. Κάποιος είχε προβλήματα μέσα στο κτίριο. Λίγο μετά ήρθε κάποιος και άρχισε να σπάει μάρμαρα τα οποία ήταν ήδη σπασμένα για να τα πετάξει στους μπάτσους. Κάποιοι μαγαζάτορες τους την πέσανε, άρχισαν να τους σπρώχνουν και να τους φωνάζουν. «Γιατί σπάτε τα μαγαζιά ρε και δε πάτε να σπάσετε τη Βουλή;”. Ενας κοντός χοντρός μάλιστα ήθελε να πλακωθεί αλλά δε το είχε. Μπήκα στη μέση. «Είστε τρελοί ρε, σε λάθος κόσμο βγάζετε τα νεύρα σας.» Τελικά χωρίστηκαν. Πάω προς Αμαλίας. Εδώ έχει πολύ κόσμο. Φαίνεται ότι διώχθηκαν και αποκόπηκαν από την πλατεία. Είναι κάποιος πιο οργανωμένα τα πράγματα. Παίρνω μια μπύρα. Κάποιος πετάει μια πέτρα στη βιτρίνα του ξενοδοχείου αλλά του φωνάζουν και σταματάει. Οι τουρίστες κοιτάζουν από τα παράθυρα. Υπάρχει κόσμος με μπουκάλια ψεκάσματος με αντισηπτικό. Σηκώνουν τα μπουκάλια ψηλά για να παράσχουν βοήθεια. Υπάρχει πολύς κόσμος που κοιτάει προς την πλατεία και ματατζίδες ακριβώς μπροστά τους για να μη τους επιτραπεί υποστήριξη στους εναπομείναντες στην πλατεία. Στην πλατεία η μάχη συνεχίζεται. Πετροπόλεμος, χημικά κάθε 5 λεπτά, μετακινήσεις των διμοιριών και κάποιοι απλοί διαδηλωτές να περιφέρονται βασανιστικά εδώ και εκεί χωρίς έξοδο διαφυγής. Ένας τύπος με τη σημαία περιφέρεται μόνος του μπροστά από τη Βουλή αλλοπαρμένος. Μπροστά από τη Βουλή μια σειρά ματατζίδων. Κάποιοι μιλάνε στους ματατζίδες που μπλοκάρουν την Αμαλίας νομίζοντας ότι θα μιλήσουν στο φιλότιμό τους. Αυτοί προσποιούνται ότι ακούνε, από την μεριά του μπλόκου τους βρίζουν, αυτοί τους αγνοούν. Γενικότερα όλη αυτή τη διάρκεια του κινήματος των αγανακτισμένων λόγω της ειρηνικής συνύπαρξης με τα ματ πολύ πίστευαν ότι θα εκλογικεύσουν τα ματ. Δεν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει ποτέ καμία επικοινωνία. Κάθομαι σε ένα πεζούλι να πιώ τη μπύρα. Σκάνε πέντε τύποι , χωρίς μπλούζες καλογυμνασμένοι, με καλυμμένα πρόσωπα. Φαίνονται 25αρηδες. Ο κόσμος τους περικυκλώνει και τους αναγκάζει να βγάλουνε την κάλυψη. «Γιατί πετάτε πέτρες ρε;» «Γιατί δε γουστάρω τους μπάτσους». Τα ελληνικά του ήταν σπαστά. Και των άλλων. Ο ένας δεν έβγαλε καθόλου την κάλυψη. Κάποιος τον άρπαξε και του έλεγε ότι γαμάνε όλη τη συγκέντρωση εκατό χιλιάδων και ότι όλοι εδώ έχουν ακάλυπτα πρόσωπα και ότι θέλει να δεί το πρόσωπό του. Ο φίλος του πήγε να τον υπερασπιστεί. «Ποιος είσαι εσύ που θα του βγάλεις τη μπλούζα από το πρόσωπο; Όλοι μαζί είμαστε εδώ δε θα μας πείς εσύ τι θα κάνει και τι δε θα κάνει ο καθένας». Τελικά φύγανε γιατί είχε συγκεντρωθεί πολύ κόσμος γύρω τους. Φύγανε αυτοί και ήρθανε άλλοι πιτσιρικάδες. Κατευθύνθηκαν προς τους ματατζίδες του κάτω δρόμου και πετάξανε ένα κάδο και μετά πέτρες. Κάποιος λέει πως τελικά μόνο οι αναρχικοί το έχουν. Ηπιαμε 4 δακρυγόνα στη σειρά. Ευτυχώς είχαμε βγάλει το λάστιχο ποτισμού δίπλα από το τράμ και ρίξαμε πολύ νερό. Επιστρέψαμε πίσω τα δωράκια τους και γρήγορα ηρεμήσαμε πάλι. Πήγα να βοηθήσω κάποιον που είχε ανοίξει το κεφάλι του. Μόλις είχε έρθει από την πλατεία. Βάλαμε νικοτίνη στις πληγές και πήγε να βρεί εκαμίτη. Φεύγω και πάλι κατευθυνόμενος περιμετρικά βγαίνω Ακαδημίας. Περνάω από τη στάση του πανεπιστημίου. Εδώ περισσότεροι αντιεξουσιαστές σπάνε τζαμαρίες τραπεζών και κάμερες. Πάω προς νομική για να δω μήπως γίνεται κάποια συνέλευση. Τίποτα. Πάω προς Εξάρχεια. Είναι άδεια. Κάποια μαγαζιά ανοικτά με πιτσιρίκια. Κάποιοι διαδηλωτές με κρέμες και μάσκες που ησυχάζουν. Πάω στην αρχιτεκτονική. Κλειστή και τρεις ασφαλίτες απ’ έξω. Παίρνω μια μπύρα και πάω προς πλατεία Κάνιγκος. Νέκρα, μόνο μετανάστες, άστεγοι και πρεζάκια περιφέρονται σα ζόμπι. Καμιά 30αριά παπάκια με ματατζίδες περνάνε και κατευθύνονται προς Ακαδημίας. Διασχίζω την Ακαδημίας και με κοιτάνε. Περνάω από τη Στοά του βιβλίου και βγαίνω Σταδίου. Έχει λιγότερο κόσμο αλλά αρκετό και αρκετούς αντιεξουσιαστές. ¨Εχουν βάλει μεγάλη φωτιά στη μέση του δρόμου. Κάθομαι λίγο. Ξεσπάνε συγκρούσεις και πέφτουν δακρυγόνα. Φεύγω προς Ευρυπίδου και βλέπω έναν άστεγο με πρησμένο πόδι. Αφήνω 10 Ευρώ στο ποτήρι του. Παω Μοναστηράκι προς στούντιο. Φτάνω στην εκκλησία Αγίων Αναργύρων. Στην ταράτσα της γωνιακής πολυκατοικίας παίζουν δυνατά Πανούση κάτι καυλάντιδες. Τους χαιρετάω. Μπαίνω στούντιο, κάθομαι στο μπαλκόνι να τελειώσω τη μπύρα.

Είναι 29.06.2011, από τις πιο σημαντικές ημέρες της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε και μια ευκαιρίας χάθηκε να χτυπηθεί η παγκόσμια οικονομία. Το κίνημα παρ΄όλο που ήταν μαζικό, δε φάνηκε να έχει τη δυναμική και την οργή που προέβαλε παρόλο που εντυπωσιάστηκα από την επιμονή και το πείσμα του κόσμου να παραμένει γύρω από το Σύνταγμα παρόλο που βομβαρδιζόταν με χημικά. Σχετικά με τους κουκουλοφόρους, κάποιοι μάλλον ήταν προβοκάτορες, όπως οι μετανάστες ή απλώς ήταν μετανάστες που ξεσπάγανε. Κάποιοι αντιεξουσιαστές και κάποιοι αναρχικοί χωρίς κάλυψη. Το συγκεκριμένο θέμα είναι μπερδεμένο. Πολλοί υποστηρίζουν ότι σπάσανε τη διαδήλωση δίνοντας αφορμή για ρίψη χημικών. Άλλοι καταλαβαίνουν ότι χωρίς βία δε γίνεται να μπεις στη Βουλή ούτε να αντισταθείς. Αλλά αυτοί που είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν βια είναι λίγοι. Από την άλλη η σημερινή συγκέντρωση δεν αποσκοπούσε σε ειρηνική έκβαση της, δεδομένου ότι ο στόχος ήταν η αποτροπή των βουλευτών να εισέλθουν στη Βουλή για να ψηφίσουν. Είτε ειρηνική, είτε μη ειρηνική, χημικά και ξύλο θα πέφτανε στο τέλος.