Απο Βillythekid για τις ροδες (τρελα ειναι,δε λεω τπτ αλλο)...
Αλλοι το ειπαν συνεχεια του low bap, αλλοι τους χαρακτηρισανε ως προδοσία του low bap αλλα εμεις τους γνωρισαμε ως ροδες και τα υπολοιπα ειναι περιττα κοτσομπολια. Τεταρτη μεσημέρι στο μετρο. Με κουστούμι, αγουροξυπνημένος, πας για interview στον Πειραιά. Για μια στιγμη τρως ενα dejavou, σου θυμίζει τα καλοκαιρια που δούλευες στο κεντρο, μα τοτε ηταν αλλιως και τωρα εισαι ενα χρονο γηραιότερος. Ξεκόλλα, συγκεντρώσου. Τι ωρα είναι... 8.30... κυριλε προλαβαίνω. Είμαι παλι πατρίδα, ακομα και αυτη η δυσαρεστη καθημερινότητα του μετρο μου φαίνεται σαν μια ανάμνηση παιδικών χρόνων που έχω την τύχη να ξαναζήσω. Εθνική ‘Αμυνα. Ανετα προλαβαίνω, θα προλάβω και εναν καφε πριν παω. Τι ωραιο εκεινο το καλοκαίρι, να ξερεις οτι δουλεύεις για 3 μήνες και οτι σε περιμενουν διακοπές μετά, ενω τωρα τι παω να κανω... Ο Κλιντ. Δε παιζει, στο διπλανο βαγονι. Και μολις ελεγα να βαλω Ροδες στο mp3. Χα, λίγδα κοντό μαλλι, εφημεριδούλα, φουτεράκι. Να του μιλήσω, και τι να του πώ. Μαλακιες θα λεμε τωρα. Ε τον Κλιντ! Βγαζεις ακουστικα και ακους. Διπλα του μια παρεα. Κατι σχολιαζουνε για τα αποτελέσματα του show you think you can dance και κατι αρχιδια. Εχει στήσει αυτι και ακούει. Τι αστειο σκηνικο. Αμα σε ηξερε αυτη η γκόμενα πραγματικα θα εσκαγε. Θα καταλάβαινε την ματαιότητα της υπαρξης της, ποσο ανούσια και χωρις σκοπό είναι η ζωή της και θα έπεφτε στις ράγες και το τρένο θα ησύχαζε και εσυ θα συνέχιζες να διαβάζεις την εφημερίδα σου . Και όμως αυτος εχει στήσει αυτι και ακούει σχεδόν με βουδιστική συγκέντρωση και αφοσίωση. Κι όμως κοπελιά αν ηξερες ποιος στέκεται δίπλα σου εκείνη τη στιγμή στο μετρό... δε θα μίλαγες ετσι, θα πρόσεχες τις λέξεις σου. Θα καταλάβαινες οτι η απάντηση στα περισσοτερα πραγματα ειναι η σιωπή. Θα ήξερες οτι το παιδι δίπλα σου που ακουει με τόση αφοσίωση είναι ο εμπνευστής ενός μουσικού κινήματος που για πολλους εγινε και τρόπος ζωής...ειναι ενας συγχονος ποιητης και μουσικος που κατάφερε να παντρεψει τη hip hop με την ελληνικη μουσικη και να μας μαθει οτι οποιος και αν ειναι ο τρόπος μιξης της μουσικης... του ηλεκτρονικου, του δημοτικου, του ρεμπετικου η του τζαμικανου τρόπου, ειναι ο δρόμος καθε ανθρώπου... και εχει ρόδες και κυλάει.
Η μουσική των 22 με 25. Η μοναδική μουσική που ακούγεται αυτη τη στιγμή στην Ελλάδα, χωρίς να θέλω να γίνω υπερβολικός, αλλα είμαι, και χωρίς πρόθεση να προσβάλλω,αλλα οι μουσικές των άλλων προσβάλλουν τα αύτιά μου. Είναι μουσική για πρωινό που είσαι κομμάτια και σηκώνεσαι παλι αργα, πρησμένα μάτια. Είσαι 22-3-4 και στα ρχίδια σου και ολη μέρα σκέφτεσαι λόγια που δε θυμάσαι το πρωι. Ακους Ροδες γιατι εισαι μαγκάκος και σου παει και ωραίο παιδι, τα δοκίμασες όλα... γήπεδο και ΚΝΕ και αναρχία και τα παρατάς νωρίς γιατι μπορεις και χωρίς. Δεν έχεις facebook και διαδυκτιακούς φίλους, έχεις 3 φίλους ολους και όλους, μα πραγματικού, και αυτούς πολλες φορές μόνο εξ αποστάσεως, αλλα σου κρατάνε παρέα ακόμα και όταν δεν είναι εκεί. Είναι και μουσική για βράδυ, με Πεντελική θέα και μπύροσυζήτηση για τα ταξίδια που θα κάνουμε, τα οποια είναι πάντα και τα καλύτερα γιατι μπορείς να πας παντού με τη σκέψη και την Αθηναικό θέαμα στα πόδια σου. Επίσης ακούγεται δίπλα στη θάλασσα εκει που οι Αφροδίτες λαξεύονται απο τον αφρό μέρες και νύχτες. Ακούγονται στο καψιμί της Λημνου,ενας φαντάρος ψήνει ελληνικό με μεράκι και βουντου και ας προορίζεται για τον παπάρα διοικητή. Ακούγεται απο ένα σπίτι του Λονδίνου, μεσοκατακαλόκαιρο με primo gusto makaroni, για να δροσίσεις λίγο την ξενέρα σου και να ταξιδέψεις για λίγο μεχρι την Αθήνα. Γιατι, εν τέλει, οι Ρόδες δεν είναι τιποτα παρα η Αθήνα η ίδια, δηλαδή οτι αγαπήσαμε στην πόλη μας τα στέκια, οι βρώμικες γωνίες της, τα βουνά της , τα μονοπάτια της και ο κόσμος της.
Τις Κυριακές τα μεσημέρια μαζευόμαστε για βόλτες. Οι καλλύτερες ειναι αυτες που δε πήγαμε ακόμη, στο πέραμα, στην Λεωφώρο ΝΑΤΟ, να δουμε ολα τα τροχοφoρα συντεταγμένα σίδερα και συμπαντικα μηνύματα να εκπέμπουν ρυθμικά. Καυσαέρια και μαγαζια κατάμεστα με τρυπαριστά μυαλά αλλα εμείς συμπλεουμε με τη θετική μεριά της πόλης και την αφήνουμε στην ησυχία της όσο πιο συχνά γίνεται. Ολα είναι δρόμος και ο κάθε δρόμος δεν βγάζει πουθενά εκτός αν έχεις ενα στόχο κολλημενο σε φωτογραφία στον κεντρικό καθρέφτη και πας στην Πύλο, μια ευλογημένη γη απο τον Δία, πραγματικά.
Χωρις πολλα πολλα είναι η μουσική του Κλιντ που σου κρατάει συντροφιά 10 ώρες πριν μπείς φαντάρος και μας συντροφεύει σε μια χώρα που ζούμε επικύνδινα μα δε πειραζει γιατι την αγαπάμε.
Δευτέρα 12 Μαιου 2008 1.44 (to be continued γιατι η Ρόδα μου κυλάει αργα αυτη τη στιγμή)
