Ιστορική ευκαιρία για τη Λατινική Αμερική

Σας παρουσιάζω ένα αρθράκι του συντάκτη της Καθημερινής, Πέτρου Παπακωνσταντίνου για το όνειρο των επαναστατών της Λατινικής Αμερικής ''Ιστορική ευκαιρία για τη Λατινική Αμερική''.....:

Μετά τον Τσάβες στη Βενεζουέλα, τους Κίρτσνερ στην Αργεντινή, τον Λούλα στη Βραζιλία, τον Μοράλες στη Βολιβία, τον Βάσκες στην Ουρουγουάη, τον Κορέα στον Ισημερινό, την Μπατσελέτ στη Χιλή και τον Ορτέγα στη Νικαράγουα, ήρθε η σειρά του Φερνάντο Λούγο. Το κλαμπ των αριστερών ηγετών της Λατινικής Αμερικής δέχθηκε άλλο ένα μέλος, τον «κόκκινο επίσκοπο» της Παραγουάης, αφήνοντας μόνο το Μεξικό και την Κολομβία ως σημαντικά, απόρθητα φρούρια της Δεξιάς. Είναι γεγονός ότι πάρα πολλά πράγματα χωρίζουν τη μετριοπαθή πολιτική του Λούλα και της Μπατσελέτ από τη ριζοσπαστική γραμμή του Τσάβες και του Μοράλες. Εξίσου αλήθεια είναι ότι η κυβερνώσα Αριστερά της ηπείρου αντιμετωπίζει δύσκολες προκλήσεις, οξύτατες αντιδράσεις και απέχει πολύ από το να έχει διαμορφώσει βιώσιμο, εναλλακτικό μοντέλο. Σε κάθε περίπτωση, η ριζοσπαστικοποίηση της Λατινικής Αμερικής, που διαρκεί ήδη μία δεκαετία, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί ως εφήμερη μόδα. Κάτι πιο βαθύ πρέπει να υπάρχει. Και καθώς δεν υπάρχουν σήμερα οι εξωτερικοί καταλύτες που επέδρασαν στο προηγούμενο ριζοσπαστικό κύμα των δεκαετιών του '60 και του '70 -κουβανέζικη επανάσταση, επιρροή της ΕΣΣΔ και της Κίνας, έξαρση του αντιιμπεριαλισμού στον Τρίτο Κόσμο- αυτό το κάτι θα πρέπει να αναζητηθεί στη σφαίρα της οικονομίας. Πραγματικά, το τέλος της δεκαετίας του '90 βρήκε τις ισχυρότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής να μετατρέπονται ξαφνικά από θριαμβευτικά παραδείγματα της παγκόσμιας, οικονομικής ορθοδοξίας σε τραγικές διαψεύσεις της, πυροδοτώντας μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές. Δεν ήταν η πρώτη φορά.

Την περίοδο 1870-1914, τα ανεξάρτητα κράτη της Λατινικής Αμερικής συμμετέχουν ενεργά στο πρώτο, ιστορικό κύμα της παγκοσμιοποίησης ανοίγοντας τις αγορές τους στο διεθνές εμπόριο. Ακολουθώντας τη θεωρία των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του Ντέιβιντ Ρικάρντο, εκ των πατριαρχών του κλασικού φιλελευθερισμού, ρίχνουν το βάρος στην αγροτική οικονομία και τον ορυκτό πλούτο, απ' όπου προέρχονται τα βασικά εξαγώγιμα προϊόντα τους.

Το 1913, Μεξικό και Αργεντινή βρίσκονται στα ίδια επίπεδα κατά κεφαλήν παραγωγής με την Πορτογαλία και την Ιαπωνία. Ωστόσο, η στρεβλή ανάπτυξη στερεί την περιοχή από ισχυρή βιομηχανία, προκαλεί ένα φαύλο κύκλο ανάπτυξης της υπανάπτυξης, θρέφει την ολιγαρχία της γης και τους vendepatrias, που ξεπουλούν γη και ορυχεία σε ξένους, έναντι εξευτελιστικά χαμηλών τιμών. Η μεξικάνικη επανάσταση του Πάντσο Βίλα και του Εμιλιάνο Ζαπάτα υπήρξε μία από τις κορυφαίες εκφράσεις του κοινωνικού ριζοσπαστισμού που γέννησε αυτή η πραγματικότητα.

Με τη Μεγάλη Υφεση του 1929-32 στην παγκόσμια οικονομία, η Λατινική Αμερική πραγματοποιεί στροφή 180 μοιρών. Τη δεκαετία του '30, ο προοδευτικός Λάζαρο Κάρντενας στο Μεξικό, ο δικτάτορας Ζετούλιο Βάργκας στη Βραζιλία και το Λαϊκό Μέτωπο στη Χιλή στρέφονται από το φιλελεύθερο μοντέλο που στηρίζεται στις εξαγωγές του πρωτογενούς τομέα, στη στρατηγική της εκβιομηχάνισης κάτω από την ομπρέλα του εθνικού προστατευτισμού. Την επόμενη δεκαετία, η Αργεντινή του Περόν προσχωρεί στο ρεύμα.

Ανεμος αισιοδοξίας

Αρχικά, η στροφή ήταν σχεδόν αναγκαστική, καθώς η ύφεση των μεγάλων, δυτικών οικονομιών μείωσε κατακόρυφα τη ζήτηση για τα τρόφιμα και τις πρώτες ύλες της Λατινικής Αμερικής. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όμως, η επιλογή ήταν εντελώς συνειδητή. Κάτι η ενθάρρυνση από τις πρώτες επιτυχίες της εκβιομηχάνισης, κάτι η επίδραση από το πρότυπο της Σοβιετικής Ενωσης, κάτι ο άνεμος αισιοδοξίας στον Τρίτο Κόσμο από την κατάρρευση της αποικιοκρατίας, δίνουν φτερά στα πόδια των οπαδών της «αυτοδύναμης ανάπτυξης».

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Στις αρχές της δεκαετίας του '60, η Βραζιλία ήταν αυτοδύναμη κατά 99% σε καταναλωτικά αγαθά και κατά 87% σε κεφαλαιουχικά. Το 1973, οι ισχυρότερες χώρες της περιοχής ήταν εξίσου βιομηχανικές και αστικοποιημένες με τη Δυτική Ευρώπη. Η Λατινική Αμερική έγινε, για μια περίοδο, πρότυπο ανάπτυξης- χειραφέτησης για το σύνολο των πρώην αποικιών.

Ωστόσο, ο υψηλός πληθωρισμός και η διόγκωση του εξωτερικού χρέους λόγω υπερβολικού δανεισμού άρχισαν, από τα μέσα της δεκαετίας του '60 να ασκούν ασφυκτικές πιέσεις. Η αποσταθεροποίηση οδήγησε σε σκληρή πόλωση, ανάμεσα σ' αυτούς που πρότειναν ως λύση την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση, το ανοιχτό πέρασμα στο σοσιαλισμό και αυτούς που επεδίωκαν την οικονομική εξυγίανση με κάθε κόστος. Η στρατηγική μάχη δόθηκε στη Χιλή, ανάμεσα στη Λαϊκή Ενότητα σοσιαλιστών - κομμουνιστών υπό τον δημοκρατικά εκλεγμένο Σαλβαρόδ Αλιέντε και στα τανκς του Αουγκούστο Πινοτσέτ. Τελικά, το χουντικό καθεστώς μετέτρεψε τη Χιλή στο πρώτο πειραματικό εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού, πολύ πριν από τη Θάτσερ και τον Ρέιγκαν.

Οι «θεραπείες»

Μετά τη «χαμένη δεκαετία» του '80, τα υπέρογκα χρέη υποχρεώνουν τις χώρες της περιοχής να υπαχθούν στις νεοφιλελεύθερες θεραπείες - σοκ που υπαγορεύει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το Μεξικό του Σαλίνας αποτελεί τυπικό παράδειγμα: Ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις από το δημόσιο, κατάργηση του συστήματος συλλογικής καλλιέργειας της γης (ejido), προσέλκυση αμερικανικών κεφαλαίων σε επιχειρήσεις - πραγματικά κολαστήρια (maquiladoras), ακρωτηριασμός των δημοσίων δαπανών. Το 1994, έξι χρόνια μετά την έναρξη της «σταθεροποίησης», το Μεξικό είχε ήδη 24 δισεκατομμυριούχους (σε δολάρια) στη λίστα του περιοδικού Forbes, περισσότερους από τη Σαουδική Αραβία.

Σήμερα, αποτελεί κοινό τόπο ότι η Λατινική Αμερική αποτελεί μία από τις περιοχές του πλανήτη που υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές από την παγκοσμιοποίηση. Ξεκινώντας από την «κρίση της τεκίλας» που έπληξε το Μεξικό, το 1995, οι περισσότερες χώρες της περιοχής υπέστησαν οδυνηρές νομισματικές και χρηματοπιστωτικές καταρρεύσεις. Αποκορύφωμα ήταν η εφιαλτική διετία 2001-2002 στην Αργεντινή, όπου τρεις πρόεδροι ανετράπησαν από λαϊκές εξεγέρσεις, που έφεραν τη χώρα στο χείλος του εμφυλίου πολέμου.

Κεϊνσιανισμός

Οπως ο Ρούζβελτ μετά τη Μεγάλη Υφεση, έτσι και πολλές λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις που αντιμετωπίζουν την κρίση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, υποχρεώθηκαν να προσφύγουν σε κάποιου είδους Κεϊνσιανισμό, όχι γιατί είχαν στόχο τον σοσιαλισμό, αλλά για να γλιτώσουν τον καπιταλισμό από τον ίδιο τον εαυτό του. Αν η κυβερνώσα αριστερά αποτύχει, δεν αποκλείεται να τροφοδοτηθούν ακόμη περισσότερο ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές τάσεις της Αριστεράς, που σήμερα καταδικάζουν τον Λούγο, τον Ορτέγα, τον Λούλα ή ακόμη και τον Τσάβες ως άτολμους και ενδοτικούς.

Βραζιλία - Αργεντινή, όπως Γερμανία - Γαλλία

Ασφαλώς, απέναντι στην κρίση του νεοφιλελευθερισμού, η απλή επιστροφή στον παλιό, λατινοαμερικάνικο Κεϊνσιανισμό του «αναπτυξιακού κράτους» δεν αποτελεί σοβαρή εναλλακτική λύση σε μια εποχή όπου ο κόσμος όλος είναι καπιταλιστικός και ο καπιταλισμός είναι παγκόσμιος. Αν η σοσιαλιστική επανάσταση σε μια χώρα απέτυχε στον εικοστό αιώνα, η μεταρρύθμιση σε μια χώρα φαίνεται εξίσου δύσκολη στον 21ο. Οι πιο διορατικοί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να έρθει όσο η ήπειρος μένει στην κατάσταση της «βαλκανοποίησης» που της κληροδότησαν οι Ισπανοί κονκισταδόρες και συντήρησαν οι ΗΠΑ: Του κατακερματισμού της, δηλαδή, σε πολλά, ασθενή, ανταγωνιστικά κράτη.

Αντιθέτως, η χειραφέτηση προϋποθέτει την περιφερειακή ενοποίηση, σύμφωνα με το παλιό όραμα του μεγάλου Ελευθερωτή, Σιμόν Μπολίβαρ. Κάτι που έχει προτείνει από καιρό ο Τσάβες και υιοθέτησε, αμέσως μετά την εκλογή του ο Λούγκο. Για να αρχίσει, όμως, να γίνεται πράξη, θα πρέπει οι δύο μεγάλες δυνάμεις της νότιας Αμερικής, Βραζιλία και Αργεντινή, να ξεπεράσουν τον παραδοσιακό ανταγωνισμό τους και να γίνουν ο ισχυρός κινητήρας της ενοποίησης, κατά το γαλλογερμανικό πρότυπο. Η ύπαρξη, για πρώτη φορά, αριστερών κυβερνήσεων σε Παραγουάη και Ουρουγουάη, δύο «ενδιάμεσων» κρατών μεταξύ των δύο μεγάλων, μπορεί να παίξει θετικό, καταλυτικό ρόλο, όπως έπαιξαν οι χώρες της Μπενελούξ και η Ιταλία για τη σταθεροποίηση της γαλλογερμανικής συμφιλίωσης. Ιδωμεν...

Εύρεση Χρημάτων

Μια μέρα είχα παει στο mall. Τι ωραία που ήταν? Φάγαμε, ήπιαμε, σινεμά, παγωτό και ψώνια σε ρούχα κλπ. Όμως όταν έχεις λεφτά πρέπει να κρατάς καβάτζα... Γιατί? Το πάρκινγκ ποιός θα το πληρώσει? Ο παποιός? Τέλοσπαντων χάλασα όλα μου τα λεφτά και δεν είχα να πληρώσω το πάρκινγκ...Λύση? Τα διάσπαρτα καροτσάκια που οι Έλληνες δεν καταδεχόμαστε να επιστρέψουμε στη βάση τους για να πάρουν το 1 euro (κατά τα άλλα δεν έχουμε λεφτά και είμαστε όλοι παραπονούμενοι). Λοιπόν μαζέψτε τα εσείς, έτσι τα πλήρωσα.... 17 eura βγήκαν αλλά τα έκανα άνω κάτω όπως βλέπετε στη φωτό.... γαμώ ότιναναι

Facebook

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να σας κράξω το FACEBOOK μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτό το λίκνο εκμετάλλευσης και αρμόδιο δείγμα παρακολούθησης όλου του κόσμου πρέπει να γειωθεί. Τέλος. Κάντε τώρα deactivate το λογαριασμό σας να το κλείσουμε το γαμημένο... Το net είναι φτιαγμένο για να είναι ανώνυμοι οι χρήστες και όχι ταυτοποιημένοι και φακελωμένοι.. Σοβαρά σας μιλάω, πρέπει να σταματήσει αυτό που γίνεται, δε το καταλαβαίνετε? Γαμώ το κέρατό μου... Την αρχή την έκανα, εγώ συνεχίστε το εσείς...

Τρελα

Τα πραγματα εχουν ως εξης:

Πινεις μεχρι να αρχισεις να παραμιλας,περπατας μπροστα απο την Αμερικανικη πρεσβεια με ψευτικο καλασνικοφ την επομενη τρομοκρατικης ενεργειας σα να μη τρεχει τπτ,αφηνεις μαλλια και γενειαδα,κυκλοφορεις με σαγιοναρα και ποδηλατο,βουτας απο ψηλους βραχους στη θαλασσα,μιλας στο κινητο την ωρα της απογειωσης συζητωντας για το πως θα ηταν να επεφτε στο πυργο ελεγχου,θελεις η παραλια Σαραντη να μεινει οπως ειναι τωρα,δε βαζεις βενζινη αν δε κανεις 50 χλμ με κοκκινο λαμπακι,ουρλιαζεις σα το τρελο μπροστα σε κοσμο και μετα ρωτας τι ωρα ειναι γιατι εχεις να πας να κουρευτεις,εχεις δει το σπιρτοκουτο 16 φορες,καποτε σε ειχανε παει κρατητηριο γιατι οδηγουσες με μποξερακι και δεν ειχες διπλωμα,καλλιεργουμε μεντα για να εχουμε για τα ερασιτεχνικα μοχιτο που πινουμε στο μπαλκονι,να λες στη μανα σου οτι πας για καφε κ γυρνας μετα απο 4 ημερες,κρυβεις ενα γαντι σε εναν θαμνο στο αεροδρομιο της Θεσσαλονικης και το βρισκεις ακριβως στο ιδιο σημειο μετα απο 9 μηνες,πηγαινεις διακοπες 15 Αυγουστου χωρις να κλεισεις τπτ...τελικα κοιμασαι στη παραλια,να καθεσαι στην εξωτερικη της στροφης στη καταβοθρα της Παυλιανης οταν περναει ο Κολιν,σου αρεσει να αραζεις στη Πεντελη με 2 καφασια μπυρες,να πινεις κ να οδηγας (οχι γρηγορα ομως),να χεις πεταξει την μοναδικη τουρτα απο παρτυ γενεθλιων στη μουρη φιλου σου,να γελας οταν γινεται τρακαρισμα (φωναζοντας 'λεγε τι εκανε το παλικαρι'),να ακους τον ερασιτεχνικο σταθμο του Κωστη που εχει ρεκορ ακροατων 7,αντι να λες..Αντε γ...ρε μ...α να κες αντε τσιου ρε βλακα,να ανοιγεις 10 κιβωτια σαμπανια στα αγριμια κ να χεις 5 ευρω στη τσεπη,να γουσταρεις να ντυθεις Ζαπατα κ να προσποιεισαι οτ πυροβολας κοσμο στο κεντρο,να εισαι σταρχιδιστης κ οχι γτπιτης,να πετας το κλειδι του αυτοκινητου σου στο κηπο της εθνικης πινακοθηκης για πλακα και τελικα να το ψαχνεις 3 ωρες 2.30 το πρωι,να πηγαινεις για 5Χ5 και να κανεις ανεξελεγκτα τακλινγκ...τελικα να σπας το ποδι του φιλου σου,η αγαπημενη σου μπλουζα να ειναι μια της kellogs corn flakes,να κανεις τατουαζ οχι γιατι εισαι ιν αλλα επειδη μεθυσες ενα βραδυ,προσπαθεις να μιλησεις σε αραβα τουριστα στα αραβικα στη πλατεια Μαβιλη,το username σου ειναι otinanai,να θελεις να πας στο χωριο La Higuera της Βολιβιας,να σε βιδωνει οτιδηποτε και οταν γινει κατι πραγματικα σοβαρο να εισαι ψυχραιμος (αβιδωτος),να ξερεις οτι τα ναρκωτικα ειναι ωραια αλλα με μετρο πρεπει να καταναλωνονται (σαν τα αναψυκτικα)...καπως ετσι νιωθω,ειμαι αρρωστος?

Σπιρτόκουτο

Σφυρίζω λήξη μετά την εξής ανακάλυψη:

Σπιρτόκουτο και Sims έχουν κάνει συνωμοταξία κορυφής για να μας παρουσιάσουν το εξής αριστούργημα:

www.youtube.com/watch?v=mTWQwqDMk9g

Rally acropolis

Και φέτος πιστοί... στο ραντεβού, 55ο Ράλλυ Ακρόπολις, πω τι να? Δείτε το link να καταλαβετε (προσωπική εμπειρία με Γιώργο Κατς!)...

www.youtube.com/watch?v=cEVhKdOvML0

Metaxa,το ιπτάμενο Μπράντυ

Η ιστορία, η σύγχρονη παραγωγή, οι διάσημοι θαυμαστές του και πολλές άγνωστες λεπτομέρειες από τη ζωή του διασημότερου ελληνικού ποτού που φέτος γίνεται 120 ετών!


Πειραιάς 1888. Ο Σπύρος Μεταξάς, έμπορος και ιδιοκτήτης ταβέρνας της πόλης, προχωράει στη δημιουργία του «μπράντι» και στην ίδρυση του πρώτου εργοστασίου. Δραστήριος και ανήσυχος άνθρωπος όπως είναι, οραματίζεται από νωρίς να εξαγάγει το προϊόν του, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να καμαρώνει για δύο ακόμη ποτοποιίες, μία στην Οδησσό και μία στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1900 αρχίζουν οι πρώτες εξαγωγές στην Αμερική, και το Μεταξά γίνεται γνωστό ως το «ιπτάμενο μπράντι». Δυστυχώς, ο Σπύρος Μεταξάς πεθαίνει αρκετά νέος, ευτυχώς, όμως, έχει άξιους συνεχιστές, όπως η γυναίκα του Δέσποινα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, το Mεταξά πέρασε αλώβητο μέσα από τους δύο πολέμους. Τα εγγόνια του αείμνηστου Σπύρου Μεταξά, Ηλίας και Σπύρος ο νεότερος, ανέλαβαν την ώθηση του προϊόντος, με στόχο την ανάπτυξη και την εδραίωσή του στην δεκαετία του '60. Ταλέντα και οι δύο που αλληλοσυμπληρώνονταν -ο Ηλίας οινολόγος και ο Σπύρος υπεύθυνος του εμπορικού και διαφημιστικού κομματιού- κατάφεραν να απογειώσουν το brand, προωθώντας το μέσα από διαφημίσεις σε παγκόσμια αθλητικά γεγονότα.
Το 1968 χτίζεται το σημερινό εργοστάσιο στην Κηφισιά. Η ανάπτυξη του τουρισμού στη χώρα ευνοεί την εξέλιξη της ελληνικής αγοράς και συνεπώς και τις εξαγωγές του Mεταξά. Αποκτά πλέον εξέχουσα θέση στη Γερμανία, ως το νούμερο ένα εισαγόμενο προϊόν της χώρας, ενώ αποτελεί ένα από τα τρία δημοφιλέστερα εισαγόμενα προϊόντα στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Σήμερα, το σύνολο των εξαγωγών αποτελεί το 60% της παραγωγής. Από το 1989, βέβαια, το brand δεν ανήκει πλέον στην οικογένεια Μεταξά, ενώ από το 2000 κι έπειτα είναι μέλος της εταιρείας Remy Cointreau.
Σύγχρονο εργοστάσιο, παραδοσιακές τεχνικές
Στο εργοστάσιο η παραγωγή ακολουθεί μια γραμμή πλήρως αυτοματοποιημένη, με μοναδική εξαίρεση την ξεχωριστή μεταχείριση και την τοποθέτηση με το χέρι των φιαλών του πολύτιμου Private Reserve στα ιδιαίτερα κουτιά τους. Η παραγωγή του ποτού ακολουθεί την ίδια συνταγή που χρησιμοποιούσε ο Σπύρος Μεταξάς. Κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει είναι πως το Mεταξά δεν ανήκει σε καμία κατηγορία ποτών. Είναι ο «επαναστάτης των αποσταγμάτων». Κι αυτό δεν είναι καθαρό απόσταγμα, αλλά μείξη αποστάγματος κρασιού και καλού, παλαιωμένου, μοσχάτου κρασιού.

Η παραγωγή του αποστάγματος ξεκινά με λευκές ποικιλίες κρασιού και κυρίως Σαββατιανό και Ροδίτη, οι οποίες, έπειτα από διπλή απόσταξη, οδηγούνται στα κελάρια του Mεταξά για να παλαιώσουν σε μικρά -περιεκτικότητας 300 - 350 λίτρων- καινούργια, δρύινα γαλλικά βαρέλια Limousin, τα οποία λόγω των μεγάλων πόρων τους εξυπηρετούν στην καλύτερη οξυγόνωση των αποσταγμάτων. Κάποια αποστάγματα οδηγούνται σε μεγαλύτερα βαρέλια, όγκου τριάμισι τόνων περίπου και παραμένουν εκεί αρκετά χρόνια προκειμένου να ωριμάσουν ικανοποιητικά.
Παράλληλα, προετοιμάζεται το κρασί που θα αναμειχθεί στο τελικό blend με το απόσταγμα. Αυτό προέρχεται από σταφύλια Μοσχάτου Αλεξανδρείας και Μοσχάτου Σάμου, από τις περιοχές της Σάμου, της Λήμνου και της Πάτρας. Το κρασί παλαιώνει για τουλάχιστον δύο χρόνια και για κάποιο διάστημα σε βαρέλι. Αποκτά ένα καραμελένιο χρώμα, πλούσια αρώματα τυπικά του μοσχάτου, λιβάνι, ξηρούς καρπούς, μπαχαρικά και λευκά άνθη, και μια γλυκιά γεύση, πλούσια και μεστή.
Το τρίτο μείγμα, που αποτελεί το επτασφράγιστο μυστικό της εταιρείας είναι ένα εκχύλισμα από αρωματικά φυτά και μπαχαρικά, με βάση τα ροδοπέταλα. Εχει έναν περίπλοκο αρωματικό χαρακτήρα που, εκτός από την έντονη χροιά του τριαντάφυλλου, μου ξύπνησε μνήμες από πιπέρι, δάφνη, κανέλα και μοσχοκάρυδο.
Τα τρία μείγματα ενώνονται στο τελικό blending, με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρείται όσο το δυνατόν περισσότερο η σταθερή ποιότητα του ποτού. Παράλληλα, γίνεται προσθήκη καραμελοχρώματος για την ρύθμιση της απόχρωσης και νερού για την τελική αραίωση στον επιθυμητό αλκοολικό βαθμό.
Το τελευταίο αυτό μείγμα οδηγείται σε βαρέλια των τριάμισι τόνων για την περαιτέρω ωρίμαση και στην συνέχεια, σταθεροποιείται, φιλτράρεται και εμφιαλώνεται. Τα αστέρια της ετικέτας που βοηθούν να ξεχωρίζουμε τα διάφορα brand του Μεταξά υποδεικνύουν, κατά μέσον όρο, τα έτη παλαίωσης των χρησιμοποιούμενων αποσταγμάτων. Και το τονίζω αυτό διότι δεν θα πρέπει να συγχέουμε τις κατατάξεις παλαιότητας που ισχύουν από τον νόμο για τα αποστάγματα τύπου Κονιάκ, αφού όπως ήδη αναφέραμε το Μεταξά δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Η ώρα της απόλαυσης
Με «ξεναγό» τον Κώστα Ράπτη, master blender του Μεταξά, δοκιμάσαμε σχεδόν όλα τα brand της εταιρείας, ξεκινώντας από το Metaxa5*. Το χρώμα του μελί με σκούρες καραμελένιες αποχρώσεις, έντονα μοσχάτα αρώματα και στόμα μέτριας πυκνότητας με διακριτικό βαρέλι. Κατάλληλο για κοκτέιλ - όπως Alexander, Metaxa and tonic. Ακολούθησε το Metaxa7*, με βαθύ, λαμπερό, καραμελένιο χρώμα, πιο μεστό από το 5* και με πλουσιότερα αρώματα παλαίωσης, εξελιγμένα μοσχάτα, ζωηρή και ισορροπημένη γεύση με την βανίλια και τα μπαχαρικά να μένουν ακόμα και στην επίγευση.
Το Private Reserve, που είναι το καμάρι της εταιρείας και στο οποίο συμμετέχουν ποσότητες πολύ παλιών αποσταγμάτων 50 ετών περίπου, έχει ζωηρό χρώμα, σκούρας καραμέλας γάλακτος και θαυμάσιο αρωματικό μπουκέτο από κακάο, βανίλια, βαρέλι, παλαιωμένο μοσχάτο, πιπέρι και αποξηραμένα φρούτα. Εχει συμπυκνωμένη γεύση, ξεχωριστό τανικό περιεχόμενο, στρογγυλό σώμα και ήπια γλύκα. Το τελείωμά του μεταξένιο, αφήνει πληθωρική, κρεμώδη αίσθηση στον ουρανίσκο. Ο ιδανικότερος τρόπος να το απολαύσει κανείς είναι σκέτο, το πολύ με ένα πάγο, στο ποτήρι του κονιάκ με σχήμα τουλίπας.

Μια ξεχωριστή πρόταση είναι αναμφίβολα το Metaxa12* Dry, το οποίο διαφέρει σημαντικά από τα υπόλοιπα brands μιας και δεν περιέχει καθόλου μοσχάτο κρασί. Είναι λοιπόν ένα γνήσιο απόσταγμα, με ανοιχτό κεχριμπαρένιο χρώμα και χρυσαφιές ανταύγειες, με αρώματα καπνιστά, αφού τα βαρέλια στα οποία παλαιώνει έχουν επεξεργαστεί με περισσότερο κάψιμο. Θυμίζει έτσι αρκετά το ουίσκι, όσον αφορά τουλάχιστον το αρωματικό περιεχόμενο, ενώ στο στόμα είναι ξηρό, πλούσιο, αλλά πιο αιχμηρό από τα υπόλοιπα, με αρώματα επίγευσης όπου ισορροπούν καλά το φρούτο, με το ξύλο, τα μπαχαρικά και το λιβάνι.
Αυτό που δεν δοκίμασα, αφού θα πρέπει να περιμένω όπως και όλοι οι υπόλοιποι, ακόμη ένα χρόνο για να ετοιμαστεί, είναι ένα νέο επετειακό προϊόν, μεγάλης παλαίωσης, για το οποίο δυστυχώς δεν γνωρίζω περισσότερα παρά μόνο πως αναμένεται να κυκλοφορήσει σε περίπου 1 χρόνο από τώρα, με την αφορμή της 120ής επετείου της εταιρείας.
Τα προϊόντα Μεταξά, με μοναδική εξαίρεση το Metaxa12* Dry, περιέχουν μια ποσότητα κρασιού, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα αποστάγματα. Αυτό σημαίνει πως το ποτό ακόμη και μετά την εμφιάλωσή του, υφίσταται έστω και σε μικρό βαθμό, μια σχετική ωρίμαση που με την πάροδο των χρόνων -και τουλάχιστον μια επταετία αργότερα- διαφοροποιεί σε ένα βαθμό το ποτό!
Ξέρατε ότι…
• Ο Φιντέλ Κάστρο ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το Mεταξά την περίοδο που μετακινήθηκε στην Κούβα με σκοπό να ξεκινήσει την επανάσταση. Στο πλοίο που τον μετέφερε γνωρίστηκε με τον Ελληνα καπετάνιο, ο οποίος του πρόσφερε ένα μπουκάλι Mεταξά. Από εκείνη τη στιγμή έγινε φανατικός οπαδός του.• Το Μεταξά είναι το πρώτο ποτό που καταναλώθηκε στο Διάστημα.• Κάθε λεπτό καταναλώνονται περίπου 850 σφηνάκια Μεταξά στον κόσμο.• Το νοσοκομείο Μεταξά στον Πειραιά κατασκευάστηκε από δωρεά του Αγγελου Μεταξά το 1963.• Ενας από τους μεγάλους χορηγούς στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 1982 ήταν το Μεταξά.• Εξάγεται σε παραπάνω από 60 χώρες.• Κανένα άλλο ποτό δεν έχει την ίδια διαδικασία παραγωγής.• Αποστάγματα άνω των 30 ετών χρησιμοποιούνται για την διαδικασία παραγωγής διαφορετικών ειδών Mεταξά.• Το Μεταξά είναι πιο παλιό από τους μοντέρνους Ολυμπιακούς Αγώνες.• Το έμβλημά του, ο Σαλαμινομάχος, είναι εμπνευσμένο από αρχαίο νόμισμα που βρέθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών για τη θεμελίωση του πρώτου εργοστασίου του Μεταξά το 1888.• Από τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του προϊόντος, ο Σπύρος Μεταξάς έγινε ο επίσημος προμηθευτής της βασιλικής αυλής του Γεωργίου Α΄.• Σύμφωνα με το Global Drinks Report, το Μεταξά είναι ένα από τα πενήντα ποτά με την μεγαλύτερη ανάπτυξη.

Mπύρα

Τις προάλλες καθόμασταν με μια παρέα σε ένα τραπέζι και κάποιος ισχυρίστηκε ότι η μπυρα περιέχει γυναικείες ορμόνες. Αρχικά γελάσαμε αλλά σαν επιστήμονες που είμαστε είπαμε να το ερευνήσουμε το θέμα. Ήπιαμε ο καθένας από 10 μπυρες (καθαρά για επιστημονικούς λόγους).

Μετά το τέλος του πειράματος καταλήξαμε στα παρακάτω συμπεράσματα:

1. είχαμε παχύνει

2. μιλούσαμε ακατάπαυστα χωρίς να λέμε τίποτα

3. αντιμετωπίσαμε προβλήματα στην οδήγηση και στο παρκάρισμα

4. ήταν αδύνατο να κάνουμε λογικές σκέψεις

5. μας ήταν αδύνατο να παραδεχτούμε ότι είχαμε άδικο, παρότι ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαμε δίκιο

6. κάθε ένας μας θεωρούσε ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος

7. είχαμε πονοκέφαλο και δεν είχαμε διάθεση για σεξ

8.και η αποκορύφωση: έπρεπε να πάμε κάθε 10 λεπτά στην τουαλέτα και μάλιστα όλοι μαζί.

Περαιτέρω ανάλυση μάλλον είναι περιττή:

Η ΜΠΥΡΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ .......οτι'να'ναι