Αχ και όταν φύγω...

Μπαίνοντας στον Best και ακούγωντας λιγάκι απο την Μαρία Πετρίδη κατάλαβα ότι έχω νοσταλγήσει μερικά από τα πιο απλά πράγματα στην όμορφη Αθήνα του χειμώνα. Κίνηση Δευτεριάτικη, κρύο ανεκτό (ναι κ όμως εδώ έχει πάρα πολύ παραπάνω, ποτέ δε πίστευα ότι θα το πω!!) βόλτα με το αμάξι, κανένα μπινελίκι με τους αθάνατους ταξιτζήδες και τίποτε άλλο... Μια άσκοπη βόλτα μπροστά από το Χίλτον, στο Σύνταγμα και μετά από την Σόλωνος και πιάνοντας την Σταδίου κ μετά την Φιλελλήνων και βέβαια λίγο από Φάληρο (Όλοι ξέρετε γιατι...!)... Πολλά λέω... Άμα είσαι καταστρεπτικός τύπος, αυτά παθαίνεις. Aποκέντρωση από την άλλη, μακριά, καθαρά, απλά και λιτά. Στα χωριά μας όλοι... Μήπως όμως ο τόπος στον οποίο μεγαλώνεις, γνωρίζεις τους φίλους σου, το κορίτσι σου, ο τόπος στον οποίο έχεις δουλέψει, έχεις σπουδάσει κ έχεις περάσει τα φοιτητικά σου χρόνια σε κρατά παρά τις ασχήμιες της καθημερινότητας κ τις αναποδιές? Δεν την αντέχουμε μα συνάμα την αποζητούμε. Η Αθήνα θα είναι πάντα η γενέτειρά μας, το μέρος μας τελεία και παύλα... Ένα κομμάτι θα 'θελα να ακούω: Making a Living-La Suite 4, Polo VW και βολτίτσα στην Βασιλίσσης Σοφίας προς Σύνταγμα............

Freedom's Fury

Η εποχή

Στις 23 Οκτωβρίου του 1956 μια μικρή φοιτητική διαδήλωση στη Βουδαπέστη εξελίχθηκε μέσα σε μερικές ώρες σε μαζική λαϊκή εξέγερση κατά του καθεστώτος. Για λίγες μέρες οι Ούγγροι πίστεψαν πως θα μπορούσαν να αποτινάξουν από πάνω τους τον Σοβιετικό ζυγό και να κατακτήσουν την αυτοδιάθεση και την ελευθερία τους. Μια εβδομάδα αργότερα, την 1η Νοεμβρίου, σοβιετικός στρατός και τανκς μπήκαν στη χώρα και κατέπνιξαν την επανάσταση στο αίμα. Οι νεκροί υπολογίζονται σε 2.500 ενώ οι τραυματίες ξεπέρασαν τους 13.000.
Την ώρα που άρχιζε η σοβιετική επίθεση στη Βουδαπέστη, η εθνική ομάδα πόλο της Ουγγαρίας βρισκόταν σε ένα προπονητικό κέντρο στα περίχωρα της πόλης και έκανε την προετοιμασία της για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Μελβούρνης, όπου και θα υπερασπιζόταν τον τίτλο που είχε κερδίσει τέσσερα χρόνια πριν στο Ελσίνκι. Με τους αγώνες να απέχουν χρονικά μόνο δυο μήνες, οι Μαγιάροι πολίστες μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στη γειτονική Τσεχοσλοβακία, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις προπονήσεις τους μακριά από τα πεδία της μάχης.
Μόνο όταν η αποστολή έφτασε στην Αυστραλία, μπόρεσαν οι Ούγγροι να πληροφορηθούν την πραγματική έκταση των γεγονότων που είχαν συμβεί στη χώρα τους, με φυσικό επακόλουθο την ανησυχία όλων για τις οικογένειές τους, τους φίλους και τους γνωστούς τους. Οι αθλητές είδαν τη συμμετοχή τους στους αγώνες σαν μια πράξη ευθύνης απέναντι στους συμπατριώτες τους, αποκτώντας έτσι διπλό κίνητρο για τη νίκη. Εκτός από την αθλητική διάκριση, ήθελαν να παλέψουν και για την τιμή της χώρας τους. «Αισθανθήκαμε πως δεν παίζαμε μόνο για τους εαυτούς μας, αλλά για όλους τους Ούγγρους», δήλωσε ο Έρβιν Ζάντορ Μαγιάρος πολίστας μετά το ματς.
Την ίδια στιγμή η διεθνής κοινότητα είχε πλέον πληροφορηθεί με λεπτομέρειες τη σοβιετική αγριότητα στην καταστολή της εξέγερσης και σε όλα τα στάδια της Αυστραλίας οι θεατές αποθέωναν τους Ούγγρους αθλητές σε όποιο άθλημα και αν αγωνίζονταν.

Το παιχνίδι

Το πρωΐ της 6ης Δεκεμβρίου, λίγες ώρες πριν την έναρξη της συνάντησης, οι Ούγγροι πολίστες συγκεντρώθηκαν στον ξενώνα που διέμεναν και συμφώνησαν πως πήγαιναν σε πόλεμο. Αποφάσισαν να προκαλέσουν τους αντιπάλους τους χρησιμοποιώντας τα ρώσικα που υποχρεωτικά μάθαιναν στο σχολείο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ζάντορ, «θέλαμε να τους εκνευρίσουμε ώστε να τους κάνουμε να χάσουν την αυτοσυγκέντρωσή τους».
Από την αρχή το παιχνίδι ξέφυγε από κάθε έλεγχο με σκληρά χτυπήματα μέσα και έξω από το νερό. Οι κλωτσιές και οι γροθιές έπεφταν ασταμάτητα εκατέρωθεν. Κάποια στιγμή ο αρχηγός της Ουγγρικής ομάδας, Ντέζο Γιαρμάτι, κατάφερε ένα σχεδόν δολοφονικό χτύπημα στο πρόσωπο ενός αντιπάλου, σηκώνοντας αμέσως μετά τη σφιγμένη γροθιά του προς το πλήθος που τον αποθέωσε. Ενώ η κατάσταση μέσα στην πισίνα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ο Ζάντορ είχε ήδη καταφέρει να σκοράρει δυο φορές, προκαλώντας πραγματικό ντελίριο στις κερκίδες που φώναζε ρυθμικά: «Hajra Magyarok!» (πάμε Ούγγροι!).
Μπαίνοντας στα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού και ενώ το σκορ ήταν ήδη 4-0 υπέρ της Ουγγρικής ομάδας, ο Ζάντορ μάρκαρε τον Βαλεντίν Προκόποφ, στον οποίο είχε ήδη απευθύνει δεκάδες βρισιές και προσβολές από τον Χρουστσόφ μέχρι την οικογένειά του. Ο Σοβιετικός γύρισε και του έριξε ένα ντιρέκτ βγαλμένο μέσα από ρινγκ, σκίζοντάς του το πρόσωπο κάτω από το δεξί μάτι. Ο Ζάντορ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πισίνα για να του προσφερθούν άμεσα οι πρώτες βοήθειες. Η θέα της αιμορραγίας στο πρόσωπο του Ούγγρου αθλητή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και οδήγησε το εξοργισμένο πλήθος στα άκρα.
Δεκάδες θεατές ανάμεσά τους και πολλοί αυτοεξόριστοι Ούγγροι έφυγαν από τις θέσεις τους και περικύκλωσαν την πισίνα απειλώντας τους Σοβιετικούς με λιντσάρισμα. Για να αποφύγει τα χειρότερα η αυστραλιανή αστυνομία και ενώ απέμενε μόνο ένα λεπτό για τη λήξη της συνάντησης, επενέβη με ισχυρές δυνάμεις, αναγκάζοντας τον κόσμο να εκκενώσει τις κερκίδες και υποχρεώνοντας τους διαιτητές να διακόψουν το ματς.
Την επόμενη μέρα το ματωμένο πρόσωπο του Ζάντορ έκανε το γύρο του κόσμου στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ενώ τα εκτεταμένα ρεπορτάζ των απεσταλμένων δημοσιογράφων στην Αυστραλία μετέφεραν με κάθε λεπτομέρεια τα επεισόδια που είχαν εκτυλιχθεί στην πισίνα της Μελβούρνης. Η ουγγρική ομάδα ανακυρήχτηκε νικήτρια, αφού βρισκόταν συνεχώς μπροστά στο σκορ και στον τελικό κέρδισε 2-1 τους Γιουγκοσλάβους κατακτώντας την πρώτη θέση στο τουρνουά και φυσικά το χρυσό μετάλλιο μέσα σε πρωτόγνωρη αποθέωση στην τελετή της απονομής από χιλιάδες παραληρούντες υποστηρικτές της. Αμέσως μετά τη λήξη των αγώνων, τα περισσότερα από τα 100 συνολικά μέλη της Ουγγρικής Ολυμπιακής αποστολής δεν επέστρεψαν στην πατρίδα τους και ζήτησαν πολιτικό άσυλο σε χώρες της Δύσης.

Freedom's Fury

Το 2006, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την Ουγγρική επανάσταση, γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «Freedoms Fury» (Λύσσα για ελευθερία), το οποίο παρουσιάζει την ιστορία αυτού του παιχνιδιού. Την παραγωγή έκανε ο Κουεντίν Ταραντίνο, ο οποίος χαρακτήρισε το συγκεκριμένο ματς ως «την καλύτερη ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ». Αφηγητής είναι ο Μαρκ Σπιτς, ο μεγάλος Αμερικανός Ολυμπιονίκης της κολύμβησης με τα 7 χρυσά μετάλλια στο Μόναχο, ο οποίος όταν ήταν έφηβος, είχε ως προπονητή τον Έρβιν Ζάντορ.
Μια ακόμα ταινία έχει γυριστεί με το ίδιο θέμα. Πρόκειται για την «Children of glory» (Τα παιδιά της δόξας), ουγγρικής παραγωγής και σκηνοθεσίας της Krisztina Goda. Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους στις 23 Οκτωβρίου του 2006, την ημέρα δηλαδή που συμπληρώνονταν 50 χρόνια από την έκρηξη της επανάστασης. Στο φιλμ παρουσιάζονται τα γεγονότα του 1956 μέσα από τη ζωή ενός πολίστα της Εθνικής Ουγγαρίας και μιας φοιτήτριας.

Το trailer της ταινιας:

http://www.youtube.com/watch?v=ag19hj2HhLU

Οι συγκρούσεις στα χρόνια της ευημερίας

Σας παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο απο την

Καθημερινή της Κυριακής 20 Ιανουαρίου:

Το 1999, στο βιβλίο του «Το Λέξους και η Ελιά», ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τόμας Φρίντμαν διατύπωσε τη «Θεωρία των Χρυσών Αψίδων για την Αποτροπή Συγκρούσεων». Παρατήρησε ότι ποτέ δύο χώρες που έχουν στο έδαφός τους McDonlalds (εξ ου και οι χρυσές αψίδες, που είναι το λογότυπο της εταιρείας) δεν έκαναν πόλεμο. Στην ουσία πρόκειται μια μετεξέλιξη της θεωρίας για την αιώνια ειρήνη του Ιμανουέλ Καντ, ο οποίος το 1795 έγραψε ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων ποτέ δεν θα ψηφίσει υπέρ του πολέμου, εκτός αν πρόκειται για αυτοάμυνα. Ετσι, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος συμπέρανε ότι οι δημοκρατίες δεν πρόκειται ποτέ να κάνουν πόλεμο.
Μετά την έκδοση του «Λέξους και η Ελιά» πολλοί αποδύθηκαν στη διάψευση της θεωρίας του Φρίντμαν. Αναφέρουν ως παράδειγμα τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, την εισβολή των ΗΠΑ στον Παναμά και τη σύγκρουση του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Ετσι, ο Τόμας Φρίντμαν στο επόμενο πόνημά του («Ο κόσμος είναι επίπεδος») τροποποίησε το λογότυπο. Το έκανε «Θεωρία Dell για την αποτροπή συγκρούσεων». Οπου υπάρχουν θυγατρικές της μεγάλης αλυσίδας πώλησης ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν γίνεται πόλεμος.
Στην πραγματικότητα η δημοσιογραφία -όσο καλά και αν γίνεται, και ο Τόμας Φριντμαν κάνει σοβαρή δουλειά- δεν είναι ακριβής επιστήμη. Αν θέλετε, ακόμη και οι κοινωνικές επιστήμες δεν παρέχουν την ακρίβεια των φυσικών επιστημών. Οι κοινωνικές διεργασίες είναι χαοτικές και δεν εμπίπτουν στη θετικιστική αισιοδοξία του ενός αιτίου και ενός αιτιατού. Το λογικό είναι πάντως ότι όπου οι άνθρωποι εμπορεύονται δεν κάνουν πόλεμο. Οταν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη οι άνθρωποι αισιοδοξούν: προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια τους, αντί να τη μεγεθύνουν. Από ένα επίπεδο ευημερίας και μετά οι κοινωνίες και τα άτομα έχουν πολλά να κερδίσουν ζώντας και πολλά να χάσουν πολεμώντας. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες της αγοράς δεν αλλάζουν τη φύση των ανθρώπων, απλώς κάνουν τα στοιχήματα μεγαλύτερα. Ακόμη και το ισοζύγιο ισχύος εντός των δημοκρατικών πολιτειών ενθαρρύνει την ειρηνική διευθέτηση όποιων διαφορών: οι επιχειρηματίες και τα λόμπι τους θέλουν να αποτρέπουν τους πολέμους εκεί όπου επενδύουν. Σύνθημά τους είναι «κάντε μπίζνες, όχι πόλεμο». Από την άποψη αυτή, όταν μια δημοκρατική κοινωνία έχει την οικονομική ευρωστία να συντηρήσει McDonalds ή Dell, δύσκολα μπαίνει σε πολέμους.
«Και οι δυτικές κοινωνίες που κάνουν πολέμους, όπως κακή ώρα οι ΗΠΑ», μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος, «πώς εμπίπτουν στο μοντέλο της ευημερίας που αποτρέπει τον πόλεμο;». Η αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος δεν αγγίζει συνολικά την αμερικανική κοινωνία, παρά μόνο διά της φορολογίας. Δεν πάνε όλοι οι Αμερικανοί στο μέτωπο παρά μόνο τα χαμηλότερα στρώματα που έχουν και τα λιγότερα να χάσουν. Οταν διά της καθολικής επιστράτευσης ο πόλεμος απειλεί τη ζωή και την ευημερία ευρύτερων στρωμάτων πληθυσμού, αναπτύσσεται ισχυρό ειρηνιστικό κίνημα. Ετσι έγινε και με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Μέχρι το 1967, όσο δηλαδή ήταν υπόθεση των φτωχών μισθοφόρων, η υποστήριξη της κοινής γνώμης στον πόλεμο ήταν υψηλή. Οταν άρχισε να αυξάνεται το μέγεθος των στρατευμάτων και ξεκίνησε η επιστράτευση από τα μεσαία στρώματα, ξεκίνησε και η αντίδραση. Και όπως έλεγε το εμβληματικό αντιπολεμικό τραγούδι των «Country Joe and the Fish»: «ένα, δύο, τρία, γιατί πολεμάμε; Μη με ρωτάς, δεν δίνω φράγκο»...

Λήμνος

Μετάθεση στη Λήμνο. Όλα τέλεια και μακρινά. Αλλά μιλάμε για τη βδομάδα προσαρμογής. Έτσι είναι. Τι να κάνουμε? Καφέ στη Νεφέλη, διαδίκτυο στο Net point, φαγητό στη Γεύση και ψάρι στο Λιμάνι... Οι μέρες περνάνε...

Granma

Το γνωρίζω πάρα πολύ καλά οτι όλοι θέλετε να μάθετε για το τι ακριβώς συμβαίνει στη Κούβα καθώς κ όλα τα λατινοαμερικάνικα νέα... Η λύση δόθηκε... Με την κρατική εφημερίδα της Κούβας και του αγοριού Φιντέλ (μόνο σε αγγλική έκδοση, αλλά κάνω προσπάθειες και σκληρές διαπραγματεύσεις με τον ίδιο για το πόσο ανθοφόρο θα είναι για τη χώρα του να βγει και σε ελληνική μετάφραση):

http://www.granma.cu/ingles/index.html

KostisKaka

Μα ειναι δυνατόν να μην προωθήσω την προσωπική ιστοσελίδα του αγαπημένου από όλη την κοινωνία και διαγαλαξιακή κοινότητα Κωστή Παλικάρη ο οποίος είναι κ παλικάρι?Όχι πολύ καλά καταλάβατε ότι αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί ούτε μια στις 2... Ο Κωστής είναι πριονιστής σε όλα τα θέματα καθώς και καταπληκτικός τερματιστικιστής αφού δεν υπάρχει κάποιος να το αμφισβητήσει...έτσι? Σας την έφερα με τα λογάκια που είχα να πω κ να αναγγείλω:

http://kostiskaka.blogspot.com/