Μπαίνοντας στον Best και ακούγωντας λιγάκι απο την Μαρία Πετρίδη κατάλαβα ότι έχω νοσταλγήσει μερικά από τα πιο απλά πράγματα στην όμορφη Αθήνα του χειμώνα. Κίνηση Δευτεριάτικη, κρύο ανεκτό (ναι κ όμως εδώ έχει πάρα πολύ παραπάνω, ποτέ δε πίστευα ότι θα το πω!!) βόλτα με το αμάξι, κανένα μπινελίκι με τους αθάνατους ταξιτζήδες και τίποτε άλλο... Μια άσκοπη βόλτα μπροστά από το Χίλτον, στο Σύνταγμα και μετά από την Σόλωνος και πιάνοντας την Σταδίου κ μετά την Φιλελλήνων και βέβαια λίγο από Φάληρο (Όλοι ξέρετε γιατι...!)... Πολλά λέω... Άμα είσαι καταστρεπτικός τύπος, αυτά παθαίνεις. Aποκέντρωση από την άλλη, μακριά, καθαρά, απλά και λιτά. Στα χωριά μας όλοι... Μήπως όμως ο τόπος στον οποίο μεγαλώνεις, γνωρίζεις τους φίλους σου, το κορίτσι σου, ο τόπος στον οποίο έχεις δουλέψει, έχεις σπουδάσει κ έχεις περάσει τα φοιτητικά σου χρόνια σε κρατά παρά τις ασχήμιες της καθημερινότητας κ τις αναποδιές? Δεν την αντέχουμε μα συνάμα την αποζητούμε. Η Αθήνα θα είναι πάντα η γενέτειρά μας, το μέρος μας τελεία και παύλα... Ένα κομμάτι θα 'θελα να ακούω: Making a Living-La Suite 4, Polo VW και βολτίτσα στην Βασιλίσσης Σοφίας προς Σύνταγμα............
1 σχόλιο:
Και πέταμα το κλειδί του Punto μέσα στο παρτέρι της Πινακοθήκης και χάσιμο 2 ωρών απ'τη ζωή μας για κανένα λόγο...Με ρόδες κ μπλε ρόμπες κ μπόμπες με φλόγες ζούμε σ'ένα χωριο εμ το δες...
Δημοσίευση σχολίου